مدارک تازهای علیه سیاره نهم؛ اخترشناسان با یک معمای بزرگ کیهانی رو به رو هستند
بر اساس گزارش ایتنا و به نقل از SciTechDaily، مفهوم وجود یک سیاره بزرگ و ناشناخته در کنارههای منظومه شمسی از اوایل دهه 1930 میلادی و قبل از کشف پلوتو مطرح شده بود.
اخترشناسان نام آن را “سیاره ایکس” گذاشته و از آن به عنوان دلیلی برای توضیح انحراف مدار اورانوس از مسیر پیشبینیشده فیزیکی استفاده کردند.
این معما در نهایت با انجام محاسبات مجدد در مورد جرم نپتون در دهه 1990 حل گردید، اما در سال 2016، کنستانتین باتیگین و مایک براون از مؤسسه فناوری کالیفرنیا، نظریه تازهای درباره سیاره نهم ارائه کردند.
تئوری آنها به کمربند کویپر مرتبط است؛ این ناحیه شامل مجموعهای وسیع از سیارات کوتوله، سیارکها و سایر مواد است که در فراتر از نپتون قرار دارند.
طبق این نظریه، باتیگین و براون معتقدند که وجود یک جرم ناشناخته با نیروی گرانش قوی باید بر مدار این اجرام تأثیر بگذارد و سیاره نهم را به عنوان یک توضیح ممکن معرفی کردند.
با این حال، علیرغم تردیدهای اولیه، شواهد جدید و قابل توجّه از مشاهدات قوی نشان میدهد که مدار اجرام قربانی به شکل محسوسی نامنظم است. اما در این نظریه نقصهایی نیز وجود دارد.
بزرگترین چالش آن است که قسمت بیرونی منظومه شمسی به طور کافی رصد نشده است.
برخی از اخترشناسان نگران وجود دادههای مداری لازم برای نتیجهگیری در مورد سیاره نهم هستند و به بیان توضیحات جایگزین مانند تأثیر یک حلقه زباله یا حتی نظریه غیرمعمول درباره وجود یک سیاهچاله کوچک میپردازند.
کشف جدید اجرام در کمربند کویپر چالشهای تازهای برای نظریه سیاره نهم ایجاد کرده است. یکی از تازهترین آنها جرمی به نام 2023 KQ14 است که توسط تلسکوپ سوبارو در هاوایی شناسایی شده است.
این جرم به عنوان “سدونوئید” شناخته میشود، به این معنا که بیشتر دوران خود را در فاصلهای دور از خورشید سپری میکند.
نزدیکترین فاصله این جسم به خورشید حدود 71 واحد نجومی و دورترین فاصله آن تقریباً 433 واحد نجومی تخمین زده شده است.
شایان ذکر است که این جرم جدید دارای مداری بسیار بیضوی است، اما از شیء 2017 OF201 پایداری بیشتری از خود نشان میدهد، که مؤید این حقیت است که هیچ سیاره بزرگی، از جمله سیاره نهم فرضی، تأثیر قابل توجهی بر مسیر آن ندارد.
اگر سیاره نهم وجود داشته باشد، احتمالاً باید بیش از 500 واحد نجومی از خورشید فاصله داشته باشد.
به گفته پژوهشگران، برای پیچیدهتر کردن نظریه سیاره نهم، این چهارمین سدونوئید کشفشده به شمار میرود.
سه جرم دیگر نیز مدارهای پایداری از خود نشان میدهند که حاکی از آن است که سیاره نهم باید در فاصلهای بسیار دور قرار داشته باشد. با این همه، امکان وجود یک سیاره بزرگ که بر مدار اجرام موجود در کمربند کویپر تأثیر بگذارد، همچنان محتمل است.
اما توانایی اخترشناسان برای شناسایی چنین سیارهای هنوز هم محدود است. بر اساس سرعت کاوشگر نیو هورایزنز ناسا، تخمین زده میشود که 118 سال به طول میانجامد تا یک فضاپیما به حدی دور شود که قادر به شناسایی آن باشد.
با این تفاسیر، ما همچنان باید به تلسکوپهای زمینی و فضایی برای کشف اجرام جدید تکیه کنیم و با بهبود در قابلیتهای رصدی، شاید روزی بتوانیم این معمای عظیم کیهانی را حل کنیم.
