بدن انسان پس از مرگ، نوری را منتشر می‌کند که به تدریج ناپدید می‌شود

، بر اساس مطالعه‌ای که در دانشگاه کلگری(Calgary) و شورای تحقیقات ملی کانادا صورت گرفته، زندگی ما نوری درخشان به همراه دارد.

آزمایشی فوق‌العاده بر روی موش‌ها و دو نوع گیاه نشان‌دهنده شواهد ملموس از توقف پدیده مخوفی به نام «بیوفوتون» یا «زیست‌فوتون» است، که نشان می‌دهد تمامی موجودات زنده، از جمله انسان‌ها، می‌توانند به معنای واقعی از خود نوری ساطع کنند، تا زمانی که مرگ بر ما سایه افکند و این تابش به پایان برسد.

بیوفوتون‌ها، فوتون‌هایی از نور در محدوده کم نور مرئی و فرابنفش هستند که به‌واسطه یک سامانه زیستی تولید می‌شوند. این نور منبعی غیر حرارتی دارد و انتشار آن از لحاظ فنی به نوعی «زیست‌تابی» اطلاق می‌شود.

در نگاه نخست ممکن است این یافته‌ها عجیب به نظر برسند. دشوار است که پژوهش‌های علمی در مورد نشرات الکترومغناطیسی و بیولوژیکی را از ادعاهای ماوراء الطبیعه درباره هاله‌های موجودات زنده جدا کنیم.

علاوه بر این، حتی در نظریه نیز طول موج‌های مرئی نوری که توسط فرآیندهای زیستی ساطع می‌شود باید به اندازه‌ای ضعیف باشند که به راحتی در برابر درخشش شدید امواج الکترومغناطیسی محیط و گرمای تابشی ناشی از متابولیسم ما ناپدید شوند و این خود چالش‌برانگیز است.

اما، وحید سالاری، فیزیکدان دانشگاه کلگری و گروهش ادعا کرده‌اند که به‌طور دقیقی چنین پدیده‌ای را رصد کرده‌اند و شاهد انتشار فوتون‌های بسیار ضعیف (UPE) که توسط تعدادی از موجودات زنده در تضاد آشکار با بدن غیرزنده خود و همچنین در تعدادی محدود از برگ‌های گیاه تولید می‌شود، بوده‌اند.

علم مرتبط با بیوفوتون‌ها خود موضوع بحث‌های زیادی است. انواع مختلفی از فرآیندهای زیستی به وضوح تابش‌های نور را به شکل نورتابی شیمیایی تولید می‌کنند و برای دهه‌ها، همواره شاهد پراکندگی خودبه‌خود امواج نوری به طول 200 تا 1000 نانومتر از واکنش‌های نه چندان روشن در بین طیف وسیعی از سلول‌های زنده، از بافت قلب گاو گرفته تا کلونی‌های باکتریایی بوده‌ایم.

یکی از رقبای عمده برای منبع این تابش، اثر گونه‌های مختلف اکسیژن فعال است که در اثر شرایط استرس‌زا همچون گرما، سموم، عوامل بیماری‌زا یا کمبود مواد مغذی توسط سلول‌ها تولید می‌شوند.

به عنوان مثال، وجود مقادیر کافی از «هیدروژن پراکسید» می‌تواند سبب تغییراتی در موادآلی همچون چربی‌ها و پروتئین‌ها شود که موجب افزایش انرژی الکترون‌ها به مدارهای بالاتر می‌گردد و در این حین یک یا دو فوتون پرانرژی را در هنگام برگشت به موقعیت اولیه‌شان به بیرون پرتاب می‌کنند.

وجود یک ابزار برای سنجش از راه دور فشارهای موجود در بافت‌های افراد انسانی یا حیوانات، و حتی در میان محصولات کشاورزی یا نمونه‌های باکتریایی می‌تواند یک ابزار پژوهشی یا تشخیصی قوی و غیر تهاجمی برای پزشکان و تکنیسین‌ها فراهم آورد.

محققان برای ارزیابی این موضوع که آیا این فرآیند می‌تواند از بافت‌های جداگانه به تمامی موجودات زنده گسترش یابد یا نه، از دستگاه‌های الکترونیکی و دوربین‌های مخصوص به همراه بار الکتریکی استفاده کردند تا ضعیف‌ترین نشرات از موش‌ها (در حال حیات و پس از مرگ) را مقایسه کنند.

چهار موش بی‌حرکت و فلج در یک جعبه تاریک به‌طور جداگانه قرار داده شدند و به مدت یک ساعت از آنها تصویربرداری شد. سپس این موش‌ها یک ساعت بعد کشته شدند و دوباره تصویربرداری صورت گرفت. بدن آن‌ها حتی پس از مرگ به اندازه دمای طبیعی زمان حیات خود گرم نگاه داشته شد تا تأثیر گرما معیاری ثابت باقی بماند.

محققان قادر بودند تا فوتون‌های منفردی را در نوار مرئی نوری ثبت کنند که از سلول‌های موش قبل و بعد از مرگ منتشر می‌شد. تفاوت قابل‌توجهی در تعداد این فوتون‌ها با کاهش واضح در نشر فوتون‌های بسیار ضعیف (UPE) در دوره اندازه‌گیری پس از مرگ آن‌ها مشاهده گردید.

فرآیندی مشابه بر روی دو گونه گیاه به نام‌های «Arabidopsis thaliana» و «Heptapleurum arboricola» نیز نتایج مشابهی را به نمایش گذاشت. تحت فشار قرار دادن این گیاهان با آسیب‌های فیزیکی و مواد شیمیایی، شواهد مستحکمی را در خصوص اینکه گونه‌های فعال اکسیژن به‌واقع می‌توانند منبع درخشش نرم باشند، ارائه کرد.

محققان تصریح می‌کنند: نتایج ما نشان‌دهنده این است که نواحی آسیب‌دیده در تمامی برگ‌ها به‌طور قابل‌توجهی روشن‌تر از نواحی سالم برگ‌ها در تمام دوره ۱۶ ساعت تصویربرداری بوده است.

این پژوهش در نشریه Physical Chemistry Letters منتشر شده است.