هوش مصنوعی نشان میدهد: همزیستی اجداد ما با نئاندرتالها بسیار زودتر از آنچه فکر میشد آغاز گردید
تحقیقات تازهای که انجام شده، نشان میدهد که بر خلاف باورهای پیشین که دلالت بر این داشت انسانهای امروزی و نئاندرتالها تنها یک بار و در حدود ۵۰ هزار سال قبل با هم تلاقی داشتند، در حقیقت در طی ۲۰۰ هزار سال چندین بار تبادل ژن صورت گرفته است تا لحظهای که نئاندرتالها به طور کامل حدود ۴۰ هزار سال پیش ناپدید شدند.
نتایج جدید حاکی از آن است که انسانهای مدرن به مراتب زودتر و بیشتر از آنچه تصور میشد، با نئاندرتالها در تعامل و آمیزش بودند.
جاشوا آکی، استاد مؤسسه ژنومیک تلفیقی لوئیس-سیگلر در پرینستون، اظهار میدارد که مدلهای آنها نشاندهنده این هستند که انسانهای مدرن پس از ظهورشان برای مدت طولانی در یک موقعیت ساکن باقی نماندند و بلافاصله بعد از آن، مهاجرتشان از آفریقا آغاز گردید، و حتی سپس به آفریقا نیز بازگشت کردند.
شواهد ملموس و باستانشناسی چندانی وجود ندارد که نشان دهد انسانهای مدرن پیش از ۵۰ هزار سال پیش در گستره اوراسیا سکونت داشتهاند. فسیل جمجمهای در جنوب یونان به دست آمده که دانشمندان آن را به انسانهای خردمند نسبت میدهند و قدمت آن حداقل ۲۱۰ هزار سال برآورد شده، هرچند این مورد بسیار نادر و استثنایی محسوب میشود.
بیشتر بخوانید
به طور کلی، محققان معمولاً به دنبال نشانههایی از DNA نئاندرتالها در ژنوم انسانهای معاصر هستند، اما در این تحقیق به طرز متفاوتی عمل شده و دانشمندان در ژنوم نئاندرتالها برای یافتن DNA انسانهای مدرن تلاش کردهاند. این تغییر رویکرد باعث به دست آمدن اطلاعات نوین و دیدگاههای تازهای در مورد تبادل ژنتیکی میان این دو گروه گردیده است.
آکی بیان کرد: «بیشتر آزمایشهای ژنتیکی در طول دهه گذشته عمدتاً بر این نکته متمرکز شدهاند که تعامل با نئاندرتالها چه تأثیری بر ویژگیهای ظاهری و تاریخ تکاملی انسانهای مدرن گذاشته است. اما پرسشها در حالت معکوس نیز میتواند بسیار جالب باشد. مطالعه ما نشان میدهد که نئاندرتالها بهطور کامل ناپدید نشدهاند، بلکه ژنهای آنان در ساختار ژنومی انسانهای معاصر ادغام شده و به بخش جدایی ناپذیری از ژنتیک ما تبدیل شدهاند.»
تحقیقات جدید حاکی از این است که جمعیت نئاندرتالها به مراتب کوچکتر از آنچه قبلاً برآورد شده بود، بوده است. علیرغم این که انسانهای مدرن حدود ۵۰ هزار سال پیش از آفریقا به مناطقی که نئاندرتالها در آن سکونت داشتند وارد شدند، با توجه به جمعیت بیشتر، توانستند در رقابت با آنان برتری یافته و در نهایت نئاندرتالها را به ترکیب خود درآورده یا جذب نمایند. این روند موجب گردید که خط ژنتیکی جداگانه نئاندرتالها ادامه نیابد. آکی اشاره میکند: «نئاندرتالها به احتمال زیاد برای مدت زمان طولانی در آستانه انقراض قرار داشتند. در چنین شرایطی، تنها نیاز است که اگر جمعیت آنها ۱۰ تا ۲۰ درصد کاهش یابد (همانطور که تحلیلهای ما نشان میدهد)، همین مقدار کاهش برای نابودی یک جمعیت که قبلاً در معرض خطر بوده، کافی خواهد بود.»
این پژوهش در مجله ساینس به چاپ رسیده است.
