فردی آمریکایی به مدت دو سال به عفونت فعال کووید ۱۹ مبتلا بود و رکورد جدیدی را در زمینه بیماری به ثبت رساند

در یک واقعه‌ی نادر که زنگ هشدار را در جامعه علمی و بهداشت عمومی به صدا درآورده، مردی که دارای نقص سیستم ایمنی است، به مدت نزدیک به ۷۵۰ روز (بیش از دو سال) به شکل فعال و حاد به بیماری کووید ۱۹ مبتلا باقی مانده است.

این پرونده که به عنوان یک رکورد جدید به شمار می‌رود، از «لانگ کووید» یا موارد طولانی‌مدت کووید متمایز است، زیرا در این فرد، ویروس سندرم حاد تنفسی ۲ (SARS-CoV-2) به‌طور مداوم در بدن او فعال و در حال تکثیر بوده است، نه اینکه فقط علائم بیماری پس از پاک شدن ویروس باقی مانده باشد.

پژوهشگران آمریکایی نسبت به این موضوع هشدار می‌دهند که نباید این موارد را صرفاً به افرادی با سیستم ایمنی ضعیف محدود دانست، چرا که عفونت‌های ماندگار می‌توانند اثرات عمیقی بر روی کل جوامع داشته باشند. ویلیام هانج، اپیدمیولوژیست در دانشگاه هاروارد، توضیح می‌دهد که عفونت‌های طولانی‌مدت به ویروس این امکان را می‌دهند تا راه‌های بیشتری برای آلوده‌کردن سلول‌ها بیابد و شواهد موجود نشان می‌دهد که سویه‌های بیشتر واگیردار از این نوع عفونت‌ها ناشی شده‌اند. او همچنین تأکید کرد که درمان مؤثر این شرایط نه تنها برای بهبود وضعیت فردی بلکه برای سلامت عمومی جامعه اهمیت دارد.

نرخ جهش ویروس در بدن این بیمار مشابه نمونه‌ای است که معمولاً در یک جمعیت بزرگ انسانی مشاهده می‌شود، به عبارت دیگر، بدن او برای ویروس به عنوان یک جامعه کوچک عمل می‌کرد. علاوه بر این، برخی از جهش‌ها کاملاً آشنا بودند. برای نمونه، تغییرات در پروتئین اسپایک به‌طور دقیق در همان مکان‌هایی روی داده بودند که در سویه امیکرون سارس-کوو-۲ ثبت شده است.

به بیان ساده، بدن این بیمار به مانند یک آزمایشگاه طبیعی عمل کرد و ویروس در آن تغییراتی را ایجاد کرد که بعداً در امیکرون به تسریع پراکندگی سویه منجر شد.

این بیمار ۴۱ ساله که به اچ‌آی‌وی-۱ پیشرفته مبتلا است، اعلام کرده که در اواسط مه ۲۰۲۰ به سارس-کوو-۲ آلوده شده است. در آن زمان، نه فقط درمان ضدویروسی دریافت می‌کرد، بلکه به مراقبت‌های پزشکی نیز دسترسی نداشت و از مشکلات جسمی شامل تنفس دشوار، سردرد، بدن‌درد و ضعف رنج می‌برد. تعداد سلول‌های T کمک‌کننده در خون او تنها ۳۵ سلول در هر میکرولیتر بود، در حالی که مقدار طبیعی این سلول‌ها بین ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ سلول در هر میکرولیتر متغیر است. این نکته توضیح می‌دهد که چطور ویروس تا این مدت طولانی در بدن او باقی ماند.

در این مورد خاص، خوشبختانه ویروس چندان مسری نبود. ولاسکز ریس و همکارانش بیان می‌کنند که نبود شواهدی مبنی بر انتقال ممکن است نشان‌دهنده کاهش قدرت سرایت ویروس پس از سازگاری با میزبان واحد باشد.

اما کارشناسان هشدار می‌دهند که هیچگونه تضمینی وجود ندارد که سایر عفونت‌های طولانی‌مدت در بدن بیماران مشابه همان مسیر تکاملی را دنبال کنند. این مساله باعث شده است که متخصصان بر اهمیت نظارت دقیق بر کووید و همچنین فراهم‌آوری دسترسی عادلانه به خدمات پزشکی برای همگان تأکید کنند.

در نهایت، پژوهشگران بر این باورند که پاکسازی چنین عفونت‌هایی باید در اولویت نظام‌های بهداشتی قرار گیرد. به منظور کاهش خطر بروز جهش‌های مشکل‌ساز، واکسیناسیون باید همچنان ادامه یابد و رعایت استفاده از ماسک در مکان‌های سرپوشیده و شلوغ الزامی است.

یافته‌های این مطالعه در نشریه Lancet منتشر شده است.