قهوه میتواند اثربخشی آنتیبیوتیکها را کاهش دهد
تقریباً یکسوم از این مواد در فعالیت ژنهایی که مسئول کنترل ورود و خروج سلولی هستند، اختلال ایجاد کردند. در میان این مواد، کافئین توجه بیشتری را جلب کرد و سبب شد جذب برخی آنتیبیوتیکها مانند سیپروفلوکساسین در ئیکلای به طور معناداری کاهش یابد.
این تحقیق بخشی از تلاشهای گسترده در زمینه مقاومت به آنتیبیوتیکها به شمار میآید؛ نوعی مقاومتی که از لحاظ شدت کمتر است و به واسطه تغییرات در عملکرد ژنها و نحوه واکنش باکتریها به محیط اطراف آنها ایجاد میشود، نه از طریق مکانیزمهای مستقیم و کلاسیکی که معمولاً مطرح میشوند. علمدانان دریافتهاند که باکتریهایی نظیر ئیکلای از این سازوکارهای تعدیلی برای بقای خود در شرایط گوناگون بهرهبرداری میکنند، اما هنوز دقیقاً مشخص نیست که این فرآیندهای زیستی به چه شکلی عمل میکنند و شناسایی این مکانیسمها میتواند راههای جدیدی را برای مقابله با باکتریهای مقاوم به آنتیبیوتیک در اختیار پژوهشگران قرار دهد.
بررسیهای انجام شده نشان میدهد که یک پروتئین خاص به نام راب (Rob) در کنترل ورود و خروج مواد از سلولهای باکتریایی نقشی بیش از پیشبینیهای قبلی ایفا میکند. این پروتئین در حدود یکسوم تغییرات مشاهده شده توسط پژوهشگران، از جمله تغییراتی که به واسطه ورود کافئین ایجاد شده، دخالت داشته است.
جالب اینکه کافئین زنجیرهای از تغییرات را آغاز میکند که با شروع از تنظیمکننده ژنی راب، در نهایت منجر به تغییر عملکرد چندین پروتئین انتقالدهنده در ئیکلای میشود؛ فرآیندی که به کاهش قابلیت جذب آنتیبیوتیکهایی چون سیپروفلوکساسین منجر میگردد.
لازم به ذکر است که این تحقیق بر مبنای آزمایشهای انجام شده در شرایط آزمایشگاهی است و هنوز بهطور کامل مشخص نیست که این فرآیند در بدن انسان چگونه عمل میکند یا چه میزان قهوه باید مصرف شود تا تأثیر قابل توجهی بر جذب آنتیبیوتیکها بگذارد. این موضوع میتواند به عنوان سوژهای برای تحقیقات آینده مطرح شود.
علاوه بر این، یکی دیگر از یافتههای جالب پژوهشگران این است که اثر تضعیفکننده کافئین بر آنتیبیوتیک در باکتری سالمونلا انتریکا (Salmonella enterica) که با ئیکلای ارتباط نزدیکی دارد، مشاهده نشده است و به نظر میرسد این تأثیر تنها در برخی از انواع خاص باکتریها قابل مشاهده باشد.
روشهای متعددی برای پیگیری این پژوهش وجود دارد که میتواند به درک عمیقتری از این موضوع کمک کند. درک بهتر این نوع مقاومت سطح پایین نسبت به آنتیبیوتیک، برای بهینهسازی روشهای درمانی بسیار حیاتی است. پژوهشگران در مقاله خود تصریح کردند: «بر اساس این یافتهها، ما یکی از وظایف چالشی و در عین حال ضروری را تصور میکنیم: ترسیم عوامل کلیدی که عملکردهای انتقالی را در باکتریهای مختلف تعیین میکنند.»
