یادداشت نشریه دفتر رهبری: تصمیمات رهبری ناشی از ایدئولوژی، خردمندی و جسارت هستند و هیچ گونه مذاکره یا توافقی توانایی مقاومت در برابر حملات دشمن را نخواهد داشت

روزنامه آنلاین صدای ایران که وابسته به وبسایت KHAMENEI.IR می‌باشد، در مقاله‌ای به بررسی مؤلفه‌های حیاتی در حوزه امنیت ملی پرداخته است.

این یادداشت به‌تفصیل اشاره دارد که:

جنگ دوازده‌روزه با رژیم صهیونیستی یکی از وقایع کلیدی در تحولات امنیتی منطقه محسوب می‌شود؛ رویدادی که علاوه بر پیامدهای نظامی، درس‌های استراتژیک با اهمیتی را برای ملت ایران به همراه دارد. این تجربه به‌روشنی نشان می‌دهد که چه عناصر کلیدی باید در کانون سیاست‌های امنیت ملی ایران قرار گیرد تا بازدارندگی واقعی حفظ و تقویت شود.

نخستین نکته‌ای که باید به آن پرداخته شود، نقش ممتاز رهبری در ایران است که یک مزیت بی‌نظیر و سرنوشت‌ساز به حساب می‌آید. رهبری‌ای که تصمیمات آن نه فقط مستند به ایمان و ایدئولوژی است، بلکه از جنبه‌های عقلانی، شجاعت، اعتماد به مردم و حکمت نیز بهره‌مند می‌باشد. در واقع، در بطن این رهبری، مفهوم دفاع به‌درستی با ایدئولوژی تداخل یافته و ایران را به قدرتی پایدار و مقاوم تبدیل کرده است؛ به‌طوری که حتی در این جنگ، ورود غیرمستقیم دو ابرقدرت هسته‌ای نتوانست تغییری در جایگاه ایران ایجاد نماید و در پایان دوازده روز مجبور به عقب‌نشینی شدند. این موفقیت بدون رهبری حکیمانه ممکن نمی‌بود.

درس دوم این است که محور اصلی تأمین امنیت، تقویت قدرت در تمامی زمینه‌ها می‌باشد. تجارب تاریخی و جنگ اخیر نشان داد که هیچ نوع مذاکره یا توافقی نمی‌تواند در برابر تهاجم دشمن به‌خوبی مقاومت کند. آنچه به‌واقع قدرت بازدارندگی محسوب می‌شود، توانمندی دفاعی ملّی است و هرچه این قدرت از درون حاصل شود، اثرگذاری و پایداری بیشتری خواهد داشت. این قوه است که می‌تواند مذاکرات را معنادار و دیپلماسی را اثربخش کند.

نکته سوم اینکه، همبستگی اجتماعی تنها یک مفهوم تئوریک نیست؛ بلکه به‌عنوان یک عنصر واقعی در روابط امنیتی عمل می‌کند. زمانی که وحدت ملی تحت تأثیر قرار گیرد یا دشمن احساس کند که انسجام میان مردم و حاکمیت کاهش یافته، آن زمان می‌تواند نقطه شروعی برای آغاز جنگ باشد؛ بنابراین، سیاست‌گذاران باید بر تقویت پیوند میان ملت و حاکمیت تمرکز نمایند و به‌جای تلاش برای تغییر در مردم، خود را با نیازها و فهم آنان سازگار کنند.

واقعیت چهارم این است که جهان کنونی بر پایه اصول حقوقی و اخلاقی شکل نمی‌گیرد، بلکه بیش‌تر تحت تأثیر منافع و زور اداره می‌شود. آرزوی ادغام در نظم جهانی به‌منظور تأمین امنیت، یک تصور ساده‌انگارانه و خطرناک به شمار می‌آید، به ویژه در شرایطی که رژیمی با سلاح هسته‌ای به‌راحتی در منطقه جولان می‌دهد. از این رو، تکیه به قدرت موشکی و استقامت، عقلانی‌ترین راهکار برای ایران به حساب می‌آید؛ انتخابی که حتی برخی از کشورهای عربی با وجود سکوت عمومی، به‌طور پنهانی از آن حمایت کرده و از ناتوانی خود در برابر تهدیدات ابراز نگرانی کرده‌اند.

در نهایت، باید به این نکته توجه داشت که حقوق بین‌الملل در عمل بر اساس منطق قدرت شکل می‌گیرد، نه عدالت. تجربیات متعدد نشان داده است که اتکا به معاهدات بین‌المللی یا اعتماد به دشمن، به سمت امنیت پایدار نمی‌انجامد. راهکار اصلی در این راستا، تقویت قدرت داخلی و عدم اعتماد استراتژیک به ساختارهای مرتبط با قدرت‌های جهانی می‌باشد.

۲۹۲۲