زمانی که ترس از بین میرود؛ روایت کسانی که احساس ترس را نمیشناسند

خلاصه مقاله:
- آسیب یا فقدان آمیگدال قادر است تجربه ترس را بهطور کامل از بین ببرد، حتی در مواجهه با خطرات جدی و موقعیتهای تنشزا.
- با این وجود، بعضی از ترسها مانند واکنش به تهدیدات داخلی یا افزایش سطح دیاکسید کربن در خون در غیاب آمیگدال نیز شکل میگیرند و پاسخهای شدیدی را به همراه دارند.
- نقش آمیگدال در پردازش تهدیدات محیطی و هدایت بدن به سمت واکنشهای جنگ یا گریز بسیار حائز اهمیت است.
- عدم وجود ترس موجب آن میشود که فرد نتواند خطرات را بهدرستی شناسایی کند و همچنین در روابط اجتماعی قادر به رعایت فاصله امن نباشد.
- تحقیقات نشان میدهد که ترس در روند تکامل برای بقای انسان ضروری بوده اما در دنیای امروز ممکن است بهطور افراطی و مضر باشد.
تصور کنید که از هواپیما بیرون بپرید و اصلاً هیچ احساس ترس یا هیجانی نداشته باشید؛ نه افزایش آدرنالین و نه تند شدن ضربان قلب.
این تجربه از آنِ جوردی چرنیک، مردی بریتانیایی است که برای کاهش اضطراب ناشی از سندرم کوشینگ، تحت عمل جراحی غدد فوق کلیوی قرار گرفته بود. سندرم کوشینگ بیماری نادری است که در آن غدد فوق کلیوی بهطور بیش از حدی کورتیزول، هورمون استرس، تولید میکنند.
درمان چرنیک بهطور غیرعادی موفقیتآمیز بود؛ بهگونهای که او دیگر هیچ نشانه اضطرابی را احساس نمیکرد، اما یک مشکل غیرمنتظره رخ داد. بهعنوان مثال، زمانیکه او در سال ۲۰۱۲ به دیزنیلند سفر کرده و سوار ترن هوایی شد، متوجه شد که هیچ ترسی را تجربه نمیکند. او سپس بدون هیچ تغییری در ضربان قلبش، چتربازی کرد، با زیپلاین از پل نیوکاسل گذشت و از برج شارد لندن پایین آمد.
تجربه جوردی چرنیک اگرچه نادر است، اما بیسابقه به شمار نمیرود. این وضعیت برای برخی از افرادی که با بیماری اورباخ-ویته (که همچنین به نام لیپوئید پروتئینوزیس شناخته میشود) زندگی میکنند، ممکن است آشنا باشد. اورباخ-ویته یک بیماری ژنتیکی فوقالعاده نادر است که تاکنون تنها حدود ۴۰۰ مورد ابتلا از آن در سطح جهان گزارش شده است.
یکی از بیماران معروف مبتلا به بیماری اورباخ-ویته که بهنام اسام شناخته میشود، از اوایل دهه ۱۹۸۰ مورد تحقیقات علمی در دانشگاه آیووا در ایالات متحده قرار گرفته است. اوایل دهه ۲۰۰۰، جاستین فاینشتاین، در زمان دانشجویی تحصیلات تکمیلی، به این تیم تحقیقاتی پیوست و به بررسی راههای ترساندن اسام پرداخت.
فاینشتاین توضیح میدهد: «هر فیلم ترسناک که میتوانستیم پیدا کنیم، به او نشان دادیم.» او در حال حاضر روش درمان کاهش تحریک محیطی با شناور شدن (Floatation-REST) را برای درمان درد، استرس، اضطراب و اختلالات مرتبط ترویج میدهد.
درمان کاهش تحریک محیطی با شناور شدن روشی غیر دارویی است که در آن فرد در مخزنی پر از آب شور و با دمای همراستا با دمای بدن، در محیطی تاریک و ساکت شناور میشود تا ورودیهای حسی به حداقل برسد. این وضعیت موجب آرامش عمیق میشود و پژوهشها نشان دادهاند که میتواند به کاهش اضطراب، استرس، درد مزمن و همچنین بهبود خواب کمک نماید. هرچند، لازم به ذکر است که این روش برای همه مناسب نیست و برای تأیید کامل اثرات و ایمنی درازمدت آن به تحقیقات بیشتری نیاز است.



