دلایل عدم نابودی جهان هستی پس از شکل‌گیری آن چیست؟
در ژاپن و ایالات متحده، پژوهشگران در جستجوی پاسخ به یکی از اساسی‌ترین سوالات بشر، در حال ساخت دستگاه‌های آشکارساز برای مطالعه ذره‌ای زیراتمی به نام نوترینو هستند.
به نقل از بی‌بی‌سی، گزارشی درباره آزمایشگاهی که در بلندی‌های جنگل‌های مه‌آلود داکوتای جنوبی واقع شده، انتشار یافته است. این دانشمندان در این مرکز به دنبال پاسخ به این سوال بنیادی هستند که چرا جهان اساسا وجود دارد؟ آنها در این مسیر با یک تیم تحقیقاتی دیگر در ژاپن رقابت می‌کنند.
این گزارش توضیح می‌دهد که نظریه‌های فعلی درباره چگونگی پیدایش جهان نمی‌توانند وجود سیارات، ستارگان و کهکشان‌ها را به طور کامل توضیح دهند و دانشمندان پروژه «آزمایش نوترینو عمیق زیرزمینی» (Dune) در عمق ۱۵۰۰ متری زیر سطح زمین به دنبال کشف پاسخ این سوالات در اعماق زمین هستند.
این محققان بیان کرده‌اند که یکی از دلایل قرارگیری این آزمایشگاه در عمق زمین به منظور حفاظت از محیط آزمایش در برابر نویزها و تابش‌های کیهانی مزاحم است.
آنها معتقدند که این مرکز بزرگ که بیش از ۱۴۰۰ دانشمند از ۳۵ کشور به ساخت آن کمک کرده‌اند، قادر خواهد بود درک انسان را از ماهیت جهان تغییر دهد و نشان دهد که چرا ما و جهان اطرافمان وجود داریم.
در ابتدای پیدایش جهان، دو نوع ذره به وجود آمدند: یکی ماده‌ای که تمامی اجزای عالم، شامل ستارگان، سیارات و خود ما را تشکیل می‌دهد و دیگری پادماده‌ای با ساختاری متفاوت. بر اساس نظریات، این دو باید یکدیگر را نابود کرده باشند اما چنین چیزی رخ نداده و اکنون ما در جهانی وجود داریم که به طور طبیعی به وجود آمده است.
به گفته پژوهشگران فیزیک، کلید کشف راز این سوال عظیم علمی در بررسی ذره‌ای به نام نوترینو و پادنوترینو نهفته است. نوترینو که به معنی «روشن کوچک خنثی» است، ذره‌ای بنیادی محسوب می‌شود که الکتریکی نبوده و به ندرت با ماده معمولی تعامل دارد. فیزیک‌دان‌ها می‌گویند نوترینوها با سرعتی نزدیک به نور حرکت می‌کنند و به همین دلیل می‌توانند از هر ماده‌ای در کل جهان عبور کنند.
برای درک بهتر این موضوع، تصور کنید که یک سد فرضی بسیار بزرگ ساخته شده از سرب که طول آن به اندازه یک سال نوری باشد، تنها می‌تواند حدود نیمی از نوترینوهایی را که از آن عبور می‌کنند، متوقف کند. به همین دلیل، دانشمندان به این ذرات لقب «ذرات شبح» را داده‌اند.
پژوهشگران برنامه‌ریزی کرده‌اند تا پرتوهایی از هر دو نوع ذره، یعنی نوترینو و پادنوترینو را از عمق ۱۳۰۰ کیلومتری زمین در ایالت ایلینوی به سمت گیرنده‌هایی در داکوتای جنوبی شلیک کنند. این آزمایش به این منظور طراحی شده است که در حین حرکت، نوترینوها و پادنوترینوها کمی تغییر خواهند کرد.
هدف دانشمندان در این آزمایش این است که بفهمند آیا این تغییرات در نوترینو و پادنوترینو مشابه یکدیگر هستند یا خیر.
اگر نتایج نشان دهد که بین این تغییرات تفاوتی وجود دارد، این ممکن است سرنخی باشد برای پاسخ به این سوال که چرا ماده و پادماده به طور کامل یکدیگر را خنثی نکرده‌اند.
این تنها تلاش دانشمندان در جهان برای کشف این راز نیست. در سوی دیگر کره خاکی و در فاصله‌ای نزدیک به ۱۰ هزار کیلومتر، پژوهشگران ژاپنی نیز در حال انجام پروژه‌ای به نام «هایپر کامیوکنده» هستند که نسخه‌ای بزرگ‌تر و پیشرفته‌تر از آشکارساز نوترینو فعلی آنها، یعنی «سوپر‌ــ‌کی» محسوب می‌شود.
تیم تحقیقاتی ژاپنی اعلام کرده است که آنها طی کمتر از سه سال آینده آماده اجرای این آزمایش خواهند بود. با اینکه آزمایشگاه ژاپنی احتمالاً زودتر کار خود را آغاز خواهد کرد، پژوهشگران بر این باورند که به نتیجه رسیدن سریع‌تر آنها نباید به معنای داشتن تصویری جامع از وقایع در حال وقوع باشد.
دانشمندان پروژه «دون» در ایالات متحده اظهار می‌دارند که باوجود وجود جنبه‌ای از رقابت میان این دو گروه، پروژه هایپر‌ــ‌کی ژاپنی هنوز همه توانایی لازم برای درک تفاوت‌های احتمالی در رفتار نوترینو و پادنوترینو را ندارد.
با این حال، سال‌های آینده به طور قطع برای جامعه علمی، دوره‌ای هیجان‌انگیز خواهد بود، زیرا انتظار می‌رود نتایج اولیه این آزمایش‌ها به زودی منتشر شوند و سرانجام به این پرسش پاسخ دهیم که در زمان پیدایش جهان چه حوادثی رخ داد که باعث گردید تا ما اکنون اینجا باشیم.
