چرایی ماندگاری آهنگهای دوران نوجوانی در ذهن ما چیست؟
طبق گزارش ایتنا و به نقل از NeuroscienceNews، دکتر ایبالا بورونات، نویسنده اصلی این تحقیق، معتقد است که مغز نوجوانان به مانند یک اسفنج فعال و بیفیلتر عمل میکند؛ سرشار از شور و اشتیاق و در جستجوی پاداش، با این حال در مرحلهای از بلوغ شناختی قرار دارد. همین ناپختگی زیستی منجر به ثبت عمیق احساساتی میشود که از طریق شنیدن موسیقی در این دوره به وجود میآید و در ساخت هویت فردی تأثیر بسزایی دارد.
این پژوهش همچنین تفاوتهای جنسیتی در حافظه موسیقایی را روشن کرده است: در پسران، این اوج معمولاً در حدود سن ۱۶ سالگی بروز میکند، در حالی که در دختران، این اوج بعد از ۱۹ سالگی تجربه میشود و در طول زندگی با بررسی روابط و تجربیات جدید، تکامل مییابد. برخی از تحقیقات روانشناختی این تفاوت را به تمایل مردان به استقلالطلبی زودهنگام و ارتباط عاطفی دیرهنگامتر زنان نسبت میدهند.
علاوه بر این، نوع موسیقی نیز بسیار حائز اهمیت است. مردان معمولاً تمایل بیشتری به همذاتپنداری با ژانرهای تند و اعتراضی دارند، در حالی که زنان تنوع بیشتری از پاپ گرفته تا موسیقی کلاسیک را میپسندند که بیشتر با خاطرات و دوستیهای مشترک مربوط میشود.
جالبتر اینکه، نسلهای جوان امروزی به وضوح با آهنگهایی که ۲۵ سال پیش از تولدشان منتشر شده، ارتباط عاطفی برقرار میکنند.
پژوهشگران این موضوع را «اوج یادآوری زنجیروار» یا cascading reminiscence bump نامیده و آن را نشاندهنده تأثیر فرهنگی میاننسلی میدانند؛ از موسیقی که والدین به گوش میرساندند تا آثار فراموشنشدنی هنرمندان کلاسیک.
در نهایت، بورونات بیان میدارد: «موسیقی صرفاً یک شکل از سرگرمی نیست، بلکه یک آرشیو احساسی است که به ما میگوید چه کسی بودیم، چه کسی هستیم و چگونه به رشد و پیشرفت خود ادامه دادهایم.»
