ویتامین‌هایی که کمبود آنها می‌تواند به بروز زوال عقل منجر گردد
به نقل از خبرآنلاین و به گزارش بهداشت نیوز، ویتامین‌های گروه B دارای تأثیرات قابل توجهی بر سلامت انسان هستند و این می‌تواند شامل تأثیرات آنها بر عملکرد مغز، سلامت قلب و عروق، روند بهبودی پس از جراحی بای‌پس معده، پیشگیری از بروز نقص‌های مربوط به لوله عصبی و حتی کاهش خطر ابتلا به سرطان باشد.
تحقیقات مرتبط با سلامت شناختی از جمله شاخه‌های پرطرفدار در مطالعات مربوط به ویتامین B به شمار می‌روند. به طور تقریبی، ۴۰ درصد از افراد در بازه سنی ۷۵ تا ۸۰ سالگی قابلیت جذب ویتامین B12 موجود در غذا را از دست می‌دهند؛ این نوع کمبود می‌تواند به زوال سلامت عصبی منجر شود که اثرات آن به‌ویژه در مغز و نخاع احساس می‌شود و احتمال زوال عقل را در سالمندان افزایش می‌دهد.
بیماری آلزایمر با تجمع دو نوع پروتئین «آمیلوئید» و «تاو» در مغز مرتبط است که این تجمع به شکل پلاک‌ها و گره‌هایی در مغز ایجاد شده و عملکرد نورون‌ها را مختل می‌کند. برای شناسایی کمبود ویتامین B12 معمولاً از دو آزمایش استفاده می‌شود. اولین آزمون، آزمایش MMA می‌باشد که اسید متیل مالونیک را اندازه‌گیری می‌کند، این ماده یک محصول جانبی متابولیک است که در صورت پایین بودن سطح B12 افزایش می‌یابد.
آزمایش دوم نیز به اندازه‌گیری هموسیستئین می‌پردازد؛ ترکیبی که در فرآیند متابولیسم تولید می‌شود و به ویتامین B12 نیز نیاز دارد. چنانچه تنها سطح هموسیستئین بالا باشد، ممکن است نشان‌دهنده کمبود فولات باشد؛ اما اگر هر دو، هم MMA و هم هموسیستئین بالا باشند، احتمالاً کمبود ویتامین B12 مطرح خواهد بود.
آزمایش‌های مربوط به ویتامین B12 تمامی ویتامین B12 موجود در بدن را اندازه‌گیری می‌کنند، حتی اگر ۸۰ درصد آن فعال نباشد. دو دهه پیش، تحقیقاتی نظیر مطالعه «قلب فرامینگهام» نشان دادند که افزایش هموسیستئین می‌تواند پیش‌بینی‌کننده آتروفی مغز و افزایش خطر زوال عقل باشد. اخیراً، مطالعات نظیر VITACOG و FACT نشان داده‌اند که مکمل‌های ویتامین B می‌توانند فرآیند کوچک شدن مغز را کند کرده و توانایی شناختی را در افرادی که در معرض خطر هستند، بهبود دهند.
اگرچه مصرف دارو با اسید فولیک می‌تواند به کاهش کم‌خونی کمک کند، اما اغلب کمبود ویتامین B12 را پنهان یا حتی تشدید می‌نماید. پژوهشگران دریافته‌اند افرادی که سطح ویتامین B12 آنها پایین و سطح اسید فولیک آنها بالا است، ریسک بالاتری برای بروز مشکلات شناختی دارند.
ریبوفلاوین (B2) می‌تواند به‌طور مؤثری فشار خون را کاهش دهد. بر این اساس، ریبوفلاوین احتمالاً یک واکنش بیوشیمیایی را که توسط ژنی به نام MTHFR (متیلن تتراهیدروفولات ردوکتاز) میانجی‌گری می‌شود، بهبود می‌بخشد و به بدن کمک می‌کند تا از فولات استفاده کند. با این حال، اثرات ریبوفلاوین تنها در کاهش فشار خون در میان بیمارانی که دارای ژنوتیپ MTHFR 677 TT هستند، مشاهده می‌شود.
ویتامین‌های B6، B12 و فولات به بدن در دفع هموسیستئین کمک می‌کنند (مقادیر زیاد هموسیستئین با خطر بالای حملات قلبی و سکته مغزی و همچنین زوال عقل مرتبط است). دریافت مکمل این ویتامین‌ها به طور جزئی ریسک سکته مغزی را کاهش می‌دهد، اما تأثیر قابل ملاحظه‌ای بر روی کاهش حملات قلبی ندارد. نیاسین (B3) می‌تواند سطح LDL (معروف به “کلسترول بد”) را کاهش داده و به افزایش HDL (مشهور به “کلسترول خوب”) کمک کند. اما دوزهای بالای این ویتامین ممکن است منجر به گرگرفتگی شدید و غیرقابل تحمل شود. ویتامین B6 همچنین دارای پتانسیل بالایی در کاهش التهاب (که عاملی برای بسیاری از بیماری‌های مزمن است) می‌باشد. مطالعات انجام‌شده بر روی حیوانات و انسان‌ها اثرات ضدالتهابی این ویتامین را تأیید کرده‌اند، اما تأکید می‌شود که مصرف آن باید تحت نظر پزشک و در دوزهای مناسب باشد، چراکه مصرف مقادیر زیاد ممکن است سمی باشد.
۲۳۳۲۳۳
