فضانوردان ناسا: دست‌یابی به موفقیت در مسابقه «بازگشت به ماه» از اهمیت اساسی برخوردار است
این ماموریت که از فوریه آغاز خواهد شد، سفر به دور ماه را شامل می‌شود و در طی آن، موشک و کپسولی آزمایش می‌شوند که هدف آن‌ها تحقق فرود انسانی بر سطح ماه در سال ۲۰۲۷ است. آخرین باری که انسان‌ها به دور ماه سفر کردند، در ماموریت آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲ بود.
ناسا به دلیل آسیب قابل‌توجهی که پرواز آزمایشی بدون سرنشین در سال ۲۰۲۲ به سپر حرارتی کپسول وارد کرد، پرتاب را به تعویق انداخت. این سپر وظیفه حفاظت از کپسول را هنگام بازگشت به جو زمین بر عهده دارد. اکنون این سازمان اطمینان یافته است که مشکلات فنی حل شده و کپسول سرنشین‌دار اوریون دارای ایمنی لازم است.
رید وایزمن، فرمانده ماموریت، نیز تأیید می‌کند که آن‌ها به فناوری موجود کاملاً اطمینان دارند. او می‌گوید: «وقتی وارد اوریون می‌شوم، حس می‌کنم که به دنیای خودم وارد شده‌ام. احساس آرامش و ایمنی دارم.»
مسیر پرواز در این مأموریت به ارتفاعی بالغ بر هشت هزار کیلومتر بالاتر از سطح ماه خواهد رسید و آن‌ها از سمت پنهان ماه، بخشی که همیشه از زمین پنهان است، عبور خواهند کرد.
کریستینا کخ، یکی از اعضای این گروه فضایی که احتمالاً نخستین زن فضانورد خواهد بود که فراتر از مدار زمین سفر می‌کند، این واقعه را «لحظه‌ای بی‌نظیر» می‌خواند: «ما می‌توانیم نواحی از ماه را مشاهده کنیم که تاکنون هیچ انسانی آن‌ها را ندیده است. چشم انسان ابزاری فوق‌العاده از نظر علمی است و زمین‌شناسان برای تماشای ماه با چشمان ما بسیار هیجان‌زده‌اند. ما آموزش دیده‌ایم تا این مشاهدات را به داده‌های علمی قابل استفاده تبدیل کنیم.»
رقابت فضایی در دهه ۱۹۶۰ نیز به طور جدی وجود داشت که آن زمان بین آمریکا و شوروی جریان داشت. در آن نبرد، آمریکا موفق شد و نخستین کشوری بود که پرچمش را بر سطح ماه نصب کرد. در حال حاضر، بررسی احتمال وجود ذخایر آب یخ‌زده در ماه، آغازگر رقابتی جدید بین آمریکا و چین شده است.
وجود آب یخ‌زده در ماه فراتر از تأمین آب آشامیدنی برای فضانوردان است. این ذخایر می‌توانند به عنوان پایه‌ای مهم برای ایجاد پایگاه‌های دائمی روی سطح ماه عمل کنند و نه تنها نیازهای فضانوردان را برآورده کنند، بلکه فرآیندهای استخراج و اکتشاف مواد معدنی را نیز تسهیل نمایند. همچنین، تجزیه مولکول آب (H₂O) به هیدروژن و اکسیژن امکانات استراتژیک ارزشمندی را ارائه می‌دهد: اکسیژن برای تنفس و هیدروژن به‌عنوان سوخت موشک. به عبارتی، همین مولکول ضروری که حیات را در زمین امکان‌پذیر کرده است، می‌تواند سکوی پرتابی برای حضور دائمی انسان در ماه و سفرهای بعدی به مریخ گردد.
بازگشت ترامپ به کاخ سفید و شتاب بیشتر برنامه فضایی چین، به شدت داغی این رقابت فضایی جدید را افزایش داده است. چین پیش از آمریکا موفق به فرود فضاپیمایی در سمت پنهان ماه گردیده و قصد دارد تا قبل از سال ۲۰۳۰ فضانوردان خود را بر سطح ماه پیاده کند.
البته پیمان فضایی ماورای جو (Outer Space Treaty) تصریح می‌کند که هیچ کشوری نمی‌تواند مالکیت سرزمینی بر یک جرم آسمانی را ادعا کند. با این حال، بلدین بوون، استاد سیاست فضایی دانشگاه دورهام، تصریح می‌کند که موضوع تنها در این نیست که چه کسی زودتر به ماه برمی‌گردد، بلکه مهم‌تر این است که کدام کشور قادر به ایجاد حضور دائمی در ماه خواهد بود، چرا که این سطح از حضور می‌تواند قواعد و استانداردهای فضایی آینده را شکل دهد. اگر چین بتواند در قرن آینده پایگاهی محکم در ماه بیابد، ایالات متحده، هند و احتمالاً اروپا نیز به سرعت اقدام مشابهی را انجام خواهند داد تا یادآور شوند که ما نیز اینجا هستیم و نمی‌توان بدون ما قوانین و رویه‌های فضایی جدیدی تدوین کرد.
