غرویان: نمی‌توان به صورت مداوم با همه جهان مخالفت کرد
محسن غرویان در تحلیل پیامدهای ناشی از یک درگیری فراگیر تاکید کرد: بروز چنین جنگی می‌تواند خسارات و تلفات زیادی را به کشور وارد کند؛ لذا ضروری است که با در نظر گرفتن شرایط حاضر، اقدامات لازم جهت جلوگیری از تشدید درگیری‌ها اندیشیده شود.
محسن غرویان در خصوص احتمال افزایش تنش‌ها در منطقه اظهار داشت: من متخصص این حوزه نیستم، اما با توجه به گزارشات و تجزیه و تحلیل‌هایی که درباره وضعیت داخلی، تحولات خارجی و اوضاع منطقه صورت می‌گیرد، به نظر می‌رسد احتمال وقوع یک جنگ گسترده‌تر وجود دارد.
او با تاکید بر ضروری بودن اتخاذ تدابیر برای جلوگیری از وقوع چنین جنگی، تصریح کرد: نشانه‌ها و شواهد موجود نشان می‌دهند که برخی کارشناسان و افراد آگاه نیز به احتمال افزایش درگیری‌ها اشاره می‌کنند. با این حال، ما تمایل به وقوع چنین جنگی نداریم و باید سعی نماییم از ایجاد آن جلوگیری کنیم.
غرویان در ادامه درباره پیامدهای احتمالی یک جنگ گسترده افزود: بروز چنین جنگی می‌تواند خسارات و زیان‌های فراوانی برای کشور داشته باشد؛ بنابراین برای جلوگیری از تشدید درگیری‌ها در شرایط کنونی، باید تدابیر لازم را اتخاذ کنیم. من بر این باورم که باید آمادگی‌های لازم را برای مواجهه با این وضعیت داشته باشیم.
محسن غرویان در پاسخ به سوالی درباره رفتار در مذاکرات و اعتماد به وعده‌های آمریکا، تصریح کرد: به نظر من، در نهایت باید مصلحت کشور و مردم را محور تصمیم‌گیری‌ها قرار دهیم.
باید تعیین کنیم که برای حفظ توان نظامی و هسته‌ای خود تا چه اندازه حاضر به پرداخت هزینه هستیم.
او در خصوص برنامه هسته‌ای ادامه داد: ما به فناوری هسته‌ای به عنوان یک هدف نهایی نظر نمی‌کنیم، بلکه این فناوری ابزاری برای نیل به اهداف بزرگ‌تر است. این نگرش باید در سایر حوزه‌ها نیز مستمر باشد.
غرویان با تاکید بر اهمیت تقویت قابلیت‌های دفاعی کشور، اظهار کرد: من نیز بر تقویت قدرت نظامی باور دارم و باید از یک قدرت دفاعی و بازدارندگی قوی برخوردار باشیم، اما باید در نظر داشته باشیم که از این توانایی‌ها در راستای چه اهدافی استفاده می‌شود. هدف اصلی باید حفظ مردم، تامین امنیت و فراهم کردن شرایط مساعد زندگی برای آن‌ها باشد. بنابراین در تمامی تصمیمات مربوط به مذاکرات و مسائل استراتژیک نیز باید به منافع و مصلحت مردم توجه ویژه‌ای شود.
استاد حوزه و دانشگاه با تاکید بر ضرورت توجه به هزینه‌های انسانی ناشی از درگیری‌ها بیان کرد: به اعتقاد من، برای حفظ قدرت نظامی کشور، نباید نیروهای انسانی خود را در معرض خطر قرار دهیم. باید پاسخ بدهیم تا چه حد برای حفظ توان نظامی و هسته‌ای حاضر به تحمل هزینه هستیم. این توانایی‌ها را ما برای تامین امنیت و رفاه مردم نیاز داریم، و نه به قیمت جان انسان‌ها.
او در مورد خسارات ناشی از حملات نظامی اظهار داشت: بمباران‌ها و موشک‌باران‌ها به تلفات انسانی منجر می‌شود و از دست دادن جان انسان‌ها هزینه کمی نیست. شهادت دانش‌آموزان در میناب نمونه‌ای از این آسیب‌های سنگین انسانی است که نمی‌توان به آسانی از آن گذشت.
غرویان با تاکید بر بازنگری در محاسبات مربوط به جنگ و مذاکره گفت: لازم است که نوعی ارزیابی هزینه و فایده انجام دهیم و بررسی کنیم که در درگیری‌ها، مقاومت و مذاکرات، چه هزینه‌هایی تحمیل می‌شود و چه دستاوردهایی حاصل می‌شود. این مسائل باید به دقت مورد مطالعه قرار گیرند تا تصمیماتی اتخاذ شود که در نهایت منجر به حفظ جان مردم، تامین امنیت کشور و بهبود شرایط زندگی آنان شود.
محسن غرویان بر ضرورت توجه به شرایط کشور در تصمیم‌گیری‌های سیاسی و دیپلماتیک تاکید کرد: گاهی برای حفظ جان مردم، صیانت از کشور و دفاع از سرزمین، ممکن است ناگزیر شویم به برخی بندهای توافقات تن دهیم. در رویکرد دینی نیز بر اساس وضعیت، گاهی تقیه و توریه ضروری است؛ گاهی لازم است سکوت کنیم و در موقعیت‌های دیگر اعتراض نماییم؛ بنابراین نمی‌توان یک رویکرد ثابت را در تمامی شرایط اتخاذ کرد.
او افزود: نمی‌توان همیشه با تمام جهان در تضاد بود و انتظار داشت که مردم زیر فشارهای مداوم زندگی کنند. سیاست‌ورزی بدین معناست که تصمیم‌ها باید مطابق با زمان، مکان و شرایط هر دوره اتخاذ شود و در نهایت منافع مردم در اولویت قرار گیرد.
غرویان بر ضرورت توجه به وضعیت زندگی شهروندان تاکید کرد و گفت: به نظر من، اصل بنیادین در تصمیم‌گیری‌ها باید خود مردم باشند؛ آرامش و آسایش آن‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است. هر سیاستی، از جمله در زمینه مذاکرات و توافقات، باید با این هدف سنجیده شود و شرایط واقعی کشور نیز در نظر گرفته شود.
غرویان بر ضرورت کاهش فشارهای موجود بر کشور و مردم تاکید کرد و افزود: باید بررسی شود که چه راهکارهایی می‌تواند ما را از این وضعیت و فشارها نجات دهد. زندگی مردم باید در کانون توجه قرار گیرد و در برخی شرایط، ممکن است برای دستیابی به این هدف نیاز باشد که در برخی مواضع کوتاه بیاییم. آنچه باید برجسته باشد این است که تصمیم‌ها در نهایت برای بهبود شرایط زندگی و آسایش مردم باشد.
