آکنه هورمونی در زنان بر روی خط فک و چانه بروز می‌کند / دست‌کاری جوش‌ها به التهاب در عمق بیشتری از پوست منجر می‌شود
طبق گزارش خبرآنلاین: آکنه یکی از اختلالات پوستی شایع در دوران نوجوانی است، اما امکان بروز آن در بزرگسالی نیز وجود دارد یا ممکن است پس از گذشت سال‌ها مجدداً شدت یابد. این مشکل نه تنها چهره، بلکه مناطق دیگری مانند قفسه سینه، شانه‌ها و پشت بدن را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد و ممکن است در صورت استمرار، لکه‌های تیره و اثراتی از زخم‌ها روی پوست باقی بگذارد.
جیلیان مایگان، تولیدکننده محتوا از فیلیپین، در دوران نوجوانی با جوش‌های خفیفی مواجه بود، اما با ورود به دنیای کار، آکنه‌هایش دوباره نمایان شدند و تشدید یافتند. جوش‌های موجود روی گونه‌ها و چانه‌اش به اعتمادبه‌نفس او آسیب رساند. آکنه او تحت درمان قرار گرفت و در بازه‌ی یک ساله بهبود یافت، اما آثار جوش‌ها همچنان باقی ماند.
دکتر کریستال آگوه، متخصص پوست و مدیر برنامه‌های پوست‌های رنگی در دانشگاه جانز هاپکینز، بر این نکته تأکید دارد که آکنه یک مشکل درمان‌پذیر است و در صورت استمرار جوش‌ها، تغییر رنگ پوست یا تحولات در بافت آن، مراجعه به متخصص پوست پیشنهاد می‌شود.
عوامل گوناگونی در بروز آکنه مؤثرند
آکنه زمانی روی می‌دهد که منافذ پوست با چربی، باکتری‌ها و سلول‌های مرده مسدود می‌شوند. عوامل مختلفی از جمله وراثت، تغییرات هورمونی، شرایط محیطی و حتی نوع تغذیه، مانند مصرف بیش از حد لبنیات، در ظهور آن مؤثرند. همچنین، مصرف داروهای استروئیدی در برخی افراد می‌تواند منجر به بروز جوش شود.
آکنه دوران نوجوانی معمولاً نواحی پیشانی، بینی و گونه‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، در حالی که آکنه هورمونی در بزرگسالان، به‌ویژه در میان زنان، بیشتر در امتداد فک و روی چانه ظاهر می‌شود.
شکل و شدت آکنه نیز از فردی به فرد دیگر متفاوت است؛ از جوش‌های سفید و نقاط سیاه کوچک گرفته تا جوش‌های قرمز و دردناک و کیست‌های عمیق. در صورتی که ضایعات پوستی پایدار بمانند یا گسترش یابند، ممکن است فرد به آکنه مزمن دچار شده باشد که نیاز به بررسی پزشک دارد.
درمان آکنه به نوع و شدت آن وابسته است
متخصصان هشدار می‌دهند که فشار دادن یا دست‌کاری جوش‌ها می‌تواند التهاب را به لایه‌های عمیق‌تر پوست منتقل کند و موجب گسترش آکنه و افزایش احتمال بروز لکه‌ها و آثار زخم شود. این لکه‌ها در افرادی که پوست تیره‌تری دارند ممکن است مدت طولانی‌تری باقی بمانند.
برای درمان آکنه خفیف، استفاده از شوینده‌ها و کرم‌هایی که حاوی بنزوئیل پراکسید، اسید سالیسیلیک یا رتینوئیدهایی همچون آداپالن هستند، مؤثر می‌باشد. در موارد شدیدتر یا آکنه‌های مکرر، پزشک ممکن است آنتی‌بیوتیک‌ها یا داروهای حاوی ترتینوئین را تجویز کند. ایزوترتینوئین نیز برای برخی از موارد شدت‌یافته، به ویژه آکنه‌های کیستی، مورد بررسی قرار می‌گیرد.
درمان آکنه هورمونی در زنان می‌تواند شامل داروهای ضدبارداری یا اسپیرونولاکتون باشد. همچنین، تزریق کورتیزون می‌تواند به کاهش سریع التهاب در برخی جوش‌های فعال کمک کند، هرچند که این روش درمانی، راهی طولانی‌مدت نیست.
کاهش آثار جوش به زمان نیاز دارد
برای کاهش لکه‌های باقی‌مانده از آکنه، محصولات حاوی اسید گلیکولیک، آداپالن یا رتینول می‌توانند موثر واقع شوند. در مواقعی که آثار زخم بسیار شدید باشد، متخصص پوست ممکن است به روش‌هایی همچون لیزر اشاره کند.
یافتن درمان مناسب و مشاهده نتایج آن، ممکن است زمان‌بر باشد. همچنین، آغاز برخی درمان‌ها ممکن است در ابتدا با افزایش موقتی جوش‌ها همراه باشد.
تجربه مونتالبو نشان می‌دهد که حمایت از خانواده و دوستان می‌تواند به افراد در مواجهه با آثار روحی و روانی ناشی از آکنه کمک نماید. او اشاره می‌کند که اطرافیانش به او یادآوری کردند که ارزش یک انسان به ظاهر پوست او محدود نمی‌شود و نحوه رفتار او با دیگران از اهمیت بیشتری برخوردار است.
منبع: apnews
۲۳۳۲۳۳
