شروع مأموریت مهم ژاپن؛ فضاپیما MMX برای جمع‌آوری نمونه از قمر مریخ به فضا فرستاده شد
نظریه‌های متعارض و شواهد ضد و نقیض، دو دیدگاه متفاوت را در خصوص فرآیند شکل‌گیری قمرهای مریخ ارائه می‌دهند.
محققان به داده‌های جمع‌آوری‌شده و نمونه‌های به‌دست‌آمده از ماموریت ام‌ام‌ایکس امیدوار هستند تا به سوالات چند دهه‌ای درباره منشأ قمرهای مریخ پاسخ گویند. نظریه‌های متعارض و شواهد ضد و نقیض، دیدگاه‌های مختلفی درباره چگونگی شکل‌گیری این قمرها مطرح می‌کنند.
مدارهای تقریباً دایره‌ای و در راستای استوا برای فوبوس و دیموس با فرضیه‌ای همخوانی دارد که این قمرها به شیوه‌ای مشابه با ماه زمین شکل گرفته‌اند. طبق این سناریو، یک برخورد عظیم میان مریخ و یک جرم سنگی بزرگ در فضا منجر به جدا شدن قطعاتی از سیاره شد که این قطعات بعدها به انجام پیوستن به یکدیگر، این قمرهای طبیعی را به ایجاد آوردند که امروزه در مدار مریخ گردش می‌کنند.
به‌رغم این فرضیه، فوبوس و دیموس چون ماه زمین به شکل کروی نیستند؛ آنها دارای شکل کشیده و ناهمواری شبیه سیب‌زمینی هستند. این ویژگی، به همراه ترکیب شیمیایی آنها که تا به حال از طریق طیف‌سنجی تلسکوپی مورد بررسی قرار گرفته، فرضیه‌ای دیگر را به میان می‌آورد: ممکن است فوبوس و دیموس در واقع سیارک‌هایی از دوران اولیه منظومه شمسی باشند که در کانون گرانش مریخ گرفتار شده‌اند.
اعضای تیم ماموریت اعتقاد دارند که یافتن منشأ واقعی قمرهای مریخ می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره تاریخ جغرافیایی این سیاره، تاریخچه اولیه منظومه شمسی و فرآیند تشکیل سیاره‌های درونی این منظومه را به ارمغان آورد.
پس از اینکه نمونه‌های ام‌ام‌ایکس به‌طور ایمن به زمین بازگشتند، دانشمندان به بررسی ترکیب شیمیایی و کانی‌شناسی این نمونه‌ها پرداخته و اثر انگشت شیمیایی آنها را با نمونه‌های سنگ مریخی و مواد سیارکی مقایسه خواهند کرد. این بررسی‌ها همراه با سایر داده‌های موجود، به شناسایی منشأ فوبوس و به تبع آن دیموس کمک خواهد کرد.
گرچه اداره مأموریت کاوش قمرهای مریخ به عهده جاکسا است، این پروژه به شکل یک همکاری بین‌المللی انجام می‌شود که شامل همکاری آژانس‌های فضایی ژاپن، ناسا و آژانس فضایی اروپا و همچنین شرکت‌هایی از ایالات متحده و اروپا می‌باشد. این شرکت‌ها سهمی از تجهیزات علمی و سامانه‌های ارتباطی فضاپیما را تامین کرده‌اند.
ام‌ام‌ایکس نخستین ماموریتی نیست که هدف آن بازگرداندن نمونه از فوبوس است. این عنوان به کاوشگر فوبوس-گرانت روسیه تعلق دارد که در نوامبر ۲۰۱۱ به فضا پرتاب شد، اما به علت نقص فنی موشک نتوانست از مدار زمین خارج شود. این فضاپیما به وزن ۱۴٫۵ تن، در ژانویه ۲۰۱۲ بر فراز اقیانوس آرام به زمین سقوط کرد.
