رشد خشونت‌های deadly نسبت به زنان؛ از کشتار تا فشار برای ازدواج‌های اجباری
سمفونی قتل زنان به نظر می‌رسد هیچ‌گاه به فراموشی سپرده نخواهد شد. به‌طور مداوم، خبری در مورد قتل یک زن منتشر می‌شود که غالبا به‌دست افرادی از نزدیکان خود و به دلایل گوناگون صورت می‌گیرد. طبق برخی گزارش‌های به‌دست‌آمده از رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری، همچنین خانواده‌های قربانیان، از شهریورماه سال جاری تا اواخر مهرماه ۱۴۰۵، بین ۲۴ تا ۲۸ مورد قتل زنان در کشور رخ داده است. این ارقام خونین دیگر فقط آماری بی‌روح و بی‌احساس نیستند بلکه نشان‌دهنده وضعیت امنیتی بسیار ناچیز برای زنان در جامعه و کشور به شمار می‌روند.
در شرایطی که در یک بازه زمانی کمتر از دو ماه، این تعداد قتل زنان در کشور به وقوع می‌پیوندد، آیا می‌توان ادعا کرد که زنان از امنیت کافی برخوردارند؟ این خشونت که ریشه در مؤلفه‌هایی چون ناامنی اقتصادی، اختلال در روابط خانوادگی و نگرش‌های افراطی مذهبی دارد، بذر آن در این سرزمین کاشته شده و متاسفانه دامن زنان را گرفته است.
داستان‌های زنانی که قربانی نزدیکان خود شدند
از مریم یارمحمدی، زن ۲۸ ساله اهل یکی از روستاهای قشم که به‌گفته منابع خبری به‌دست شوهر و برادر شوهرش به‌دلیل دلایل موسوم به ناموسی به قتل رسید و جسد او با مثله‌شدن برخی بخش‌ها مواجه شد، تا مینا سلطانی اهل فلاورجان که گزارش‌های موجود از قتل او به دست همسرش حکایت دارد. هر یک از این روایت‌ها مربوط به خشونت‌های فجیع توسط نزدیکان است. همچنین فاطمه طباطبایی، زن ۲۴ ساله اهل بم نیز به‌علت سوءظن‌های مداوم شوهرش و در همدستی با پدرشوهرش در هنگام خواب به قتل رسید.
آتنا قاسمی، دختری ۱۴ ساله که به‌دنبال شرکت در یک جشن تولد، به‌همراه پسری که با او رابطه دوستی داشت از خانه خارج شد و دیگر بازنگشت. مدتی بعد، جسد او با موهای تراشیده پیدا شد. نیلوفر مجاورت، ۲۷ ساله و اهل ایرانشهر نیز به‌دست مردی که با او آشنا شده و وعده ازدواج داده بود، مورد شکنجه و سپس به قتل رسید.
در پرونده‌ای جداگانه، یگانه حسین‌زایی، دختر ۱۶ ساله‌ای که به اجبار به عقد پسرعمه‌اش درآمده بود، به‌دست همسرش با ضربات کابل و خفگی کشته شد. همچنین هانا رکان، دختر ۱۶ ساله کرمانشاهی، برخی از منابع مرگ او را به‌دست پدرش با سلاح گرم در حین خواب نسبت می‌دهند.
در تبریز، مردی ۴۵ ساله همسر و دو فرزندش را با قتل رسانده و سپس به زندگی خود پایان داد. در دهلران نیز مردی با سلاح گرم، همسرش، فرشته یوسف‌زاده، و سه فرزندش را کشت و بعد خودکشی کرد.
این وقایع تلخ و وحشتناک، پرسش‌های جدی را در برابر جامعه قرار می‌دهند که چه زمانی قرار است این چرخه کشندگی و قتل زنان متوقف شود؟ نهادهای مسئول در این رابطه چه اقداماتی انجام می‌دهند و تا چه زمانی قرار است شاهد ادامه این فجایع و قربانی شدن زنان و دختران این سرزمین باشیم؟
جان زنان نباید قربانی ناموس شود
پروانه سلحشوری، عضو پیشین مجلس و مشاور کارگروه زنان روستایی و عشایر معاونت زنان و خانواده ریاست‌جمهوری، در گفت‌وگویی با «جهان صنعت» به تحلیل ریشه‌های فرهنگی خشونت علیه زنان پرداخت و اظهار داشت: کشور ما تاریخ طولانی از مردسالاری و پدرسالاری را تجربه کرده است. از سوی دیگر با مدرن شدن جامعه و گسترش ارتباطات جهانی و بالا رفتن سطح آموزش و آگاهی زنان، آن‌ها نسبت به گذشته آگاه‌تر شده‌اند.
وی ادامه داد: در گذشته، زنان به
