ربات‌ها با استفاده از تراشه مغزی نورالینک قابل کنترل شدند
در گزارشی که اخیراً به صورت آنلاین به نمایش گذاشته شده است، «نیک ری» (Nick Wray) با بهره‌گیری از این بازوی رباتیک، اقدام به برداشتن یک فنجان و نوشیدن از آن کرد و بدین ترتیب گامی اساسی در راستای بازگرداندن استقلال به افرادی با اختلالات حرکتی شدید برداشت.
این ایجاد پیشرفت بخشی از پژوهش‌هایی به نام «CONVOY»، که مورد تأیید سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) قرار دارد، می‌باشد و هدف آن بررسی چگونگی عملکرد تراشه‌های مغزی کاشته‌شده و قدرت بخشیدن به بیماران در انجام کارهای روزمره به‌طور مستقل است. «ری» هشتمین فردی است که ایمپلنت «نورالینک» را دریافت کرده است.
شایان ذکر است که شرکت «نورالینک» متعلق به «ایلان ماسک»، در ماه اوت با آغاز یک مطالعه بالینی که هدف آن آزمایش تراشه مغزی برای کمک به بیماران فلج در کنترل وسایل از طریق فکر بود، فعالیت‌های خود را به بریتانیا گسترش داد.
دستگاه کنترل ذهن
«نیک ری» در طول سه جلسه هشت ساعته توانست از ایمپلنت مغزی «نورالینک» برای کنترل یک بازوی رباتیک و انجام فعالیت‌های روزمره استفاده کند.
این تراشه که در مغز وی قرار داده شده، سیگنال‌های عصبی را به دستورات بلوتوثی تبدیل نموده و به نیک این امکان را می‌دهد که دستگاه‌های خارجی را تنها از طریق فکر کردن فعال نماید.
با بهره‌برداری از این سیستم، او موفق به انجام کارهایی از قبیل برداشتن یک فنجان، گذاشتن کلاه، گرم کردن غذا در مایکروویو و باز کردن در یخچال گردید.
به این ترتیب، بازوی رباتیک فنجانی را به سمت دهانش حرکت داد تا بتواند از آن نوشیدنی بنوشد. همچنین در آزمایش‌هایی که برای سنجش مهارت‌های بیماران سکته مغزی طراحی شده بود، او به نتایج حیرت‌آوری دست پیدا کرد و ۳۹ سیلندر را در عرض پنج دقیقه بر روی یک میز جابه‌جا نموده و در آزمایش دیگری موفق به چرخاندن پنج میخ پازلی شکل شد.
در یک آزمایش دیگر، او برای نخستین بار توانست با استفاده از «رابط مغز و رایانه» صندلی چرخدار خود را حرکت دهد.
پیشرفت تراشه مغزی
«نورالینک» پس از عبور از یک مانع بزرگ که سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) در مسیرش قرار داده بود، آزمایش‌های انسانی خود را در سال ۲۰۲۴ در ایالات متحده آغاز کرد. این شرکت ناگزیر بود که نگرانی‌های ایمنی قابل توجهی را که منجر به رد درخواستش توسط «FDA» در سال ۲۰۲۲ شده بود، حل نماید.
اکنون هشت نفر از افراد مبتلا به فلج شدید این ایمپلنت مغزی آزمایشی را دریافت کرده‌اند که به آنها امکان می‌دهد به صورت مستقل با دستگاه‌های دیجیتال تعامل داشته باشند. در میان این گروه از شرکت‌کنندگان اولیه، «نولند آربا» (Noland Arbaugh)، مردی از آریزونای آمریکا، اولین فردی بود که تراشه «نورالینک» را دریافت کرد. او به سرعت توانایی خارق‌العاده این ایمپلنت در بازیابی استقلال دیجیتال را به نمایش گذاشت و نشان داد که چگونه می‌تواند مکان‌نما را کنترل کرده و تنها با نیروی فکر خود بازی‌های ویدئویی انجام دهد.
با این حال، دستگاه «آربا» بعداً دچار یک نقص فنی جدی شد که تقریباً ۸۵ درصد از رشته‌های ظریف آن از بافت مغز او جدا شده بود. «نورالینک» به جای اینکه دستگاه را فراخوانی کند، به سرعت یک راه‌حل نرم‌افزاری پیدا کرد. این شرکت با به‌روزرسانی الگوریتم‌های خود بهبود تفسیر سیگنال را انجام داد و توانست کارایی ایمپلنت را حفظ کند.
دستگاه کاشته شده، که به نام تراشه «N1» شناخته می‌شود، تقریباً به اندازه یک سکه است. این دستگاه از طریق ۱۲۸ رشته فوق‌العاده نازک که هر کدام از موی انسان هم نازک‌ترند، کار می‌کند و رشته‌ها به طور مستقیم حدود ۱۰۰۰ الکترود را به سطح مغز متصل می‌نمایند. این الکترودها فعالیت‌های عصبی را شناسایی و منتقل کرده و سیگنال‌های مغزی را به دستورات دیجیتال دقیق تبدیل می‌کنند، مانند حرکات مکان‌نما، تایپ کردن یا کنترل دستگاه‌های خارجی.
