حداکثر تعداد دوستانی که یک فرد می‌تواند داشته باشد، چقدر است؟
با این حال، دانشمندان در رابطه با عدد دقیق این محدودیت هم‌نظر نیستند.
دکتر رابین دانبار، استاد دانشگاه آکسفورد و پیشگام تحقیقاتی در حوزه فرایندهای عصبی مرتبط با روابط اجتماعی، در طول چندین دهه بیان کرده است که انسان‌ها قادر به حفظ یک شبکه اجتماعی با بیش از ۱۵۰ نفر نیستند.
منظور او از این موضوع چیست؟ این عدد شامل افراد خانواده و نزدیک‌ترین دوستان شماست، اما همچنین شامل کسانی می‌شود که اگر در ساعت ۳ بامداد در فرودگاه به آنها برخورد کنید، احساس ناراحتی نکنید.
دانبار در مصاحبه‌ای با روزنامه وال‌استریت‌ژورنال اظهار داشت که روابط فراتر از ۱۵۰ نفر، «روابط یک‌طرفه» به لحاظ ارتباطی هستند. او همچنین اشاره کرد: «نکته کلیدی درباره عدد ۱۵۰ و لایه‌های درون آن این است که این ارتباطات از دو سو وجود دارد.»
به گفته دانبار، از میان آن ۱۵۰ نفر، تنها پنج نفر اعضای خانواده و دوستان نزدیک شما هستند که با آنها بیشترین سطح صمیمیت را تجربه می‌کنید و ۱۰ نفر کسانی‌اند که حداقل یک بار در ماه با آنها ملاقات می‌کنید. حدود ۵۰ نفر دیگر اشخاصی هستند که شما آنها را به جشن تولدتان دعوت می‌کنید و ۱۰۰ نفر دیگر کسانی خواهند بود که به عروسی شما خواهند آمد.
با این وجود، برخی افراد با نتایج دانبار که بر پایه مطالعات انجام شده بر روی مغز انسان و دیگر نخستی‌سانان بنا شده، مخالفت کرده‌اند.
دانبار فرض کرده است که به عنوان نئوکورتکس، بخشی از مغز که مسئول زبان و حافظه است، بزرگ‌تر باشد، شبکه اجتماعی نیز بزرگ‌تر خواهد شد.
پژوهشگران سوئدی در سال ۲۰۲۱ مطرح کردند که هیچ حد مشخصی برای تعداد دوستان یک فرد وجود ندارد و مقایسه انسان‌ها با سایر نخستی‌سانان امر مهمی را نادیده می‌گیرد. برای مثال، شامپانزه‌ها و دیگر گونه‌ها باید برای دفاع از خود در برابر شکارچیان و رقابت برای غذا مبارزه کنند، در حالی که انسان‌ها به طور کلی دیگر چنین نیازی ندارند.
دانبار این تحقیق را «کاملاً احمقانه» خطاب کرد و در آن زمان به روزنامه نیویورک‌تایمز گفت که از «عدم درک واضح پژوهشگران دانشگاه استکهلم از روابط بشری» شگفت‌زده است.
این استاد دانشگاه آکسفورد تاکید کرد گسترش شبکه‌های اجتماعی تأثیر چندانی بر یافته‌های او که اولین بار در سال ۱۹۹۳ مطرح شده، نداشته است.
او به وال‌استریت‌ژورنال اظهار داشت: «اگر به فرکانس ارسال مطالب در شبکه‌های اجتماعی، تعداد تماس‌های تلفنی، تعداد دیدارهای حضوری و بسامد پیامک‌ها نگاه کنید، همچنان همان لایه‌ها را می‌توانید مشاهده کنید.»
با این حال، جدا از بحث شبکه‌های اجتماعی، مقامات بهداشتی بر این باورند که هر دوستی حقیقی می‌تواند کمک قابل توجهی به نجات زندگی افراد کند.
طبق گزارشی از سال ۲۰۲۳، دکتر ویوک مورتی، رئیس بهداری کل ایالات متحده در دوران ریاست‌جمهوری بایدن، اعلام کرد که تنهایی و انزوای اجتماعی خطر مرگ زودرس را بیش از یک‌چهارم افزایش می‌دهد و فقدان ارتباط به اندازه کشیدن روزانه تا ۱۵ نخ سیگار برای سلامتی خطرآفرین تلقی می‌شود.
به گفته پژوهش‌های دانشگاه هاروارد، تنهایی در ایالات متحده رو به افزایش است و بیش از ۲۰ درصد بزرگسالان اذعان کرده‌اند که احساس تنهایی می‌کنند. همچنین ارتباط بین استفاده از شبکه‌های اجتماعی و افسردگی و تنهایی وجود دارد و افراد زمان کمتری را به ملاقات حضوری با دوستان و خانواده اختصاص می‌دهند.
بر اساس آمار مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها، روابط اجتماعی قوی می‌تواند تأثیرات بسیار مثبتی بر سلامت انسان داشته باشد و در برابر بیماری‌های قلبی، زوال عقل و سکته مغزی محافظت ایجاد کند.
دکتر جفری هال، استاد دانشگاه کانزاس، به روزنامه نیویورک‌تایمز گفت: «در حقیقت، تنها چیزی که واقعاً برای تغییر زندگی‌تان لازم دارید، یک دوست است.» با این حال، دوستی‌های مختلف به ما این امکان را می‌دهند که جنبه‌های متفاوتی از شخصیت خود را به برخی افراد بیشتر از سایرین نشان دهیم.
او تاکید کرد: «اگر تمایل دارید زندگی‌ای پربار و معنادار داشته باشید، زندگی‌ای که در آن احساس پیوند و ارتباط با دیگران دارید، داشتن تعداد بیشتری دوست بهتر خواهد بود.»
