تغییرات پوستی در سنین ۴۰، ۵۰ و ۶۰ سالگی چگونه است؟

تغییرات پوست امری غیرقابل انکار است که با افزایش سن به‌خصوص نمایان می‌شود. در دوران جوانی، پوست بسیار حساس است و در مرحله بلوغ بیشتر دچار جوش و آکنه می‌شود. با ورود به دهه‌های ۲۰ و ۳۰ زندگی، این وضعیت معمولاً یک آرامش نسبی به خود می‌گیرد. دکتر روزان پال، متخصص پوست و استادیار در دانشگاه کیس وسترن رزرو، می‌گوید که این تغییرات ناشی از عوامل متعددی هستند که به دو دسته کلی درونی (ژنتیکی) و بیرونی (محیطی) تقسیم می‌شوند.

او بیان می‌کند: «عوامل درونی، بخشی از وراثت فرد را تشکیل می‌دهند و همچنین تغییرات هورمونی که به‌مرور با افزایش سن مشخص می‌شود.» به اعتقاد وی، «عوامل محیطی شامل نور ماوراء بنفش خورشید (یووی) هستند که از شایع‌ترین موارد است، علاوه‌بر آن، مواردی نظیر سیگار کشیدن، آلودگی‌های محیطی و تغذیه نامناسب نیز می‌توانند موثر باشند. هرچه فرد بیشتر در معرض این عوامل قرار گیرد، نشانه‌های پیری زودتر و واضح‌تر نمایان خواهد شد.»

دکتر پال همچنین خاطرنشان می‌کند که زنان لزوماً در یک دهه مشخص با یک نوع علائم پیری مواجه نمی‌شوند، اما می‌توان به‌طور کلی تغییراتی را که معمولاً در دهه‌های ۴۰، ۵۰ و ۶۰ زندگی مشاهده می‌شود، جستجو کرد.

فلوراسپیس در گزارشی به بررسی تأثیرات مختلف هر دهه از زندگی بر پوست پرداخته است.

پوست در دهه ۴۰ سالگی
زمانی که به دهه چهل عمر خود قدم می‌گذارید، تغییرات مشخصی در پوست شما آغاز می‌شود. دکتر شمسا کانوال، متخصص پوست، می‌گوید: «زنان در این گروه سنی معمولاً با کاهش سطح استروژن و افزایش قرارگیری در معرض آفتاب، اولین علائم کاهش کلاژن، کدر شدن و عدم یکدستی رنگ پوست را مشاهده می‌کنند.»

دکتر پال توضیح می‌دهد که قرار گرفتن در معرض اشعه آفتاب یا استفاده از دستگاه‌های برنزه کننده می‌تواند تأثیرات منفی بر جوانی پوست داشته باشد و سبب بروز خطوط ریز، چین‌وچروک، لکه‌های قهوه‌ای و گشاد شدن مویرگ‌ها (تلانژکتازی)، یا به عبارتی رگ‌های عنکبوتی در سنین پایین‌تر شود.

دکتر ویکتوریا کازلوسکایا، متخصص پوست و مو، نیز مطرح می‌کند: «علاوه بر پیری طبیعی و آسیب‌های ناشی از نور خورشید، در این مرحله سنی، نشانه‌های پیش از یائسگی و کاهش استروژن نیز خود را نشان می‌دهند که می‌توانند به کدر شدن، خشکی و تسریع در روند پیری پوست منجر شوند.»

کانوال در ادامه توضیح می‌دهد که در دهه چهارم عمر، تغییرات هورمونی سرعت تجزیه کلاژن را افزایش می‌دهند و خاصیت الاستیسیته پوست را کاهش می‌دهند که این مسئله موجب بروز خطوط ریز، خشکی و سایه‌های بیشتری از رنگدانه‌ها می‌شود.

برای این دوره، دکتر کانوال توصیه می‌کند که بر روی آبرسانی، مرطوب کردن و حفاظت پوست از نور خورشید توجه ویژه‌ای شود. به گفته دکتر کازلوسکایا، زنان باید در این مرحله به وضعیت سلامت عمومی خود توجه بیشتری داشته باشند، چرا که حفظ یک سبک زندگی سالم بعد از ۳۰ سالگی اهمیت شایان توجهی پیدا می‌کند و بدن نیاز به حمایت بیشتری دارد. رژیم غذایی سرشار از پروتئین‌های مفید، خواب مناسب و مدیریت استرس می‌تواند تأثیرات مثبتی بر سلامت پوست داشته باشد.

پوست در ۵۰ سالگی
این مرحله معمولاً با یائسگی بسیاری از زنان همزمان است که در نتیجه آن، سطح استروژن کاهش می‌یابد و پوست آنها خشک‌تر، کدرتر و با چین‌وچروک‌ها و افتادگی‌های بیشتر مشخص می‌شود.

در دوران یائسگی، پوست به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای کلاژن خود را از دست می‌دهد. بر اساس گزارش «انجمن آکادمی پوست آمریکا»، در پنج سال اول پس از شروع یائسگی، پوست زنان تقریباً ۳۰ درصد از کلاژن خود را از دست می‌دهد و در دو دهه بعدی، سالیانه تقریبا ۲ درصد دیگر از کلاژن آن کاهش می‌یابد.

گزارش مرکز پزشکی نورت‌وسترن حاکی از آن است که کاهش سطح استروژن در این دوره می‌تواند با تضعیف عملکرد سد دفاعی پوست، کاهش تولید سبوم (چربی طبیعی پوست) و کاهش سرعت ترمیم زخم‌ها، تأثیراتی بر پوست داشته باشد. این تغییرات می‌تواند بر پوست سر نیز اثر بگذارد و باعث خشکی و نازک شدن آن شود که در نهایت ریزش مو را تشدید می‌کند.

دکتر کانوال بیان می‌کند که پوست بعد از یائسگی ممکن است نازک‌تر، خشک‌تر و حساس‌تر به کبودی یا آسیب باشد. با این حال، روش‌هایی برای مراقبت از پوست وجود دارد. او می‌افزاید: «مراقبت ملایم و مؤثر از پوست، شامل استفاده از سرامیدها، اسید هیالورونیک و رتینوئیدهای با غلظت پایین، می‌تواند به تقویت سد محافظ پوست کمک کند. همچنین، محافظت از پوست در برابر نور خورشید کاملاً ضروری است.»

پوست در ۶۰ سالگی و پس از آن
دکتر کانوال اظهار می‌دارد که پس از ۶۰ سالگی، روند نوسازی سلولی کاهش یافته و از دست دادن چربی زیر پوست می‌تواند به بروز افتادگی و چین‌وچروک‌های عمیق کمک کند. دکتر کازلوسکایا اضافه می‌کند که علاوه بر افتادگی و کاهش حجم، مشکلات مربوط به رنگدانه‌گذاری و خشکی نیز به‌طور قابل‌توجهی واضح‌تر می‌شوند.

براساس گفته‌های انجمن آکادمی پوست آمریکا، پوست ممکن است نازک‌تر شده و بیشتر در معرض تحریک‌پذیری و خارش قرار گیرد که گاهی اوقات ناشی از مصرف داروهاست.

خوشبختانه، روش‌هایی برای مدیریت خشکی و تحریک‌پذیری وجود دارد، از جمله استفاده از حمام‌های گرم (نه داغ)، بهره‌برداری از دستگاه بخور و کاربرد کرم مرطوب‌کننده غلیظ و فاقد عطر بلافاصله بعد از حمام و در طول روز.

یک نکته حائز اهمیت این است که هرگز نباید از مراقبت‌های پوستی غافل شد. دکتر کازلوسکایا تأکید می‌کند: «همواره باید به مراقبت مداوم از پوست ادامه دهید و بر حفاظت در برابر آفتاب و آبرسانی تمرکز نمایید.»