ایتنا – فشار روانی ناشی از تبعیض نژادی
در این تحقیق، دانشمندان نمونههای خونی بیش از ۱۵۰۰ نفر ساکن در منطقه سنتلوئیس را به مدت ۱۷ سال مورد بررسی قرار دادند و دو پروتئین مرتبط با التهاب، یعنی پروتئین واکنشی C (CRP) و اینترلوکین-۶ را اندازهگیری کردند.
این پروتئینها زمانی که بدن به دفعات به استرس پاسخ میدهد، در سطح قابل توجهی در خون باقی میمانند و نوعی «اثری زیستی» از استرس مزمن به جا میگذارند. تیم تحقیق دریافت افرادی که برای دههها با استرس دست و پنجه نرم کردهاند (از دشواریهای دوران کودکی و تجارب آسیبزا گرفته تا تبعیض و مسائل مالی) در سالهای بعدی زندگی خود دچار سطح بالاتری از التهاب میشوند و این افزایش التهاب با کاهش طول عمر ارتباط دارد.
در طول مدت این پژوهش، تقریباً ۲۵ درصد از شرکتکنندگان سیاهپوست جان خود را از دست دادند، در حالی که این رقم برای سفیدپوستان حدود ۱۲ درصد بوده است. محققان برآورد کردند که استرس و التهاب تقریباً ۴۹.۳ درصد از این تفاوت را توضیح میدهند؛ عددی که بیانگر این است که تقریباً نیمی از شکاف مرگومیر بین این دو گروه را میتوان به همین عوامل نسبت داد. رایان باگدان، نویسنده اصلی این مقاله و استاد روانشناسی و علوم مغز در دانشگاه واشینگتن در سنتلوئیس، اذعان میکند که این شاخصهای خونی در واقع «پیامدهای» وقایع استرسزا در طول زندگی را بهوضوح نشان میدهند.
این یافتهها فرضیه مشهور «weathering» را تقویت میکند؛ این مفهوم به این اشاره دارد که فشار دائمی در یک جامعه نابرابر به مرور زمان بدن را فرسوده میسازد. آرلاین جرونیموس، استاد دانشگاه میشیگان و بنیانگذار این نظریه که در این پژوهش شرکت نداشته، بر این باور است که حتی این نتایج احتمالاً تصویر را کمتر از واقعیت نشان میدهند؛ زیرا «برخی از افرادی که بیشترین میزان فرسودگی را تجربه کردهاند، پیش از انجام این مطالعه فوت کردهاند.» او بهویژه دوران سنی ۳۵ تا ۶۰ سال را به عنوان سختترین و پر استرسترین دوره زندگی برای گروههای حاشیهای توصیف میکند.
جرونیموس همچنین اشاره میکند که این مطالعه بیشتر بر رویدادهای بزرگ زندگی تمرکز کرده و فشارهای روزمرهای مانند بیاحترامیهای مکرر یا نیاز به تغییر رفتار، ظاهر یا نحوه گفتار برای سازگاری با محیطهایی که عمدتاً سفیدپوست هستند را بهخوبی اندازهگیری نکرده است؛ فشارهایی که او به آنها با تعبیر «مشتهای روزمره به صورت» اشاره میکند.
بر اساس آمار سال ۲۰۲۳، امید به زندگی برای سیاهپوستان آمریکایی حدود ۷۴ سال بوده است. در حالی که سفیدپوستان بهطور متوسطی عمر بیشتری دارند و آمریکاییهای آسیایی با امید به زندگی حدود ۸۵ سال، بالاترین میانگین را دارند. لیندا مارتینز، استاد و پژوهشگر حوزه عدالت سلامت در UConn Health که در این تحقیق مشارکت نداشته، میگوید این یافتهها بار دیگر عواقب منفی نژادپرستی را به تصویر میکشد و تأکید میکند که «یک کلاس مدیریت استرس» بههیچوجه قادر به کاهش چنین شکاف عمیقی نیست. به گفته او، این نتایج نشانهای مهم از واقعیت این است که نژادپرستی، عامل اصلی نابرابریهای نژادی در حوزه سلامت و مرگومیر به شمار میرود.
