کابل‌های اینترنت زیر دریا برای نخستین بار صدای نهنگ‌های قطبی را ثبت کردند

کابل‌هایی که برای انتقال اطلاعات اینترنتی در بستر دریا نصب شده‌اند، حالا کاربرد تازه‌ای پیدا کرده‌اند: گوش دادن به صدای نهنگ‌ها. پژوهشگران دانشگاه کرنل آمریکا موفق شده‌اند با استفاده از یک کابل فیبر نوری مخابراتی در آب‌های آلاسکا، صدای نهنگ‌های سرکمانی را ثبت کنند؛ گونه‌ای از نهنگ‌های بزرگ قطبی که صداهای آن‌ها نسبت به بعضی گونه‌های دیگر فرکانس بالاتری دارد و شناسایی‌شان با این روش دشوارتر است.

این دستاورد در گزارشی که ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر شد، معرفی شده است. آزمایش اصلی در بهار همین سال و در نزدیکی شهر اوتکیاگویک در شمال آلاسکا انجام گرفت. پژوهشگران به‌جای نصب مجموعه بزرگی از میکروفون‌های زیرآبی، از کابل مخابراتی موجود شرکت Quintillion استفاده کردند و با تحلیل داده‌های نوری دریافتند که ارتعاش‌های ناشی از صدای نهنگ‌ها در این کابل قابل شناسایی است.

اهمیت نتیجه جدید در این است که شبکه فیبر نوری زیر دریا فقط برای انتقال اینترنت و ارتباطات مخابراتی به کار نمی‌رود. همین زیرساخت، با تجهیزات و پردازش مناسب، می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره محیط اقیانوس نیز فراهم کند.

اما این فناوری هنوز در مرحله توسعه است. تشخیص موفق صدای یک گونه نهنگ به معنی آن نیست که از امروز تمام کابل‌های زیرآبی جهان به سامانه ردیابی زنده جانوران دریایی تبدیل شده‌اند.

چگونه یک کابل اینترنت می‌تواند صدا را بشنود؟

فیبر نوری معمولاً برای انتقال اطلاعات با استفاده از نور به کار می‌رود. در شبکه‌های مخابراتی، داده‌ها به شکل سیگنال نوری از داخل رشته‌های بسیار باریک شیشه‌ای عبور می‌کنند.

این رشته‌ها اگرچه برای انتقال نور طراحی شده‌اند، نسبت به تغییرات بسیار کوچک محیط اطراف نیز حساس هستند.

وقتی امواج صوتی در آب حرکت می‌کنند، می‌توانند فشار و ارتعاش‌های بسیار ضعیفی در محیط ایجاد کنند. بخشی از این تغییرات ممکن است بر فیبر نوری قرارگرفته در بستر دریا اثر بگذارد.

در فناوری حسگری صوتی توزیع‌شده یا Distributed Acoustic Sensing که به اختصار DAS نامیده می‌شود، دستگاهی مخصوص پالس‌های لیزری را به داخل فیبر می‌فرستد.

بخشی از نور در طول مسیر به‌دلیل ویژگی‌های طبیعی ماده فیبر پراکنده می‌شود و مقدار اندکی از آن به دستگاه بازمی‌گردد.

با تحلیل تغییرات نور بازگشتی می‌توان اثر ارتعاش‌های واردشده به فیبر را بررسی کرد.

به این ترتیب، بخش‌های مختلف یک کابل طولانی می‌توانند مانند مجموعه‌ای از حسگرهای مجازی عمل کنند.

البته خود کابل به یک میکروفون معمولی تبدیل نمی‌شود؛ آنچه اندازه‌گیری می‌شود تغییرات فیزیکی در فیبر است که ممکن است با صداهای محیط ارتباط داشته باشند.

چرا پژوهشگران به سراغ نهنگ‌های سرکمانی رفتند؟

استفاده از فیبر نوری برای شناسایی صدای نهنگ‌ها کاملاً جدید نیست.

لئا بوفو، پژوهشگر حوزه زیست‌صوت‌شناسی در دانشگاه کرنل، پیش‌تر در سال ۲۰۲۲ نشان داده بود که می‌توان صدای نهنگ‌های آبی و نهنگ‌های باله‌ای را از طریق کابل‌های فیبر نوری زیر دریا تشخیص داد.

این گونه‌ها صداهای بلند و بسیار کم‌فرکانسی تولید می‌کنند.

بخشی از آواهای آن‌ها در محدوده کمتر از ۱۰۰ هرتز قرار می‌گیرد.

اما نهنگ‌های سرکمانی و بعضی نهنگ‌های دیگر، مانند نهنگ‌های حقیقی اطلس شمالی، صداهایی در محدوده فرکانسی بالاتر تولید می‌کنند که در گزارش جدید حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ هرتز عنوان شده است.

این صداها همچنین می‌توانند شدت کمتری داشته باشند.

در نتیجه، مشخص نبود روش DAS بتواند آن‌ها را نیز با موفقیت ثبت کند.

پژوهشگران با انتخاب نهنگ سرکمانی می‌خواستند محدودیت مهمی را آزمایش کنند: آیا کابل مخابراتی فقط صداهای بسیار بم و قدرتمند را دریافت می‌کند یا می‌تواند برای پایش گونه‌های بیشتری از نهنگ‌ها نیز کاربرد داشته باشد؟

نتیجه آزمایش در آلاسکا به این پرسش پاسخ امیدوارکننده‌ای داده است.

آزمایش در کدام نقطه آلاسکا انجام شد؟

پژوهش در نزدیکی اوتکیاگویک، شهری در شمال آلاسکا و در ساحل اقیانوس منجمد شمالی، انجام شد.

این منطقه زیستگاه مهمی برای نهنگ‌های سرکمانی است و جوامع بومی آن شناخت دیرینه‌ای از رفتار و مهاجرت این جانوران دارند.

در بهار سال ۲۰۲۶، گروه پژوهشی دانشگاه کرنل با همکاری نهادهای محلی در این منطقه فعالیت کرد.

از جمله این نهادها می‌توان به انجمن ناخدایان شکار نهنگ بارو و اداره مدیریت حیات‌وحش ناحیه North Slope اشاره کرد.

این همکاری در هماهنگی فعالیت‌های میدانی و دسترسی به شرایط مناسب پژوهش نقش داشت.

کابل مورد استفاده نیز متعلق به شرکت مخابراتی Quintillion بود.

به‌جای آنکه پژوهشگران کابل تازه‌ای در دریا قرار دهند، از زیرساخت ارتباطی موجود برای آزمایش استفاده کردند.

این انتخاب یکی از مهم‌ترین جنبه‌های اقتصادی و محیط‌زیستی طرح است.

نصب تجهیزات جدید در محیط‌های دورافتاده قطبی می‌تواند دشوار و پرهزینه باشد، در حالی که بعضی زیرساخت‌های ارتباطی از قبل در این مناطق وجود دارند.

چه چیزی در داده‌های کابل پیدا شد؟

پژوهشگران پس از جمع‌آوری داده‌ها با حجم بسیار زیادی از اطلاعات روبه‌رو شدند.

براساس گزارش دانشگاه کرنل، تحلیل داده‌های ثبت‌شده چندین هفته طول کشید و حجم اطلاعات مورد بررسی به چند ترابایت رسید.

چالش اصلی این بود که ارتعاش‌های ثبت‌شده فقط ناشی از نهنگ‌ها نیستند.

جریان آب، حرکت شناورها، تغییرات محیطی و منابع صوتی دیگر نیز می‌توانند بر داده‌ها تأثیر بگذارند.

بنابراین پژوهشگران باید الگوهایی را شناسایی می‌کردند که با آواهای نهنگ سرکمانی سازگار باشند.

پس از بررسی داده‌ها، گروه موفق شد برای نخستین بار صداهای این گونه را در داده‌های DAS شناسایی کند.

این نتیجه نشان می‌دهد کابل مخابراتی زیرآبی می‌تواند اطلاعاتی را ثبت کند که پیش‌تر با این فناوری بیشتر برای صداهای بسیار کم‌فرکانس بررسی شده بودند.

با این حال، در اطلاعیه عمومی مشخص نشده که سامانه توانسته هر نهنگ را به‌صورت جداگانه شناسایی کند یا تعداد دقیق جانوران حاضر در منطقه را تعیین کند.

ثبت صدا یک دستاورد مهم است، اما شمارش دقیق نهنگ‌ها مسئله پیچیده‌تری محسوب می‌شود.

آیا کابل می‌تواند موقعیت دقیق نهنگ را مشخص کند؟

یکی از ویژگی‌های جالب DAS این است که داده‌ها از بخش‌های مختلف طول فیبر قابل دریافت هستند.

به همین دلیل، پژوهشگران فقط یک نقطه اندازه‌گیری در اختیار ندارند.

در یک سامانه مناسب، می‌توان بررسی کرد ارتعاش موردنظر در کدام بخش یا بخش‌های کابل دیده شده است.

این قابلیت می‌تواند برای تخمین محل وقوع یک رویداد صوتی مفید باشد.

اما مشخص کردن موقعیت دقیق یک نهنگ در آب با تشخیص اینکه صدای آن در بخشی از کابل ثبت شده، تفاوت دارد.

برای تعیین موقعیت جانور باید عواملی مانند سرعت انتشار صدا در آب، شکل قرارگیری کابل و شرایط محیطی در نظر گرفته شوند.

همچنین ممکن است یک صدای مشخص از فاصله قابل‌توجهی به کابل رسیده باشد.

بنابراین نتیجه آزمایش جدید به‌تنهایی به معنی ردیابی دقیق و پیوسته مسیر حرکت تمام نهنگ‌های منطقه نیست.

این فناوری در آینده ممکن است به تخمین زمان حضور جانوران، تغییرات فعالیت صوتی و الگوهای مهاجرت کمک کند.

اما برای تبدیل چنین داده‌هایی به اطلاعات دقیق مکانی، توسعه و اعتبارسنجی بیشتری لازم است.

چرا کابل زیر دریا می‌تواند بهتر از چند میکروفون باشد؟

پژوهشگران برای شنیدن صدای جانوران دریایی معمولاً از هیدروفون استفاده می‌کنند.

هیدروفون نوعی میکروفون مناسب برای ثبت صدا در زیر آب است.

این تجهیزات سال‌هاست در پژوهش‌های دریایی کاربرد دارند و می‌توانند صداهای نهنگ‌ها، دلفین‌ها و بسیاری از منابع دیگر را ثبت کنند.

اما اگر هدف پایش محدوده بسیار گسترده‌ای از دریا باشد، ممکن است به تعداد زیادی هیدروفون نیاز باشد.

نصب، نگهداری و بازیابی داده‌های این تجهیزات می‌تواند هزینه‌بر باشد.

بعضی هیدروفون‌ها نیز باید به‌صورت دوره‌ای از آب خارج شوند تا اطلاعات ثبت‌شده آن‌ها دریافت شود.

در مقابل، یک کابل فیبر نوری موجود ممکن است ده‌ها کیلومتر طول داشته باشد.

استفاده از DAS می‌تواند بخش‌های متعددی از همین کابل را به نقاط اندازه‌گیری تبدیل کند.

همچنین اطلاعات می‌توانند از طریق تجهیزات مستقر در خشکی دریافت شوند.

این ویژگی برای پایش طولانی‌مدت مناطق دورافتاده جذاب است.

با این حال، فناوری DAS قرار نیست کاملاً جای هیدروفون‌ها را بگیرد. هر روش ویژگی‌ها و محدودیت‌های متفاوتی دارد.

آیا این فناوری بدون آسیب به شبکه اینترنت کار می‌کند؟

استفاده از فیبر نوری به‌عنوان حسگر، به تجهیزات و دسترسی فنی مناسب نیاز دارد.

در بعضی پیاده‌سازی‌ها می‌توان از رشته‌های مشخصی از کابل برای انجام اندازه‌گیری استفاده کرد.

اما نمی‌توان فرض کرد هر کابل مخابراتی فعال بدون هیچ تغییر یا هماهنگی در دسترس پژوهشگران قرار می‌گیرد.

شرکت‌های مخابراتی باید مشخص کنند چه بخشی از زیرساخت برای فعالیت حسگری مناسب است و چگونه می‌توان از ایجاد اختلال در خدمات اصلی جلوگیری کرد.

همچنین امنیت شبکه و محرمانگی اطلاعات فنی زیرساخت اهمیت دارند.

در آزمایش آلاسکا، شرکت Quintillion دسترسی لازم برای دریافت داده‌های حسگری را فراهم کرد.

این همکاری نشان می‌دهد استفاده دوگانه از زیرساخت مخابراتی از نظر فنی امکان‌پذیر است.

اما گسترش آن در مقیاس جهانی نیازمند توافق با صاحبان کابل‌ها و طراحی عملیاتی دقیق خواهد بود.

بنابراین عبارت «شنیدن صدای نهنگ‌ها با کابل اینترنت» نباید به این معنی تفسیر شود که هر فردی می‌تواند با اتصال ساده به اینترنت، صدای جانوران را از کابل‌های زیر دریا دریافت کند.

چرا شناسایی صدای نهنگ‌ها برای حفاظت از آن‌ها مهم است؟

برای حفاظت مؤثر از حیات‌وحش، ابتدا باید مشخص شود جانوران در چه مناطقی حضور دارند و چه زمانی از آن مناطق عبور می‌کنند.

این موضوع درباره نهنگ‌ها اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا بسیاری از گونه‌ها مسافت‌های طولانی مهاجرت می‌کنند.

در محیط دریایی، مشاهده مستقیم جانوران همیشه آسان نیست.

شرایط آب‌وهوا، یخ‌های دریایی و وسعت اقیانوس می‌توانند بررسی‌های میدانی را دشوار کنند.

اما بعضی نهنگ‌ها صداهای مشخصی تولید می‌کنند که از طریق تجهیزات مناسب قابل شناسایی هستند.

با ثبت این صداها می‌توان اطلاعاتی درباره زمان حضور جانوران در یک محدوده به دست آورد.

در صورت جمع‌آوری داده‌های کافی، امکان بررسی تغییرات فصلی فعالیت صوتی نیز وجود دارد.

این اطلاعات می‌تواند برای برنامه‌ریزی پژوهش‌های دریایی و مدیریت برخی فعالیت‌های انسانی مفید باشد.

با این حال، وجود صدا لزوماً تعداد جانوران را مشخص نمی‌کند.

ممکن است یک نهنگ چندین بار صدا تولید کند و جانور دیگری مدت طولانی بی‌صدا باقی بماند.

بنابراین پایش صوتی باید همراه با روش‌های دیگر تفسیر شود.

آیا کابل‌ها می‌توانند برخورد کشتی با نهنگ را کاهش دهند؟

یکی از کاربردهای احتمالی سامانه‌های پایش صوتی، اطلاع‌رسانی درباره حضور نهنگ‌ها در مسیر فعالیت شناورهاست.

برخورد کشتی‌ها با نهنگ‌ها در بعضی مناطق یکی از نگرانی‌های حفاظت دریایی محسوب می‌شود.

اگر سامانه‌ای بتواند حضور جانوران را با زمان تأخیر کم تشخیص دهد، ممکن است اطلاعات آن برای بررسی راهکارهای مدیریت تردد دریایی استفاده شود.

برای مثال، نهادهای مسئول می‌توانند در آینده از داده‌های قابل اعتماد برای شناسایی دوره‌های حضور بیشتر نهنگ‌ها در مناطق مشخص بهره بگیرند.

اما تبدیل این ایده به هشدار عملیاتی، نیازمند چند مرحله دیگر است.

ابتدا باید روش تشخیص از نظر میزان خطا و قابلیت اطمینان بررسی شود.

سپس لازم است ارتباط میان ثبت صدا و موقعیت واقعی جانور مشخص شود.

همچنین داده‌ها باید در زمان مناسب به سامانه‌های تصمیم‌گیری منتقل شوند.

در آزمایش جدید چنین شبکه هشدار تجاری یا عمومی معرفی نشده است.

نتیجه فعلی فقط یکی از پیش‌نیازهای احتمالی توسعه این کاربردها را فراهم کرده است.

تغییرات اقلیمی چه ارتباطی با این پژوهش دارد؟

اقیانوس منجمد شمالی در سال‌های اخیر تحت تأثیر تغییرات محیطی قابل‌توجهی قرار گرفته است.

تغییر وضعیت یخ‌های دریایی می‌تواند بر شرایط زندگی و مسیر حرکت بعضی جانوران قطبی تأثیر بگذارد.

نهنگ‌های سرکمانی از گونه‌هایی هستند که بخش مهمی از زندگی خود را در آب‌های سرد شمالی سپری می‌کنند.

برای شناخت بهتر اثر تغییرات محیطی بر این جانوران، پژوهشگران به اطلاعات بلندمدت نیاز دارند.

داده‌های صوتی می‌توانند یکی از منابع چنین اطلاعاتی باشند.

برای مثال، اگر زمان حضور آواهای نهنگ‌ها در منطقه‌ای طی سال‌های مختلف تغییر کند، ممکن است پژوهشگران بخواهند ارتباط این موضوع را با شرایط یخ، دمای آب یا سایر عوامل بررسی کنند.

البته مشاهده یک تغییر در داده‌های صوتی به‌تنهایی علت آن را مشخص نمی‌کند.

ممکن است عوامل دیگری مانند تغییر رفتار تولید صدا یا تفاوت شرایط ثبت داده نیز نقش داشته باشند.

به همین دلیل، استفاده از کابل‌ها برای مطالعه تغییرات اقلیمی به داده‌های تکمیلی و تحلیل بلندمدت نیاز خواهد داشت.

چرا پژوهشگران به همکاری با جوامع بومی نیاز داشتند؟

پژوهش در مناطق قطبی فقط مسئله نصب تجهیزات یا جمع‌آوری داده نیست.

جوامع بومی این مناطق شناخت گسترده‌ای از شرایط محلی، رفتار جانوران و تغییرات فصلی دارند.

در آزمایش آلاسکا، گروه پژوهشی با انجمن ناخدایان شکار نهنگ بارو و اداره مدیریت حیات‌وحش منطقه همکاری کرد.

این نهادها در هماهنگی فعالیت‌های میدانی و دسترسی به شرایط مناسب پژوهش نقش داشتند.

همکاری با جوامع محلی می‌تواند به درک بهتر زمان حضور جانوران و شرایط محیطی کمک کند.

همچنین استفاده از داده‌های پژوهشی برای مدیریت حیات‌وحش باید با نیازها و حقوق جوامع مرتبط هماهنگ باشد.

در شمال آلاسکا، نهنگ‌های سرکمانی بخشی از تاریخ و معیشت سنتی بعضی جوامع بومی هستند.

به همین دلیل، توسعه ابزارهای پایش حیات‌وحش در این منطقه علاوه بر ارزش علمی، ابعاد فرهنگی و مدیریتی نیز دارد.

گزارش کرنل به مشارکت این نهادها در اجرای آزمایش اشاره کرده است.

این موضوع نشان می‌دهد پروژه تنها فعالیت یک آزمایشگاه دانشگاهی نبوده، بلکه به همکاری میان پژوهشگران، صاحبان زیرساخت و نهادهای محلی نیاز داشته است.

آیا این کابل‌ها می‌توانند صدای تمام نهنگ‌ها را ثبت کنند؟

ثبت موفق صدای نهنگ سرکمانی دامنه کاربرد احتمالی DAS را گسترش داده است.

پیش‌تر شناسایی صدای گونه‌هایی مانند نهنگ آبی و نهنگ باله‌ای نشان داده بود کابل‌های فیبر نوری برای ثبت بعضی آواهای کم‌فرکانس مناسب هستند.

آزمایش تازه نشان می‌دهد امکان ثبت صداهای دارای فرکانس بالاتر نیز وجود دارد.

اما این نتیجه به معنی ثبت قطعی تمام صداهای همه گونه‌های نهنگ در هر شرایطی نیست.

توانایی شناسایی به شدت و فرکانس صدا، فاصله جانور از کابل، شرایط بستر دریا و ویژگی‌های تجهیزات حسگری وابسته است.

همچنین بعضی گونه‌ها ممکن است صداهایی تولید کنند که ثبت آن‌ها با شرایط موجود دشوار باشد.

در یک منطقه نیز نویز ناشی از کشتی‌ها یا منابع دیگر می‌تواند تشخیص آواهای جانوران را پیچیده کند.

به همین دلیل، موفقیت در شناسایی نهنگ سرکمانی را باید اثبات امکان گسترش دامنه فناوری دانست.

برای استفاده عمومی‌تر، لازم است آزمایش‌های بیشتری روی گونه‌ها و شرایط محیطی متفاوت انجام شود.

چرا بررسی داده‌ها چند هفته طول کشید؟

یکی از چالش‌های بزرگ فناوری DAS حجم بالای اطلاعات تولیدشده است.

وقتی بخش‌های متعدد یک کابل به‌صورت پیوسته اندازه‌گیری شوند، مقدار داده می‌تواند بسیار زیاد باشد.

در آزمایش آلاسکا، پژوهشگران چندین ترابایت اطلاعات را بررسی کردند.

این داده‌ها شامل انواع ارتعاش‌هایی بودند که باید از یکدیگر تفکیک می‌شدند.

برای تشخیص صدای نهنگ‌ها ممکن است لازم باشد الگوهای فرکانسی و زمانی مورد بررسی قرار گیرند.

اگر سامانه قرار باشد در مقیاس بزرگ و به‌صورت مداوم فعالیت کند، تحلیل دستی تمام داده‌ها عملی نخواهد بود.

به همین دلیل، توسعه روش‌های خودکار تشخیص صدا و مدیریت اطلاعات اهمیت زیادی دارد.

روش‌های یادگیری ماشین می‌توانند در بعضی کاربردها برای شناسایی الگوهای صوتی مفید باشند.

با این حال، استفاده از این ابزارها نیز به داده‌های آموزشی مناسب و ارزیابی دقت نیاز دارد.

پژوهش جدید نشان داده است که استخراج صدای نهنگ سرکمانی از داده‌های کابل امکان‌پذیر است، اما برای اجرای پایش مداوم و گسترده، سامانه تحلیل باید کارآمدتر شود.

مقاله علمی تازه چه موضوعی را بررسی می‌کند؟

هم‌زمان با انتشار گزارش دانشگاه کرنل، مقاله‌ای مروری از لئا بوفو در مجله علمی Methods in Ecology and Evolution منتشر شده است.

این مقاله با عنوان Distributed acoustic sensing for marine mammal monitoring وضعیت کنونی استفاده از DAS برای پایش پستانداران دریایی را بررسی می‌کند.

هدف مقاله فقط گزارش یک آزمایش خاص نیست.

پژوهشگر تلاش کرده مجموعه‌ای از تجربیات و محدودیت‌های موجود را بررسی کند و پیشنهادهایی برای تبدیل فناوری از مرحله اثبات مفهوم به ابزار عملیاتی ارائه دهد.

برای مثال، استانداردسازی روش‌های اندازه‌گیری و توسعه شیوه‌های مناسب پردازش داده از مسائل مهم این حوزه هستند.

همچنین لازم است همکاری میان پژوهشگران، شرکت‌های مخابراتی و نهادهای مسئول حفاظت از محیط‌زیست گسترش پیدا کند.

مقاله جدید در مجله وابسته به انجمن اکولوژی بریتانیا منتشر شده و شناسه DOI آن 10.1111/2041-210x.70437 است.

این پژوهش نشان می‌دهد تبدیل کابل‌های زیرآبی به شبکه حسگری، موضوعی میان‌رشته‌ای است که به تخصص‌های مخابرات، اپتیک، پردازش سیگنال و زیست‌شناسی دریایی نیاز دارد.

آیا شبکه جهانی شنود اقیانوس در دسترس است؟

کابل‌های فیبر نوری زیردریایی در بخش‌های مختلف جهان گسترده شده‌اند و بخش مهمی از زیرساخت ارتباطات بین‌المللی را تشکیل می‌دهند.

از نظر نظری، استفاده از برخی این کابل‌ها برای پایش محیطی می‌تواند محدوده بزرگی از اقیانوس را در دسترس پژوهشگران قرار دهد.

اما همه کابل‌ها برای اندازه‌گیری DAS مناسب یا در اختیار پژوهشگران نیستند.

دسترسی فنی به رشته‌های فیبر، نوع تجهیزات موجود و همکاری شرکت‌های بهره‌بردار در این زمینه اهمیت دارند.

همچنین بعضی کابل‌ها از مناطقی عبور می‌کنند که حضور نهنگ‌ها در فاصله قابل شناسایی آن‌ها محدود است.

بنابراین گستردگی شبکه مخابراتی جهان به‌تنهایی تضمین نمی‌کند بتوان از تمام طول آن برای پایش حیات‌وحش استفاده کرد.

مدیریت حجم عظیم داده‌ها نیز چالش دیگری است.

برای ایجاد یک شبکه عملیاتی گسترده باید روش‌های پایش، تشخیص، ذخیره‌سازی داده و گزارش‌دهی طراحی شوند.

به همین دلیل، ایده استفاده جهانی از کابل‌ها برای حفاظت اقیانوس هنوز بیشتر یک مسیر توسعه فناوری است تا یک خدمت آماده استفاده.

آینده این فناوری چه خواهد بود؟

نتیجه آزمایش آلاسکا نشان می‌دهد زیرساختی که سال‌ها برای ارتباطات مخابراتی استفاده شده، می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره حیات‌وحش دریایی نیز ثبت کند.

پژوهشگران کرنل برای نخستین بار موفق شده‌اند آواهای نهنگ سرکمانی را در داده‌های حسگری صوتی توزیع‌شده شناسایی کنند.

این موفقیت دامنه گونه‌هایی را که امکان پایش آن‌ها با فیبر نوری بررسی شده است گسترش می‌دهد.

اما برای استفاده گسترده، چند مسئله همچنان باقی مانده است: باید دقت تشخیص در شرایط متفاوت بررسی شود، روش‌های خودکار پردازش داده توسعه پیدا کنند و امکان دسترسی مناسب به کابل‌های مخابراتی فراهم شود.

همچنین لازم است اطلاعات صوتی در کنار روش‌هایی مانند هیدروفون‌ها و بررسی‌های میدانی تفسیر شوند.

اگر این مراحل با موفقیت پیش بروند، ممکن است در آینده از بخش‌هایی از شبکه کابل‌های زیرآبی برای شناسایی زمان حضور نهنگ‌ها، بررسی الگوهای مهاجرت و کمک به مدیریت فعالیت‌های انسانی در دریا استفاده شود.

اهمیت خبر ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ در همین نکته است: دانشمندان نشان داده‌اند یک کابل مخابراتی موجود در آب‌های قطبی می‌تواند صدایی را ثبت کند که پیش‌تر شناسایی آن با این روش دشوار تصور می‌شد.

این فناوری هنوز جایگزین روش‌های معمول پایش دریایی نیست، اما می‌تواند ابزار تازه‌ای در اختیار پژوهشگران قرار دهد؛ ابزاری که برای شنیدن صدای نهنگ‌ها به نصب میکروفون در تمام نقاط اقیانوس وابسته نخواهد بود.

 

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا