رمز و راز اشعه‌های کیهانی در نزدیکی ماه؛ دستاوردهای حیرت‌انگیز مأموریت آرتمیس ۱

مأموریت آرتمیس ۱ ناسا فرصتی بی‌نظیر را برای کاوش تابش کیهانی در طول سفر به ماه فراهم آورده است.

در این مأموریت، دو مجسمهٔ انسان‌نما به همراه فضاپیمای اوریون که به تعداد بیش از ۱۰ هزار آشکارساز بلوری مجهز شده، میزان تابش دریافتی قسمت‌های مختلف بدن را ثبت کردند.

 

به نقل از ایتنا و منابع SciTechDaily، نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که دوز تابش در نزدیکی ماه، اگرچه با افزایش پرتوهای کهکشانی مواجه است، اما به‌طور متوسط تنها کمی از دوز تابش در مدار پایین زمین بیشتر است. یافته‌ها در نشریهٔ Radiation Measurements منتشر شده است.

 

چرا تابش نزدیک ماه متغیر است؟

 

در مدار پایین زمین، ذرات کم‌انرژی تحت تأثیر میدان مغناطیسی زمین قرار گرفته و سهم به‌سزایی در تابش دریافتی فضانوردان ایفا می‌کنند. اما در نزدیکی ماه، این سهم حذف گشته و پرتوهای پرانرژی کهکشانی به طرز قابل‌توجهی غالب می‌شوند.

 

این ذرات می‌توانند ازون بدن انسان عبور کرده و انرژی خود را به طور نسبتاً یکنواخت در عمق‌های مختلف بدن منتقل کنند.

 

نقش ذرات تابش کیهانی که در آشکارسازهای کریستال لیتیوم فلوراید در طی مأموریت پرواز نزدیک ماه آرتمیس ۱ ثبت شده‌اند.

 

بلورهایی که رد ذرات را شناسایی می‌کنند

 

محققان از مؤسسهٔ فیزیک هسته‌ای آکادمی علوم لهستان، آشکارسازهایی ساخته‌اند که از جنس فلوئورید لیتیوم است. عبور ذرات تابشی در این بلورها منجر به ایجاد نقص‌های میکروسکوپی می‌گردد که در زیر نور آبی، به شکل درخشش قرمز ظاهر شده و با میکروسکوپ قابل مشاهده است.

 

برخلاف آشکارسازهای پلاستیکی معمول، این بلورها نیازی به آماده‌سازی شیمیایی ندارند. همچنین تیم پژوهشی با اصلاح داده‌های به‌دست‌آمده، توانستند نتایجی کسب کنند که تفاوتشان با روش‌های سنتی بیش از ۱۵ درصد نبود.

 

ثبت ذراتی که قبلاً شناسایی نشده بودند

 

لازم به ذکر است که این آشکارسازها موفق به شناسایی ذراتی با انرژی کمتر از آستانهٔ تشخیص ابزارهای رایج نیز شدند.

ابعاد کوچک، قدرت تفکیک‌پذیری بالا و قابلیت شناسایی انواع مختلف ذرات، این فناوری را به گزینه‌ای امیدوارکننده برای اندازه‌گیری دقیق‌تر تابش‌های فضایی و تأمین ایمنی فضانوردان در مأموریت‌های آینده به سمت ماه تبدیل می‌کند.