راز ۱۷۱ سالهٔ سیستم دوتایی؛ غول‌های گازی در کجا پنهان شده‌اند؟
طبق گزارشی از ایتنا، به نقل از SciTechDaily، پژوهشگران دانشگاه میشیگان با بررسی اطلاعات جمع‌آوری‌شده در بیش از یک قرن، موفق به شناسایی هیچ سیارهٔ غول‌پیکری نشده‌اند و وجود اجرامی با جرم مشابه یا بیشتر از مشتری را در برخی از نواحی این منظومه رد کرده‌اند.
چرا نشانه‌های سیاره‌ای می‌توانستند گمراه‌کننده باشند؟
روش سرعت شعاعی که حرکت نوسانی ستاره را به‌علت جذبهٔ یک سیارهٔ بالقوه اندازه‌گیری می‌کند، ممکن است تحت تأثیر نوسانات سطحی ستاره نیز قرار گیرد و نشانه‌هایی مشابهی تولید کند. این گروه پژوهشی با بررسی داده‌های تاریخی و مشاهدات انجام‌شده با تلسکوپ‌های پیشرفته در شیلی و ایالات متحده نشان داد که تغییرات سطحی دو ستاره، این چرخش ظاهری را توجیه می‌کند.
آیا سیاره‌های کوچک‌تری وجود دارند؟
یافته‌ها نشان می‌دهد که در اطراف ستارهٔ اول، سیاره‌های با جرم مشابه مشتری یا بزرگ‌تر در فاصله‌ای کمتر از ۵ واحد نجومی شناسایی نشده‌اند. این بازه برای ستارهٔ دوم به نیم واحد نجومی می‌رسد. قابل ذکر است که یک واحد نجومی تقریباً برابر با فاصلهٔ زمین تا خورشید است.
بااین‌حال، احتمال وجود سیاره‌هایی با اندازه‌های کوچکتر، حتی در ناحیهٔ قابل سکونت این منظومه، هنوز مطرح است؛ جایی که ممکن است آب مایع بتواند بر روی سطح یک سیارهٔ سنگی پایداری داشته باشد.
مایکل مایر، یکی از پژوهشگران این پروژه، بیان می‌کند که این نتایج به برنامه‌ریزی جست‌وجوهای آینده یاری خواهد رساند. همچنین حمایت‌های رصدخانهٔ آیندهٔ جهان‌های قابل سکونت ناسا ممکن است به بررسی این منظومه بپردازد.
به این ترتیب، نبود غول‌های گازی به معنای نبود سیاره نمی‌باشد و ممکن است فصل جدیدی از اکتشافات در دنیای نزدیک در پیش باشد.
