چرا سرطان روده بزرگ در سنین جوانی خطرناک‌تر است؟ محققان به یافته‌های جدیدی دست یافتند
سرطان روده بزرگ در جوانان عموماً از نظر طبیعت رفتار تهاجمی‌تری نشان می‌دهد و دشواری‌های بیشتری برای درمان به همراه دارد. در حال حاضر، محققان با تحلیل ساختار سلولی و فعالیت ژن‌های موجود در تومورها توانسته‌اند تفاوت‌هایی را کشف کنند که ممکن است دلیل اصلی مقاومت بالای این نوع سرطان در برابر درمان‌ها را توجیه کند.
از اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰، میزان ابتلا به سرطان روده بزرگ و راست‌روده در افراد زیر ۵۰ سال به طور چشمگیری افزایش یافته است. این بیماری در حال حاضر به عنوان مهم‌ترین عامل مرگ و میر ناشی از سرطان در این گروه سنی در ایالات متحده شناخته می‌شود و موارد ابتلا حتی در سنین کودکی و نوجوانی نیز در حال رشد می‌باشد.
یک مطالعه‌ی جدید نشان می‌دهد که ساختار سلولی و فعالیت ژن‌های تومورهای سرطان روده بزرگ در بیماران جوان، با تومورهای بیماران مسن تفاوت‌های معناداری دارد. این تفاوت‌ها ممکن است به سلول‌های سرطانی کمک کند تا از حملات سیستم ایمنی بدن در امان بمانند، در برابر درمان‌های شیمیایی مقاوم‌تر باشند و به سهولت بیشتری در بدن گسترش یابند.
محققان به منظور بررسی این تفاوت‌ها، ۱۸۹ نمونه‌ی توموری را که متعلق به بیمارانی با رنج سنی ۲۹ تا بیش از ۹۰ سال بود، مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. از این تعداد، ۵۴ نمونه مربوط به افراد زیر ۵۰ سال و ۱۳۵ نمونه دیگر به بیماران مسن‌تر تعلق داشت. با مطالعه RNA سلول‌ها، دانشمندان توانستند الگوهای فعالیت ژن‌ها را در گروه‌های سنی مختلف بررسی کنند.
سرطان روده بزرگ در جوانان ممکن است به‌دلیل تفاوت‌های ساختاری و مولکولی تومورها، تهاجمی‌تر و مقاوم‌تر به درمان باشد
طبق گزارش لایوساینس، یکی از نکات برجسته‌ی این پژوهش، تفاوت در ترکیب سلولی تومورها بوده است. در بیماران جوان، نسبت سلول‌های بافت همبند نسبت به سلول‌های سرطانی بدخیم بیشتر بود؛ در حالی که این نسبت در بیماران مسن برعکس مشاهده شد.
وجود تعداد کمتر سلول‌های بدخیم می‌تواند در ابتدا نویدبخش به نظر برسد، اما سلول‌های بافت همبند قادر به حمایت از رشد و بقای تومور هستند. این سلول‌ها مولکول‌هایی تولید می‌کنند که عملکرد سیستم ایمنی را سرکوب کرده و به تومور این امکان را می‌دهند که از حملات سیستم دفاعی بدن رهایی یابد.
علاوه بر این، بافت همبند می‌تواند به عنوان یک مانع فیزیکی عمل کرده و از رسیدن اثرات داروهای شیمیایی به سلول‌های سرطانی جلوگیری کند. محققان بر این باورند که این خصوصیت ممکن است یکی از دلایل عدم پاسخ مناسب برخی بیماران جوان به درمان باشد.
مطالعه همچنین نشان داد که سلول‌های سرطانی بیماران جوان با الگوهای متفاوتی از فعالیت ژن‌های مرتبط با تعامل میان سلول‌ها مواجه هستند. چنین تغییراتی ممکن است تسهیل‌کننده‌ی جابجایی سلول‌های سرطانی در بدن باشند و احتمال گسترش سرطان به ارگان‌های دیگر را بالا ببرند.
در مورد انواع دیگر سرطان‌ها، الگوهای مشابه فعالیت ژنی با افزایش تهاجمی بودن تومورها و احتمال متاستاز ارتباط دارد؛ هرچند برای تایید نقش مستقیم این مکانیسم‌ها در سرطان روده بزرگ جوانان، نیاز به تحقیقات بیشتری وجود دارد.
همچنین محققان دریافتند که برخی از سلول‌های سرطانی در بیماران جوان، فعالیت بیشتری در تولید مولکول‌هایی به نام RNA بلند غیرکدکننده نشان می‌دهند. این مولکول‌ها بر خلاف RNAهای کدکننده، وظیفه انتقال دستورالعمل‌های ساخت پروتئین را ندارند و بسیاری از عملکردهای آن‌ها هنوز به طور کامل برای دانشمندان روشن نشده است.
تحقیقات نشان داد که میزان فعالیت برخی از این مولکول‌ها در تومورهای بیماران جوان بالاتر است. محققان بر این عقیده هستند که این مولکول‌ها ممکن است در رفتار منحصربه‌فرد سرطان تاثیر گذار باشند؛ گرچه هنوز مشخص نیست که چطور بر رشد، مقاومت به درمان یا گسترش تومور اثر می‌گذارند.
سلول‌های بافت همبند در تومورهای بیماران جوان می‌توانند با سرکوب سیستم ایمنی و جلوگیری از رسیدن داروهای شیمی‌درمانی به سلول‌های سرطانی، از تومور محافظت کنند
آنا اندرسون، محقق دانشکده‌ی پزشکی هاروارد و یکی از نویسندگان این مطالعه، اظهار می‌دارد که یافته‌های اخیر، افق‌های جدیدی را برای درک سرطان روده بزرگ در جوانان می‌گشاید. او و تیم پژوهشی‌اش اکنون در حال بررسی دست‌کاری RNAهای شناسایی‌شده در سلول‌های سرطانی هستند تا تأثیرات محتمل آن‌ها را ارزیابی کنند.
این یافته‌های جدید هنوز قادر به توضیح قطعی تهاجمی‌تر بودن سرطان روده بزرگ یافتا به جوانان نیستند و همچنین به ارائه درمان‌های نوینی منجر نشده‌اند. این تحقیق از نوع مشاهده‌ای است و برای تأیید سازوکارهای پیشنهاد شده، نیاز به آزمایش‌های بیشتری دارد. با این حال، درک تفاوت‌های سلولی و مولکولی تومورها می‌تواند به ایجاد درمان‌های مناسب که با ویژگی‌های سرطان در سنین پایین سازگارتر باشد، یاری رساند.
این تحقیق در ژورنال Nature Medicine منتشر شده است.
