نفتالی بنت؛ از سرداری نظامی به رهبری مخالفان / چهره‌ای تندتر از نتانیاهو در عرصه سیاست خارجی: حامی جنگ اسرائیل با قطر و ترکیه
نشریه جوئیش کرونیکل در گزارشی تحلیلی به بررسی وضعیت انتخاباتی در اسرائیل پرداخته و به ظهور دوباره نفتالی بنت، نخست‌وزیر پیشین این کشور اشاره کرده است. او که تاریخچه سیاسی‌اش با تحولات قابل توجهی همراه بوده، سعی در جلب توجه به خود به عنوان گزینه‌ای درخشان برای رقبای خود، به‌ویژه بنیامین نتانیاهو، دارد.
اشلی پری، کارشناس مسائل سیاسی، در یادداشتی درباره بنت خاطرنشان کرد که وی همواره با فاکتور غیرقابل پیش‌بینی بودن مواجه بوده است. بنت در سال ۱۹۷۲ در حیفا به دنیا آمد و در خانواده‌ای که از آمریکا مهاجرت کرده بودند، رشد یافت. پیش از ورود به عرصه فناوری، در یگان‌های ویژه ارتش، از جمله سایرت متکل و مگلان، خدمت کرده است.
از یگان‌های ویژه تا ورود به حلقه قدرت
پس از اتمام خدمت نظامی‌اش، بنت با تأسیس یک شرکت امنیت سایبری و فروش آن به مبلغ ۱۴۵ میلیون دلار در سال ۲۰۰۵ میلادی، موفقیتی قابل توجه در دنیای تجارت کسب کرد. این موفقیت مالی، همراه با سابقه نظامی و تسلط بر زبان انگلیسی، او را به صحنه سیاست نزدیک‌تر کرد و زمینه را برای جلب آرای رای‌دهندگان مهیا ساخت.
وی بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ به عنوان رئیس دفتر نتانیاهو، که در آن زمان مقام رهبری اپوزیسیون را بر عهده داشت، وارد دنیای سیاست ملی شد. با این حال، روابط این دو به سرعت رو به تیرگی نهاد و بنت به دنبال شکل‌گیری هویت سیاسی مستقل خود بر آمد.
این سیاستمدار جوان پس از دبیری شورای یشا، در سال ۲۰۱۲ رهبری حزب خانه یهودی را به عهده گرفت. بنت با دستیابی به ۱۲ کرسی در انتخابات ۲۰۱۳، خود را به عنوان «صدای نسل نو صهیونیست‌های مذهبی» شناسانید و با ترویج لیبرالیسم اقتصادی و حمایت از شهرک‌سازی، مخالفت قاطعانه خود را با تشکیل دولت مستقل فلسطینی اعلام کرد.
ائتلاف‌های شکننده و رسیدن به راس قدرت
مسیر سیاست‌ورزی بنت در سال‌های بعد متأثر از افت و خیزهای متعدد بود. وی در دسامبر ۲۰۱۸ حزب خانه یهودی را ترک کرده و با تأسیس حزب راست نو سعی در جلب نظر رای‌دهندگان مذهبی و سکولار کرد، اما این حزب در انتخابات آوریل ۲۰۱۹ موفق به عبور از حد نصاب لازم نشد و او به طور غیرمنتظره‌ای از ورود به پارلمان بازماند.
اما این، پایان کار او نبود و با مشارکت در ائتلاف یامینا به قدرت بازگشت و در نهایت به مقام وزارت جنگ دست یافت. نقطه عطف مهمی در زندگی سیاسی بنت پس از انتخابات ۲۰۲۱ رقم خورد؛ زمانی که با وجود فقط ۷ کرسی، به مدد قدرت چانه‌زنی بالای خود، ائتلافی بی‌سابقه و متنوع را تشکیل داد.
ائتلاف بنت نتوانسته به بزرگترین نیروی مخالفان تبدیل شود و اکنون حزب یاشار به رهبری گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد مشترک ارتش، در صدر اپوزیسیون قرار دارد.
بنت در همکاری با یائیر لاپید، یکی دیگر از رهبران اپوزیسیون، کابینه‌ای شامل احزاب راست، مرکز، چپ و یک حزب عربی را تشکیل داد. بر اساس توافقی چرخشی، او در ژوئن ۲۰۲۱ به مقام نخست‌وزیری رسید و به ۱۲ سال حکمرانی متوالی نتانیاهو پایان داد، اما این ائتلاف به دلیل اختلافات ایدئولوژیک عمیق و کاهش نمایندگان هم‌حزبی وی به سرعت فروپاشید.
بازگشت به میدان و تلاش برای ترمیم چهره
بنت پس از انحلال کنست در ژوئن ۲۰۲۲، قدرت را به لاپید واگذار کرد و از صحنه رقابت‌ها خارج شد. اما تحولات امنیتی و جنگی که پس از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد، فرصتی دوباره برای ظهور او در عرصه سیاسی فراهم کرد و او با انتقاد از نحوه مدیریت جنگ توسط کابینه، مجدداً به مرکز توجه رسانه‌ها بازگشت.
در آوریل ۲۰۲۶، با ادغام حزب تازه‌تأسیس خود در کنار حزب یش عتید، بنت موفق به تشکیل ائتلاف «با هم» شد. این اقدام یک ضرورت استراتژیک برای هر دو رهبر بود تا از اتلاف آرای مخالفان جلوگیری کنند. در طول دهه ۲۰۲۰، بنت همواره در تلاش بوده تا تصویر خود را از یک راست‌گرای افراطی به چهره‌ای میانه‌رو و تأثیرگذار تغییر دهد.
حضور شخصیت‌های لیبرال مانند کرن ترنر و لیران آویسار بن حورین در ائتلاف جدید او، نشان‌دهنده همین تمایل به تغییر سیاسی است. با این حال، ائتلاف بنت موفق به تبدیل شدن به بزرگترین نیروی اپوزیسیون نشده و جایگاه نخست در میان مخالفان اکنون در دست حزب یاشار به رهبری گادی آیزنکوت قرار دارد. نظرسنجی‌ها حاکی از آن است که ائتلاف بنت و لاپید با به دست آوردن حدود ۱۲ تا ۱۳ کرسی، احتمالاً سومین قدرت بزرگ در کنست آینده خواهد بود.
دکترین تهاجمی و رویای تقابل با همسایگان
با وجود تلاش‌های بنت برای نمایش چهره‌ای میانه‌رو در سیاست داخلی، مواضع او در زمینه سیاست خارجی به شدت جنگ‌طلبانه و افراطی است. شبکه خبری الجزیره در گزارشی تحلیلی درباره رویکرد اپوزیسیون نسبت به ایران، به این موضوع پرداخت که چهره‌های مخالف نتانیاهو رویکردی بسیار تهاجمی‌تر در سیاست‌های منطقه‌ای دارند.
بنت با انتقاد از توقف درگیری‌ها بین تل‌آویو و تهران که تحت تأثیر مداخله دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا در ژوئن ۲۰۲۶ قرار گرفت، بر اهمیت تسلط نظامی بی‌چون و چرا بر منطقه تأکید می‌کند. او بر این باور است که سقوط حاکمیت ایران یک ضرورت غیرقابل انکار است و باید از راه‌حل‌های دیپلماتیک یا توقف تنش‌ها پرهیز کرد.
این سیاستمدار راست‌گرا همچنین قطر را به عنوان یک دشمن شفاف می‌شناسد و با اشاره به ترکیه به عنوان نسخه جدید ایران، معتقد است که تقابل نظامی با این کشور به عنوان یک عضو کلیدی ناتو، اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. بنت در جمع حامیانش وعده داده که در صورت رسیدن به قدرت، ائتلافی از نیروهای به اصطلاح میانه‌رو در منطقه را جهت مقابله با ایران، قطر و ترکیه ساماندهی کرده و با اقدامات پیش‌دستانه و نظامی، نظم خاورمیانه را به نفع تل‌آویو تغییر خواهد داد.
۴۲
