آیفون دوئو به ایران پا گذاشت؛ بررسی نزدیک زومیت بر روی گوشی تاشو اپل

این ترنزیشن به تحرک فیزیکی دو نیمه‌ی دستگاه بستگی دارد و همین امر موجب می‌شود که حس کنید محتوای صفحه‌ی کوچک به سمت یک فضای وسیع‌تر در حال گشایش است.

در زمان بستن گوشی، همین پدیده به صورت نقیضی اجرا می‌شود. تصویر وسیع به صفحه‌ی کوچک منتقل می‌گردد و هیچ احساسی از انتقال به یک محیط نرم‌افزاری دیگری برای کاربر ایجاد نمی‌شود.

این افکت ممکن است در ابتدا فقط به عنوان یک انیمیشن جذاب دیده شود؛ ولی هدف آن حفظ تداوم تجربه‌ی کاربری است. به‌جای اینکه باز کردن گوشی حس روشن کردن یک نمایشگر دوم باشد، کاربر احساس می‌کند فضای کاری موجودش را گسترش داده است.

این رویکرد در سایر بخش‌های iOS 27 نیز مشاهده می‌شود. اپل رابط کاربری آیفون دوئو را به تناسب نسبت تصویر خاص آن تغییر داده است.

به عنوان مثال، داک برنامه‌ها و برخی دکمه‌های ناوبری به لبه‌ی سمت راست منتقل شده‌اند تا فضای عمودی بیشتری فراهم شود. همچنین، داینامیک آیلند به جای شکل افقی معمول، امکان قرارگیری در امتداد لبه‌ی نمایشگر را دارد.

هنگام باز کردن دستگاه، صفحه‌ی اصلی قادر است دو صفحه از آیکون‌ها و ویجت‌ها را به‌طور هم‌زمان به نمایش بگذارد. چرخاندن گوشی یا تغییر زاویه‌ی لولا نیز سبب می‌شود چیدمان برخی کنترل‌ها دستخوش تغییر شود.

یکی از قابلیت‌های کارآمد آیفون دوئو، ویژگی Split View است. برای اولین بار، این امکان روی آیفون فراهم شده که دو اپلیکیشن را به صورت همزمان در کنار هم اجرا کرد.

برای مثال، تصور کنید در حال مرور یک مطلب در سافاری هستید و می‌خواهید نکاتی را در برنامه‌ی Notes یادداشت کنید. به جای اینکه به طور مکرر بین این دو برنامه جابه‌جا شوید، می‌توانید هر دو را هم‌زمان مشاهده کنید. همچنین قابلیت باز کردن دو پنجره از یک برنامه، مانند سافاری، نیز وجود دارد.

برنامه‌ی Mail نیز با نمایش هم‌زمان لیست ایمیل‌ها و محتوای پیام، مثال دیگری از بهره‌برداری مؤثر از نمایشگر وسیع‌تر است.

حالت نیمه‌باز نیز کاربردهای ویژه‌ای دارد. اگر گوشی را با زاویه‌ی نزدیک به ۹۰ درجه روی میز قرار دهید، برنامه‌های سازگار می‌توانند ویدیو را در نیمه‌ی بالایی نمایش دهند و کنترل‌های پخش را در نیمه‌ی پایینی به تصویر بکشند. صفحه‌کلید نیز بر اساس وضعیت دستگاه تغییر می‌کند.

قابلیت StandBy نیز حتی در زمان عدم اتصال به شارژر فعال می‌شود و می‌تواند دوئو را به یک ساعت رومیزی، قاب عکس دیجیتال یا نمایشگر ویجت‌ها تبدیل کند.

در زمینه عکاسی، مزیت داشتن دو نمایشگر مشهود است؛ زیرا با استفاده از Duo Preview، شخصی که مقابل دوربین قرار دارد می‌تواند کادر عکس را بر روی نمایشگر بیرونی ببیند.

با این حال، هنوز تمامی برنامه‌ها به طور کامل برای این ساختار بهینه‌سازی نشده‌اند. برخی از اپلیکیشن‌های قدیمی ممکن است با حاشیه‌های خالی اجرا شوند و نتوانند از تمام فضای نمایشگر داخلی بهره‌برداری کنند.

قلب تپنده‌ی آیفون دوئو، تراشه‌ی A20 Pro است که همان پردازنده‌ای است که در خانواده‌ی آیفون ۱۸ پرو به کار گرفته شده است. این تراشه دو نانومتری اپل با پردازنده‌ مرکزی شش‌هسته‌ای و پردازنده‌ی گرافیکی هفت‌هسته‌ای، توانایی کافی برای اجرای همزمان برنامه‌های سنگین و بازی‌ها را به دستگاه می‌دهد.

اپل برای کنترل حرارت دستگاه از یک محفظه‌ی بخار اختصاصی بهره می‌برد. با این وجود، برای ارزیابی دقیق عملکرد پایدار دستگاه در طول استفاده‌های طولانی مدت از بازی‌ها به آزمایش‌های بیشتری نیاز است.

دو باتری مجزا در دو نیمه‌ی بدنه طراحی شده‌اند که به صورت یک مجموعه مدیریت می‌شوند. اپل اعلام کرده که با استفاده ترکیبی از هر دو نمایشگر، حداکثر ۲۴ ساعت شارژدهی وجود دارد. همچنین پخش ویدیو به گفته‌ی شرکت، با نمایشگر بیرونی تا ۴۴ ساعت و با نمایشگر داخلی تا ۳۱ ساعت امکان‌پذیر است.

دوئو قابلیت شارژ سریع سیمی، مگ‌سیف و همچنین شارژ بی‌سیم Qi2 را پشتیبانی می‌کند. اپل اعلام کرده که با استفاده از آداپتور مناسب، شارژ باتری در حدود ۲۰ دقیقه به ۵۰ درصد می‌رسد.

در بخش دوربین، دو ماژول با حسگر ۴۸ مگاپیکسلی وجود دارد که یکی از آن‌ها دارای لنز عریض و دیگری لنز فوق عریض است. دوربین اصلی امکان زوم دوبرابری با کیفیت اپتیکال را فراهم می‌کند، اما در مقایسه با آیفون ۱۸ پرو، خبری از دوربین تله‌فوتوی مستقل یا دیافراگم متغیر نیست.

آیفون دوئو همچنین از دوربین سلفی بیرونی با قابلیت Center Stage و دوربین فیس‌تایم زیر نمایشگر داخلی برخوردار است. امکان استفاده از دوربین‌های اصلی برای ثبت سلفی، یکی از مزایای عملی طراحی تاشو است.

نکته دیگری که حائز اهمیت است، حذف Face ID و بازگشت Touch ID می‌باشد. حسگر اثر انگشت در دکمه‌ی کناری قرار دارد و در هر دو حالت باز و بسته قابل استفاده است. عملکرد آن سریع است، اما کاربران عادت کرده به تشخیص چهره باید شیوه‌ی جدیدی را برای باز کردن قفل گوشی اتخاذ کنند.

قیمت آیفون دوئو در تنظیم پایه‌ی ۲۵۶ گیگابایتی از ۱۹۹۹ دلار آغاز می‌شود و مدل‌های ۵۱۲ گیگابایتی، یک و دو ترابایتی با مبلغی به مراتب بالاتر عرضه می‌شوند. هزینه این گوشی در ایران حداقل یک میلیارد تومان برآورد می‌شود. موضوعی که برای خریداران ایرانی اهمیت بسیاری دارد، پشتیبانی انحصاری دستگاه از eSIM و عدم وجود درگاه سیم‌کارت فیزیکی است؛ امری که همراه با محدودیت‌های رجیستری، استفاده از این گوشی را در ایران دشوار می‌سازد.

دوئو در نخستین مواجهه، بیش از هر چیز به شکل متفاوت بدنه‌ی خود و تجربه‌ی باز کردن نمایشگر جلب توجه می‌کند. پس از آن، قابلیت‌هایی چون چندوظیفگی واقعی، رابط کاربری تطبیق‌پذیر و استفاده از گوشی در زوایای مختلف می‌توانند دلایل موجهی برای انتخاب این دستگاه باشند.

البته این تجربه بی‌دردسر نیست. وزن نسبتا زیاد، چین‌خوردگی محسوس زیر انگشت، عدم وجود Face ID، کیفیت دوربین که در مقایسه با مدل‌های پرو در برخی موارد ضعیف‌تر است و عدم سازگاری کامل با همه‌ی اپلیکیشن‌ها، مواردی هستند که نمی‌توان به سادگی از آن‌ها صرف‌نظر کرد.

جذابیت اصلی آیفون دوئو در این است که مرز میان گوشی و تبلت را در استفاده‌ی روزمره مبهم می‌کند. در حالت بسته امکان انجام کارهای معمول وجود دارد و هر زمان که به فضایی وسیع‌تر نیاز بود، با باز کردن دستگاه می‌توانید همان پردازش را بر روی یک نمایشگر بزرگ‌تر ادامه دهید.

با همه این‌ها، برای قضاوت درباره‌ی دوام لولا، مقاومت نمایشگر و کیفیت واقعی باتری، باید نتایج آزمایش‌های بلندمدت را مشاهده کرد. آیفون دوئو در یک نگاه کلی نشان می‌دهد که اپل چه رویکردی را برای نخستین گوشی تاشو خود در نظر گرفته، اما اینکه آیا این تجربه در استفاده‌ی درازمدت نیز به اندازه‌ی اولین لحظه‌ی باز کردن گوشی رضایت‌بخش خواهد بود همچنان یک سوال باقی می‌ماند.

تحلیل عمیق آیفون دوئو را می‌توانید به زودی در زومیت مطالعه کنید.