فیروزآبادی: به زودی ابزار قطع اینترنت از کنترل حکومت‌ها خارج خواهد شد؛ نیاز به ارائه راه‌حل‌های جایگزین داریم

او همچنین به خسارت‌های ناشی از این تحریم‌ها اشاره می‌کند و تصریح می‌کند که ارقام اعلام شده در خصوص آسیب‌های اقتصادی چندان معتبر نیستند، زیرا بسیاری از ضررها، از جمله آسیب‌های روحی و معنوی، قابل اندازه‌گیری نیستند. فیروزآبادی، که در زمان تصدی‌اش در مرکز ملی فضای مجازی، تدابیری را چون پیشبرد شبکه ملی اطلاعات پیش‌بینی کرده بود، تأکید می‌کند که زندگی بدون خدمات دیجیتال، چه در حوزه‌های اقتصادی و آموزشی و چه در بخش بانکداری، غیر قابل تصور می‌باشد.

در بخش دیگری از مصاحبه، فیروزآبادی به بحث اینترنت ماهواره‌ای می‌پردازد و می‌گوید که محدودیت‌های قانونی در این حوزه نمی‌تواند پاسخگوی نیازها باشد: «زیرا نیاز به ارتباطات برای جامعه همچون نیاز به هواست و مردم از قوانین بازدارنده پیروی نخواهند کرد.» او با این حال، ممنوعیت استارلینک را «اصولی» به شمار می‌آورد، چرا که این موضوع می‌تواند امنیت کشور را تهدید کند و بستری برای بروز جرایم سازمان‌یافته به وجود آورد. اما وی اذعان می‌کند که چنین ممنوعیت‌هایی، مانند ممنوعیت دیش‌های ماهواره‌ای یا فیلترینگ پلتفرم‌ها، در عمل اثرگذار نبوده‌اند و میلیون‌ها کاربر به استفاده از آن‌ها ادامه می‌دهند.

در مورد پلتفرم‌های خارجی نظیر واتس‌اپ، او آن را “بدنام” خوانده و اشاره می‌کند که اسرائیل بر آن تسلط دارد و حریم خصوصی کاربران را نقض می‌کند، در حالی که پلتفرم‌هایی چون تلگرام و اینستاگرام از شبهه کمتری برخوردارند. فیروزآبادی به وضوح بیان می‌کند که آمریکا و پلتفرم‌های آمریکایی تمایلی به مذاکره با ایران و فعالیت در کشور ندارند، هرچند که او تأکید می‌کند ممکن است بتوان این گفتگو را با تلگرام آغاز کرد.

فیروزآبادی علت بخش عمده‌ای از وضعیت کنونی را به «اختلاف نظر در حاکمیت» ربط می‌دهد. این اختلاف بین افرادی است که به محدودسازی پلتفرم‌های خارجی اعتقاد دارند و کسانی که بر این باورند که بدون ارائه جایگزین معتبر، این سیاست‌ها با ناکامی مواجه خواهند شد. او تأکید می‌کند تا زمانی که پلتفرم‌های داخلی نتوانند اعتماد کاربران را جلب نمایند، اجرای محدودیت‌های سختگیرانه نه تنها کارساز نیست، بلکه به تضعیف سرمایه اجتماعی نیز منجر می‌شود. او بیان می‌کند تصمیم‌گیری در خصوص بازگشایی پلتفرم‌ها نیازمند مذاکرات و ارائه گزینه‌های داخلی مناسب است، اما اختلاف نظرات در حاکمیت این روند را به تأخیر انداخته است.