حقوق شهروندان عمان چهار۶ برابر و حقوق قزاق‌ها نه برابر بیشتر از ایران است
“`html
اقتصاد۲۴- دستمزد کارگران که بین ۱۰ تا ۲۰ میلیون تومان در نوسان است، در بهترین سناریو و برای کارگری که شرایط عالی دارد، با نرخ دلار آزاد در این روزها – در حدود ۱،۱۲۱،۰۰۰ ریال برای هر دلار – به سختی به ۱۷۸ دلار آمریکایی می‌رسد.
تخیل کنید ساعت‌هایی که کارگران در کارگاه‌های پر حرارت یا کارخانه‌های پر سر و صدا سپری می‌کنند، با تلاش و تعریق، در نهایت تنها ۰.۶۶ دلار نصیب‌شان می‌شود، با فرض ۱۶۹ ساعت کار ماهانه و میانگین حقوق ۱۲ و نیم میلیون تومان.
این مبلغ نه تنها نمی‌تواند پاسخگوی هزینه‌های روزمره‌ای مانند مسکن، غذا و حمل‌ونقل باشد، بلکه نشانه‌ای از شکاف عمیق میان زحمات مستمر و بازده اقتصادی است؛ جایی که کارمندان دولت، کارشناسان، و کارگران در سطوح مدیریتی پایین‌تر با درآمدی نزدیک به ۲۱ میلیون تومان – معادل حدود ۱۸۷ دلار برای ماه – یا حتی ۱.۱ دلار در ساعت، در وضعیتی مشابه گرفتارند.
بیشتر بخوانید: درآمد ۲۰۰ میلیون تومانی کارگران ایرانی در خارج از مرزها!
در کشوری مانند ایران، با تمامی استعدادها، منابع و قابلیت‌ها، این وضعیت مشابه زخم کهنه‌ای است که آدمی را به تفکر وا می‌دارد: چگونه ممکن است کشوری که از لحاظ منابع غنی است، کارگرانش را به این سطح از درآمد محدود کرده باشد، در حالی که همسایگان و دوردست‌ها داستان‌های متفاوتی از رفاه بیشتری دارند؟ چرا با توجه به رشد بیش از ۲۰۰ درصدی سبد معیشت در امسال، وزارت کار اقدامی نمی‌کند؟
محاسبات پایه
طبق آمار رسمی شورای عالی کار، حداقل حقوق کارگران در سال ۱۴۰۴ حدود ۱۰۳.۹ میلیون ریال (معادل ۱۰.۳۹ میلیون تومان) برآورد شده است، در حالی که حداکثر دستمزد می‌تواند به حدود ۱۵ میلیون تومان یا بیشتر هم برسد.
در این زمینه، میانگین حقوق کارگری ۱۲.۵ میلیون تومان (معادل ۱۲۵ میلیون ریال) در نظر گرفته شده است. با نرخ دلار آزاد کنونی که تقریباً ۱،۱۲۱،۰۰۰ ریال برای هر دلار است، این میزان معادل ۱۱۱.۵ دلار برای هر ماه است.
برای محاسبه درآمد ساعتی، با فرض ۱۶۹ ساعت کار استاندارد در هر ماه، این رقم به ۰.۶۶ دلار در ساعت می‌رسد. (این میانگین اعداد بین ۱۰ تا ۲۰ میلیون تومان را تحت پوشش قرار می‌دهد که بهترین حالت آن حدود ۱۷۸ دلار – معادل ۲۰ میلیون تومان – است.)
مقایسه‌ای با همین اطراف
اکنون بیایید با نگاهی به تعدادی از کشورهای همسایه یا دورتر – عمان، آمریکا، قزاقستان – و ترکیه به عنوان پلی میان شرق و غرب، این وضعیت را گسترش دهیم تا بتوانیم تصویری شفاف از این وضعیت ارائه دهیم. محاسبات بر اساس میانگین حقوق کارگری ۱۲.۵ میلیون تومان (معادل ۱۱۱ دلار ماهانه) و نرخ دلار فعلی صورت گرفته و با داده‌های معتبر جهانی مقایسه می‌شود.
در عمان، کارگران معمولی ماهانه حدود ۱۸۰۰ ریال عمانی – معادل حدود ۴۶۷۵ دلار – دریافت می‌کنند. این مبلغ، با فرض ۱۶۰ ساعت کار در ماه، ساعتی ۲۹.۲ دلار برای آن‌ها به ارمغان می‌آورد؛ رقمی که بیش از ۴۴ برابر درآمد ساعتی کارگر ایرانی (۰.۶۶ دلار) است و نه تنها توان خرید یک خانه کوچک یا خودرویی کارکرده را می‌دهد، بلکه فرصت‌هایی برای پس‌انداز و سرمایه‌گذاری نیز فراهم می‌کند، در حالی که کارگر ایرانی با همان میزان تلاش، تنها می‌تواند نیمی از هزینه یک وعده غذای ساده را تأمین کند.
عمان با سیاست‌های حمایتی خود از نیروی کار مهاجر و بومی، این درآمد را به یک استاندارد تبدیل کرده، جایی که افزایش سالانه ۳ درصدی دستمزدها به کنترل تورم کمک می‌کند و امید را در دل‌ها زنده نگه می‌دارد. در مقایسه، درآمد ماهانه کارگر ایرانی، تنها ۲.۴ درصد از درآمد کارگر عمانی را تشکیل می‌دهد.
قزاقستان، غول استپی آسیای مرکزی با حقوق متوسط ماهانه ۴۴۸،۶۲۰ تنگه – تقریباً ۹۴۱ دلار – پیشرفتی چشم‌گیر را به تصویر می‌کشد. این مبلغ به ۵.۸۸ دلار در ساعت تبدیل می‌شود که بیش از ۹ برابر درآمد کارگر ایرانی است. کارگران در شهرهای آستانه یا آلماتی با این درآمد، نه تنها زندگی مدرنی دارند – با آپارتمان‌های شهری و مسافرت‌های داخلی – بلکه از مزایایی مانند آموزش رایگان و خدمات بهداشتی نیز بهره‌مند می‌شوند.
این کشور، با اقتصاد متنوع شامل نفت، معدن و کشاورزی، دستمزدها را با رشد تولید ناخالص داخلی همسو کرده و نشان داده است چگونه سیاست‌های اصلاحی می‌تواند طبقه کارگر را از حاشیه به کانون توجه بیاورد، در حالی که ایران در اثر تورم مزمن، دستمزدها را در تنگنا قرار داده است.
درآمد ماهانه یک کارگر ایرانی، تنها ۱۲ درصد از درآمد کارگر قزاقستان است؛ سپس ترکیه را نیز به این مقایسه اضافه کنیم؛ همسایه‌ای که با ایران مرز طولانی دارد و اقتصادی مبتنی بر صنعت و گردشگری دارد.
میانگین حقوق کارگری در ترکیه ۳۵،۰۰۰ لیر – معادل ۹۰۹ دلار – است که به ۵.۶۸ دلار در ساعت برمی‌گردد؛ بیش از ۸.۶ برابر درآمد کارگر ایرانی. در استانبول شلوغ، یک کارگر با این حقوق می‌تواند در محله‌ای متوسط زندگی کند، به رستوران برود و حتی مقداری پس‌انداز کند، هرچند که تورم چالش‌هایی در این زمینه ایجاد کرده است. در مقایسه، درآمد ماهانه کارگر ایرانی تنها ۱۲.۲ درصد از درآمد کارگر ترکیه‌ای است.
در ایالات متحده، حداقل حقوق فدرال ساعتی ۷.۲۵ دلار است، اما در برخی ایالت‌ها این رقم می‌تواند به ۲۰ دلار (مانند کالیفرنیا برای کارهای فست‌فود) برسد و میانگین درآمد ساعتی کارگران ساده می‌تواند تا ۱۵-۳۶ دلار نیز بالا رود – که بیش از ۵۴ برابر درآمد کارگر ایرانی است. این سطح نه تنها رفاه فوری را فراهم می‌کند بلکه به عنوان بنیادی برای رشد اجتماعی نیز عمل می‌کند.
نتیجه مقایسه
درآمد ساعتی کارگران – که از ۰.۶۶ دلار در ایران تا ۳۶ دلار در ایالات متحده متغیر است – نه تنها کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بلکه امید به آینده را نیز شکل می‌دهد.
بیشتر بخوانید: تکلیف افزایش حقوق کارگران مشخص شد
در حالی که عمان و قزاقستان با منابع طبیعی خود شکوفا شده‌اند و ترکیه علی رغم مشکلات موجود، به سرعت در حال پیشرفت است، ایران در این میان نیاز به یک بازنگری عمیق دارد: افزایش حقوق‌ها، کنترل تورم و سرمایه‌گذاری بر روی مهارت‌ها، تا کارگرانش نه تنها زنده بمانند، بلکه زندگی بهتری داشته باشند. این داستان همچنان ادامه دارد؛ اما آغاز آن، با آگاهی از نابرابری‌ها ممکن می‌شود.
منبع: خبر آنلاین
“`
