شدت درد ناشی از پرتودرمانی به اندازه‌ای بود که مرگ در مقایسه با آن همچون بهشت به نظر می‌رسید/ علیرضا کوشک‌جلالی از سه موجود ترسناکی که در بدنش جولان می‌زدند، صحبت کرد
روند وقایع از آخرین روزهای پاییز سال قبل آغاز گردید. علیرضا کوشک‌جلالی نمایش «باد زرد ونگوگ» که خود نگاشته بود، در سالن اصلی تئاتر شهر تهران کارگردانی و به روی صحنه آورد. در این نمایش بازیگرانی همچون فرهاد آییش، شقایق فراهانی، حمید گودرزی، المیرا دهقانی، محسن حسینی، سوگل قلاتیان، محمد معتضدی، عارفه معماریان، علیرضا مویدی، رضا یزدانی، فاطمه عطارباشی و عباس علیرضا به ایفای نقش پرداختند و آزیتا موگویی نیز مسئولیت تهیه‌کنندگی آن را به عهده داشت. این اثر به شدت تأثیرگذار بود و نقدهای متعددی پیرامون آن منتشر شد.
پس از پایان اجرای «باد زرد ونگوگ»، کوشک‌جلالی برای تمرین نمایش جدیدش به آلمان سفر کرد تا در کلن نمایش «یتیمان» نوشته «دنيس کلی» را با گروه بازیگران آلمانی «آنسامبل جلالی» آغاز کند؛ اما در آن زمان نشانه‌های بیماری‌های جدید خود را نشان داد. او می‌گوید: «متأسفانه بیماری‌های تازه‌ای به سراغم آمدند که به‌نوعی عوارض بیماری ام‌اس بودند: سرطان پروستات و عفونت مثانه. سه هیولای درد در بدنم جولان می‌دادند و شدت درد ناشی از پرتودرمانی به قدری بود که مرگ در برابر آن بهشت برین به نظر می‌رسید. در دلمات بین دو درد، به کار پناه آوردم. به عشق پناه بردم. به همسرم که نبودش به احتمال زیاد هیچ ردپایی از من باقی نمی‌ماند.»
در حالی که بیماری همچنان چهره‌های جدیدی به خود می‌گیرد و جلالی مابين درد، بیمارستان و کار گرفتار شده است، ایران نیز با بحران‌هایی روبرو می‌شود که می‌تواند روح هر فردی را نابود کند. روایت کوشک از هم‌زمانی این مصیبت‌ها به این شکل است: «در تاریک‌ترین روزهای زندگیم، این معبد عشق بود که درهایش را به روی من گشود تا مقاومتم در برابر درد ناشی از بیماری و رنج کشتار مردم و خون‌ریزی در ایران و آواره شدن دختران در مدارس، تقویت شود و بتوانم برای تحمل حراج ایران توسط عده‌ای وطن‌فروش و دگانگ رانده، امیدم را حفظ کنم و دوباره در عطر دل‌انگیز نرگس فرو روم!»
برای مطالعه متن کامل گفت‌وگو با علیرضا کوشک‌جلالی اینجا کلیک کنید.
۲۴۲۲۴۲
