چین از لوان نیائو پرده برداشت؛ طرح مفهومی ناو علمیتخیلی برای جابهجایی جنگندهها در فضا
رسانههای دولتی چین به تازگی با ارائه یک ویدئوی جذاب، نگاهی به آیندهای جسورانه و نیمهعلمیتخیلی در صنعت هوافضای این کشور انداختهاند. کانال یوتیوب تلویزیون مرکزی چین (CCTV) در این ویدئو با نمایش ترکیبی از دستاوردهای کنونی و ایدههای آیندهنگر، به معرفى فعالیتهای این حوزه پرداخت. در آغاز نمایش، پهپادهای معروفی نظیر وینگ لونگ ۲ (Wing Loong II) به همراه هواگرد عمودپرواز Lanying R6000 خود را معرفی کردند که دارای مداومت پروازی بسیار بالایی هستند.
احساس هیجان گزارش چین به نقطه اوج خود رسید، زمانی که از فضاپیمای مفهومی عظیمالجثهای به نام لوان نیائو (Luan Niao) پردهبرداری شد. این سازه فوقالعاده در واقع نوعی ناو مادر مدارگرد به شمار میرود که برای مستقر شدن در لبهی فضای خارج طراحی شده و قرار است به عنوان پایگاهی برای پرتاب پهپادهای جنگنده بدون سرنشین و موشکهای هایپر بالستیک عمل کند.
ابعاد لوان نیائو به طول تقریبی ۲۴۳ متر میرسد.
بر اساس اطلاعات فنی منتشر شده در نشریه تلگراف، ابعاد لوان نیائو به طور قابل توجهی مشابه با فیلمهای سینمایی توصیف میشود. این فضاپیما طولی معادل ۲۴۳ متر داشته و فاصلهی بین دو سر بالهای آن به بیش از ۶۸۰ متر میرسد. طراحان این پروژه ادعا کردهاند که وزن این ناو فضایی میتواند به ۱۲۰ هزار تن افزایش یابد. این ظرفیت عظیم امکان جابجایی ۸۸ فروند جنگندهی خودران شوان نو (Xuan Nu) را فراهم میآورد؛ جتهایی پیشرفته که برای عملیاتی در لایههای فوقانی استراتوسفر طراحی شدهاند.
جنگندههای شوان نو به عنوان هواپیماهایی با نسل ششم به حساب میآیند که در سالهای اخیر در نمایشگاههای فناوری چین به عنوان نمادی از مهارتهای مهندسی آینده به نمایش درآمدهاند. هدف از معرفی این مفاهیم، فراتر از مباحث نظامی، تشویق دانشجویان و استعدادهای جوان به ورود به زمینههای کلیدی در علم و مهندسی هوافضا است.
فکر ساخت لوان نیائو به تقریباً یک دهه پیش بازمیگردد و طراحی شوان نو نیز از سال ۲۰۱۹ در نمایشگاههای تخصصی مطرح شده است، اما در حال حاضر، هر دو پروژه به صورت رندرهای سهبعدی بسیار دقیقی تحت عنوان پروژهی دروازه آسمان جنوبی (South Heaven Gate: واژهی Heaven در فرهنگ چینی به معنای قلمرو آسمانی است) بازتعریف شدهاند. این کلانپروژه تلاشی هماهنگ برای همراستاسازی بخشهای دفاعی و هوافضای چین حول یک هدف بسیار جاهطلبانه و دوربرد به حساب میآید. انتشار اخبار مربوط به این پروژه، موجی از ناسیونالیسم فناورانه را در میان کاربران چینی ایجاد کرده و حتی منجر به شکلگیری ادبیات داستانی پیرامون ناوگانهای فضایی چین در آیندهای نزدیک شده است.
پیتر لیتون، تحلیلگر دفاعی در مؤسسه گریفیت آسیا، بر این باور است که تحقق چنین پروژهای به طور کلی توازن قدرت را تغییر خواهد داد. لیتون تأکید میکند که لوان نیائو به چین این اجازه را میدهد که داراییهای نظامی خود را بدون محدودیتهای مرزی در هر نقطه از کره زمین مستقر کند: «در آن ارتفاع عملیاتی، این وسیله عملاً بالاتر از نوسانات جوی قرار میگیرد و از دسترس اکثر سیستمهای پدافندی فعلی خارج است؛ موضوعی که برتری استراتژیک بینظیری ایجاد میکند.»
اما با این حال، غلبه بر چالشهای فیزیکی، بهویژه تأمین انرژی لازم برای پرتاب سازهای به وزن ۱۲۰ هزار تن، لوان نیائو را در حال حاضر به طور کلی در زمرهی مفاهیم دور از دسترس قرار میدهد. علیرغم این، آهنگ سریع رشد تکنولوژی در چین نشان داده است که مرز میان تخیل و واقعیت مهندسی در این کشور روز به روز باریکتر میشود.
