تا زمانی که من وجود دارم، درویش برترین مدیر تاریخ به شمار میآید!
سیدجلال حسینی، نامی آشنا و پرسروصدا در عرصه فوتبال کشورمان به شمار میرود. او تنها بازیکنی است که موفق به گذر از مرز ۱۰۰ بازی ملی شده و به عنوان کاپیتان تیم پرسپولیس، تا سن ۴۰ سالگی در لیگ برتر به میدان رفته و افتخارات زیادی را به دست آورده است. پس از دوران بازیگری، سیدجلال به کادر مربیگری پرسپولیس پیوست، هرچند اکنون مدتی است که فاقد سمت رسمی در این باشگاه میباشد.
در آستانه بازی با گل گهر، سیدجلال اظهاراتی درباره پرسپولیس و مدیریت رضا درویش ایراد کرد که اگرچه ممکن است درست باشند، با این حال تاثیری بر بهبود شرایط فوتبال ندارند. چراکه این اظهارات در زمان و مکان نامناسبی بیان شده و اکنون دیگر نمیتواند تغییری در وضعیت تیم، هواداران، مربیان یا مدیران ایجاد کند.
به طور پیشبینی شده، سیدجلال به تندی علیه رضا درویش انتقادات خود را بیان کرد. حال سوال این است که چرا تا زمانی که درویش قرارداد شما را امضا کرد، هیچ یک از این انتقادات را بیان نکردید؟
او در بخشهای مختلف سخنانش به اتفاقات گذشته، به ویژه رخدادهایی که برای یحیی گل محمدی و اوسمار پیش آمد، اشاره کرده و آنها را به عنوان شواهدی بر اعتبار گفتههایش مطرح کرد. اما این پرسش مطرح میشود که آیا واقعاً رضا درویش به این اندازه نامناسب بوده و شما به نمایندگی از یحیی و اوسمار صحبت میکنید؟ چرا این افراد خود به بیان این مسایل نمیپردازند؟ آیا شما به معنای واقعی وکیل آنان هستید؟ سیدجلال به عنوان یک چهره معروف در فوتبال کشور، چرا باید برای تقویت نظراتش به دیگران ارجاع دهد؟
اما سؤال اصلی و اساسی همچنان در اذهان باقی است. بازیکنان با هر سطح و مقامی، از بزرگترین تا کوچکترین، هرگز تمایلی به کنارهگیری از فوتبال ندارند. فرقی ندارد که آبیپوش باشند یا قرمز، ملیپوش باشند یا محلی؛ همه آنها تا سن ۴۰ سالگی به بازی ادامه میدهند و حتی در آن سن هم با سختی از میدان خارج میشوند!
و زمانی که زمان فرا برسد و آنها به اجبار وداع کنند، تبدیل به دشمنان شما خواهند شد! این چه نوع اخلاق عجیبی است که در میان بهترین بازیکنان بر ما حاکم است؛ اینکه وقتی شما به اجبار آنها را کنار میگذارید، دشمن تان میشوند؟ تا زمانی که بازیکنان در زمین حاضرند، همه چیز عالی و حرفهای به نظر میرسد، اما وای به حال زمانی که جای آنها پر شود!
در نهایت، باید تأکید کرد که هرچند ممکن است بسیاری از گفتههای سیدجلال صحیح باشد، اما این حقایق کمکی به بهبود فوتبال صورت نمیدهد. زیرا نه زمان مناسبش است و نه شیوه بیانش. شاید پیش از انتقاد از دیگران، بهتر باشد ابتدا به خودمان و دستاوردهایمان نگاه کنیم. به قول قدیمیها، بهتر است یک سوزن به خود بزنیم و سپس جوالدوزی به دیگران!
