جمهوری اسلامی: ضرورت حاکمیت اراده دولت منتخب مردم در کشور
صداهایی که از خارج کشور به گوش می‌رسد، باید به‌صورت واحد از درون ایران شنیده شود. اگرچه شاید چندگانگی صداها باعث اشتباه دیگران نشود، اما حداقل می‌تواند موجب تردید آنها گردد.
روزنامه جمهوری اسلامی اعلام کرد: از تردیدها آسیب ما کم نبوده ولی خطاهایی که به ویژه از سوی دشمنان بر ما تحمیل شده، خسارات بیشتری به دنبال داشته است. ما از عواقب این اشتباهات به شدت ضرر کرده‌ایم.
لازم است که در این زمینه چاره‌جویی شود و به طور حتم باید به آن توجه خاص صورت گیرد. صدای واحدی باید از کشور به جهان شنیده شود و این صدا نمایانگر یک تصمیم ملی به شمار آید. تصمیم ملی معمولاً بر اساس آرای عمومی و به تائید مردم شکل می‌گیرد.
زمانی‌که مردم رای می‌دهند و دولتی را به انتخاب درمی‌آورند، باید تمامی مسئولیت‌ها در ساختار قانونی به عهده آن دولت باشد. اگر مردم به یک مجلس رای می‌دهند، آن مجلس باید قانون‌گذاری کرده و نظارت‌های لازم را عهده‌دار شود. قوه قضائیه نیز باید در چارچوب قانونی خود به تعهدات عدالت‌خواهی عمل کند. این به شدت غیرمنطقی است که برخی «گروه‌ها» با وجود نداشتن اقبال در میان مردم، خواسته‌های خود را به جامعه «تحمیل» نمایند.
اگر مردم مایل بودند که کشور بر اساس خواست یک شخصیت خاص یا جریان سیاسی خاصی اداره شود، حتماً به آنها رای می‌دادند. این گروه‌ها همواره در صحنه انتخابات حاضرند و اگرچه موفق به جلب رای مردم نمی‌شوند، اما حاضر به عقب‌نشینی نیستند. آنها به دنبال این‌اند که نظرات خود را به هر شکلی به کسانی که برگزیده شده‌اند، تحمیل کنند، نظراتی که با خواسته‌های اکثریت مردم متناقض است.
اگرچه بلندگوهایی برای بیان نظرات آنها وجود دارد، اما هیچ قدرتی نمی‌تواند تصویری که آنها در نظر دارند، در نگاه اکثریت مردم تغییر دهد. به‌عنوان مثال، روسای قوا به‌طور رسمی مشخص هستند و نهادهای معتبر تصمیم‌گیر نیز با شناسنامه‌ای مشخص وجود دارند، اما این گروه‌ها در تلاشند اعتبار تمام نهادهای قانونی و نمایندگان منتخب مردم را کاهش دهند، حرکتی که مورد نظر دشمنان است و باعث می‌شود دیگران در برقراری تعامل با ایران دچار تردید شوند.
وقتی مسئولیت‌ها و تصمیم‌گیرنده‌ها نامشخص باشند، هیچ کس نمی‌تواند به‌طور موثری برای تعامل برنامه‌ریزی کند.
باید همه چیز به‌وضوح تبیین شود. هر کشور تنها باید یک دولت داشته باشد و نام و رسم آن باید به‌دلیل رای ملت، واحد باشد. در هر کشور باید ساختاری مسئول، با اختیار و پاسخگو وجود داشته باشد. نباید انتظار داشت که مسئولیت از دولت خواسته شود، در حالی که اختیار در دست گروه‌هایی است که موفق به کسب رای نشده‌اند و از اقبال عمومی بی‌بهره‌اند. این سخن به معنای نادیده‌گرفتن اقلیت‌ها نیست. انتقاد باید وجود داشته باشد، اما به شکل مودبانه و با رعایت آداب آن. تعیین تکلیف، نشانه انتقاد نیست. همچنین تخریب و توهین به‌هیچ‌وجه با روح نقد سازگار نیست. نباید بازندگان عرصه انتخابات، توانایی بر هم زدن ساختار و برنامه‌های برنده را داشته باشند. این، توهینی به خواسته و اراده اکثریت مردم است.
