آیفون دوئو، یک گوشی جمع و جور نیست
نمایشگر بیرونی ۵٫۴ اینچی گوشی آیفون دوئو در ابتدا به نظر می‌رسد که دقیقاً همان چیزی است که طرفداران گوشی‌های کوچک مدت‌ها در انتظار آن بوده‌اند؛ آیفونی که قابل باز شدن است و کاربر می‌تواند از فضایی مشابه تبلت بهره‌مند شود. اما تجربۀ واقعی به‌سرعت تفاوت‌های قابل توجه بین اندازه نمایشگر و ابعاد واقعی دستگاه را روشن می‌کند. بر خلاف دیدگاه برخی، آیفون دوئو به هیچ‌وجه نمی‌تواند جانشین معنوی آیفون ۱۳ مینی محسوب شود.
الیسون جانسون، تحلیل‌گر وب‌سایت ورج، پس از انتشار نظراتش در مورد آیفون دوئو با سؤالات امیدوارکنندۀ بسیاری از طرفداران مدل مینی مواجه شد. پرسش اصلی به‌سادگی این بود که آیا در نهایت به گوشی کوچکی دست یافته‌ایم که می‌تواند به تبلت تغییر شکل دهد؟ پاسخ تجربه یک‌هفته‌ای او، منفی بود.
جانسون که دارای بیش از ده سال تجربه در حوزه فناوری مصرفی است، ابراز می‌کند که علاقه او به گوشی‌های کوچک تنها در سطح نظری نیست. او هنوز از آیفون ۱۳ مینی استفاده می‌کند و حاضر نیست آن را کنار بگذارد، هرچند که باتری این دستگاه به‌سختی می‌تواند یک روز کامل را پاسخگو باشد. برترین ویژگی چنین محصولی فقط در نمایشگر کوچک آن خلاصه نمی‌شود؛ بدنه آن به‌قدری سبک و کوچک است که کاربر گاهی فراموش می‌کند گوشی‌اش در جیبش وجود دارد.
اما آیفون دوئو این حس را انتقال نمی‌دهد. بدنه‌ی ضخیم و سنگین آن هنگام خواندن ایمیل، مرور اینستاگرام یا گذاشتن گوشی در جیب، پیوسته یادآور حضورش است. در واقع، وزن و تراکم این دستگاه پس از یک هفته استفاده به‌گونه‌ای است که آیفون ۱۳ مینی تقریباً به شکل غیرعادی سبکتر به‌نظر می‌رسد.
تصویر مقایسه‌ای که در گزارش آمده است، این شکاف را به‌خوبی نشان می‌دهد. آیفون ۱۳ مینی در سمت چپ، به‌عنوان تنها گوشی واقعاً کوچک، در کنار آیفون دوئو با بدنه‌ای به‌مراتب عریض‌تر قرار دارد. این تصویر، تفاوت در صفحه کلیدهای دو گوشی را به روشنی نشان می‌دهد؛ زیرا قالب عریض‌تر دوئو فضای بیشتری برای تایپ فراهم می‌کند.
عرض پنل جلویی آیفون دوئو ۸۴٫۱ میلی‌متر است، در حالی که آیفون ۱۳ مینی تنها ۶۴٫۲ میلی‌متر عرض دارد. این اختلاف ۱۹٫۹ میلی‌متری به‌قدری است که دسترسی انگشت شست به سمت دیگر صفحه را دشوار می‌کند؛ وظیفه‌ای که در مدل مینی معمولاً بدون مشکل انجام می‌شود.
شرکت اپل برای کاهش این مشکل، بسیاری از کنترل‌ها را به سمت راست رابط کاربری منتقل کرده است و این اقدام تا حدی کارساز بوده است. وب‌سایت وایرد گزارش داده بود که اپل برنامه دارد تا قابلیت دسترسی آسان‌تر به نواحی دور صفحه را تا پایان سال ۲۰۲۶ به آیفون دوئو اضافه کند. با این حال، هنوز هم گزینه‌ای بر روی صفحه وجود دارد که با یک دست نمی‌توان به آن دسترسی پیدا کرد و این دقیقاً همان لحظه‌ای است که تصور استفاده از یک گوشی کوچک از بین می‌رود.
توجه به این نکته که بدنه‌ی عریض‌تر تنها به معایب محدود نمی‌شود، مهم است. صفحه‌کلید مجازی آیفون دوئو به‌وضوح بزرگ‌تر است و فضای بیشتری برای کلیدها فراهم می‌آورد. در مقایسه، صفحه‌کلید آیفون ۱۳ مینی به‌نظر فشرده‌تر می‌رسد؛ مزیتی که به‌خصوص در هنگام نوشتن پیام‌های طولانی یا ایمیل‌ها خود را نشان می‌دهد.
علاقه به گوشی‌های کوچک با علاقه به نمایشگرهای کوچک تفاوت دارد. نمایشگر بزرگ‌تر می‌تواند در تماشای محتوا، مطالعه، ویرایش و انجام چندکار همزمان کارآمدتر باشد، اما کاربری که گوشی کوچکی را انتخاب می‌کند معمولاً آماده است تا بخشی از فضای صفحه را فدای سبک بودن، باریک بودن و سهولت استفاده با یک دست کند.
مدل تاشو آیفون شرایط خاصی را برای کاربر به وجود می‌آورد. صاحب این دستگاه با نمایشگر کوچک بیرونی باید بسازد و هر زمان که نیاز داشت، با باز کردن گوشی به یک نمایشگر بسیار بزرگ‌تر دسترسی پیدا کند. مشکل برای هواداران مدل مینی زمانی نمایان می‌شود که آن نمایشگر کوچک به بدنه‌ای بزرگ، ضخیم و سنگین متصل شده است؛ به‌همین دلیل، اصلی‌ترین مزیت یک گوشی کوچک محقق نمی‌شود.
تجربه جانسون به این معنا نیست که کار با آیفون دوئو به‌کلی نامطلوب است. مسأله عمدتاً به مدیریت انتظارات باز می‌گردد. کسانی که این محصول را به‌عنوان یک گوشی کوچک با قابلیت تبدیل به آیپد تصور می‌کنند، احتمالاً از آن ناامید خواهند شد؛ چراکه وزن، ضخامت و عرض این دستگاه آن‌گونه که عموماً برای گوشی‌های جمع‌وجور تعریف می‌شود، مطابقت ندارد.
نگاه واقع‌بینانه‌تر به آیفون دوئو به‌عنوان دستگاهی با نمایشگر کوچک بیرونی و نمایشگر بزرگ داخلی است. کاربر بخشی از راحتی کار با صفحه‌ی بیرونی را می‌پذیرد تا هر زمان که نیازش ایجاب کرد، فضایی نمایشی بسیار بزرگ‌تر در اختیار داشته باشد. تمایز میان گوشی کوچک و نمایشگر کوچک، محور اصلی تصمیم خرید خواهد بود.
آیا شما نمایشگر کوچک را ترجیح می‌دهید یا بدنه‌ای واقعاً جمع‌وجور؟
