وجود ۳۵۰۰ سالمند بدون هویت و فاقد حمایت در کشور
وزارت بهداشت بر تقویت حمایت‌های اجتماعی و مراقبتی از سالمندان و جلوگیری از آسیب به آنان تاکید کرد.
رییس اداره سلامت سالمندان وزارت بهداشت با اشاره به روند تسریع شده سالمندی در جمعیت ایران بیان کرد که کشور ما به مرحله‌ای از تحولات جمعیتی پا گذاشته است که پیامدهای آن صرفاً به نیازهای درمانی محدود نمی‌شود، بلکه روابط خانوادگی، الگوهای مراقبتی، حمایت اجتماعی و شیوه برخورد جامعه با سالمندان را نیز متاثر می‌سازد.
سیده‌صالحه مرتضوی ادامه داد که در جامعه‌ای که افراد مدت زمان طولانی‌تری زندگی می‌کنند، یک سوال کلیدی مطرح می‌شود و آن این است که چه نوع شبکه‌ای از حمایت باید در کنار سالمندان وجود داشته باشد تا آنها بتوانند این سال‌های زندگی را با حفظ استقلال، سلامت و عزت نفس سپری کنند. مرتضوی تصریح کرد که با بالا رفتن سن احتمال نیاز به مراقبت بیشتر می‌شود و افزود: محدودیت‌های عملکردی، وجود چند بیماری، اختلالات شناختی و نیاز به کمک در انجام فعالیت‌های روزمره می‌تواند مراقبت را به امری ضرورت تبدیل کند. مراقبت تنها به انجام امور روزمره محدود نمی‌شود و ممکن است شامل حمایت‌های جسمی، روانی، اجتماعی و در برخی موارد خدمات تخصصی باشد.
رییس اداره سلامت سالمندان وزارت بهداشت در خصوص سالمندآزاری اظهار کرد: سازمان جهانی بهداشت این پدیده را به‌عنوان یک عمل یا ترک عمل، چه به‌صورت تک‌باره و چه به‌طور مکرر، در رابطه‌ای که انتظار اعتماد در آن وجود دارد، تعریف می‌کند که موجب آسیب یا ناراحتی سالمند می‌شود. این پدیده می‌تواند به شکل جسمی، روانی، مالی، غفلت، رهاسازی یا نقض حرمت و کرامت سالمند بروز نماید و به این معنا نیست که سالمندآزاری فقط از طریق ضرب‌وشتم صورت گیرد. نادیده‌گرفتن نیازهای اساسی یا درمانی سالمند، سوءاستفاده از منابع مالی او، تحقیر، کنترل و محدود کردن روابط اجتماعی یا عدم ارائه مراقبت‌های ضروری، نیز می‌تواند در زمره آزار یا غفلت قرار گیرد.
مرتضوی با اشاره به سالمندانی که دچار وابستگی عملکردی، ناتوانی یا اختلالات شناختی هستند، افزود که این افراد ممکن است آسیب‌پذیری بیشتری داشته باشند. از طرف دیگر، فشارهای ناشی از مراقبت، مشکلات مالی، کمبود آموزش و عدم حمایت کافی از مراقبان نیز می‌تواند شرایط مراقبت را دشوارتر کند. به همین دلیل، پیشگیری از سالمندآزاری باید فقط به برخورد بعد از وقوع آسیب محدود نشود، بلکه کاهش عوامل خطر نیز ضروری است. حمایت از مراقبان، آموزش و ارائه پاسخ‌های چندبخشی از ارکان کلیدی پیشگیری و مقابله با سالمندآزاری به شمار می‌آید.
