افتتاح بزرگترین کارخانه تولید باتریهای عمر دوم خودروهای برقی؛ تحولی در ذخیرهسازی انرژی
در سالهای آتی، روز به روز تعداد بیشتری از باتریها به علت کاهش کارایی از خودروها خارج خواهند شد.
اگرچه این باتریها ممکن است دیگر قادر به تأمین مسافتهای کافی برای رانندگی نباشند، اما بسیاری از آنها هنوز بخش قابل توجهی از ظرفیت ذخیرهسازی اولیه خود را حفظ کردهاند.
بر اساس گزارش ایتنا و به نقل از Interesting Engineering، شرکت کانادایی «مومنت انرژی» به تازگی کارخانه مگافکتوری ۱ را در شهر ونکوور راهاندازی کرده است که به عنوان بزرگترین تأسیساتی در جهان برای بازگرداندن عمر به باتریهای مستعمل خودروهای برقی شناخته میشود.
ادوارد چیانگ، مدیرعامل این سازمان، در این خصوص توضیح داد: «موضوع در مورد ایجاد زیرساختهای ضروری برای پاسخگویی به تقاضای نسل آینده انرژی است».
بر اساس آمار آژانس بینالمللی انرژی، پیشبینی میشود که تا سال ۲۰۳۰، تقریباً ۱۰۰ تا ۱۲۰ گیگاواتساعت باتری از خودروهای برقی بازنشسته خواهند شد؛ عددی که تقریباً معادل تولیدات سالانه کنونی باتریها است.
لازم به ذکر است که اکثر کارشناسان تمرکز خود را بر بازیافت این باتریها برای استخراج مواد با ارزش مانند لیتیوم، نیکل و کبالت معطوف کردهاند، اما تعدادی از پژوهشگران و متخصصان صنعتی به طور فزایندهای به این نکته اشاره کردهاند که بسیاری از باتریها بعد از کنار گذاشته شدن نیز دارای عمر مفید قابل توجهی هستند.
این ظرفیت باقیمانده میتواند برای کاربریهای ذخیرهسازی انرژی ثابت بسیار مفید واقع شود. در مقایسه با خودروهای برقی، سیستمهای ذخیرهسازی انرژی در کنار ساختمانها نصب میشوند یا به شبکه برق متصل میگردند و وظیفه اصلی آنها ذخیرهسازی انرژی الکتریکی در زمان فراوانی و رهاسازی آن در زمان اوج تقاضا برای برق است.
اما چالش عمده در ارتباط با مقیاسپذیری عملیاتی وجود دارد. هر باتری که در این فرآیند مورد استفاده قرار میگیرد، دارای تاریخچه خاص خود است و شناسایی این که کدام باتریها برای استفاده مجدد ایمن و مناسب هستند، نیازمند آزمایشهای فراوان، دستهبندی و گواهیسازی دقیق میباشد.
کارخانه مگافکتوری ۱ مومنت انرژی به منظور صنعتیسازی فرآیندهایی طراحی شده که به طور عمده محدود به پروژههای کوچکتر بوده است.
این تأسیسات به جای تولید سلولهای جدید، باتریهای بازنشسته خودروهای برقی را دریافت کرده و با استفاده از بازرسی و ارزیابی مجدد، آنها را به سیستمهای تجاری ذخیرهسازی انرژی تبدیل میکند.
این کارخانه به گونهای طراحی شده است که کل مراحل را از دریافت باتریها تا مونتاژ و استقرار سیستمها مدیریت کند و یکی از معدود مراکزی است که تحت استانداردهای گواهی UL 1974 برای استفاده مجدد از باتریها فعالیت میکند.
بنا بر برنامههای این شرکت، کارخانه واقع در ونکوور تا سال ۲۰۳۰ با توانایی تولید یک گیگاواتساعت و ایجاد بیش از ۱۰۰ شغل ماهر، به بزرگترین تأسیسات بازیافت مجدد باتری در جهان تبدیل خواهد شد.
علاوه بر این، این کارخانه به زنجیره تأمین آمریکای شمالی تکیه خواهد کرد و باتریهای مستعمل را در منطقه نگهداری خواهد کرد.
زمانبندی این پروژه به شدت حائز اهمیت است؛ چرا که نیاز به ذخیرهسازی انرژی با رشد سریع پروژههای انرژی تجدیدپذیر و افزایش مصرف برق، به سرعت در حال افزایش است. همچنین، گسترش مراکز داده، به ویژه مراکز پشتیبانی کننده از برنامههای هوش مصنوعی، فشار مضاعفی بر زیرساختهای انرژی میآورد.
اگر پروژههایی مانند مگافکتوری ۱ موفق شوند، ممکن است این کار شیوه تفکر صنعت باتری در مورد عمر باتری را متحول سازد و به جای انتقال مستقیم آنها از خودرو به تأسیسات بازیافت، باتریها برای سالها به نقشی متفاوت در سیستم انرژی بپردازند.
با این حال، هنوز چالشهای اساسی وجود دارد. صنعت به طور مداوم به دنبال روشهای مؤثر برای ارزیابی سلامت باتری، تضمین ایمنی و مدیریت باتریهای تولیدکنندگان و مدلهای مختلف خودرو است. عوامل اقتصادی نیز مشخص خواهند کرد که چه زمان استفاده مجدد از باتریها منطقیتر از بازیافت فوری آنها است.
چیانگ در پایان خاطرنشان میسازد: «تقاضا برای ذخیرهسازی انرژی در حال افزایش سریع است و عرضه باتریهای بازنشسته خودروهای برقی نیز به همین ترتیب افزایش مییابد. ما به وضوح نشان خواهیم داد که با فناوری مناسب، میتوانیم در مدت چند هفته، نه چند دهه، تولید داخلی را در آمریکای شمالی احیا کنیم و هزاران شغل و رونق اقتصادی ایجاد نماییم».
