ستون پرسپولیس آسیب دیده است
تیم پرسپولیس در پنج دیدار اخیر خود با سه شکست مواجه شده و تنها در دو مورد پیروز از میدان خارج شده است؛ این آمار نگرانکننده بهویژه برای تیمی که به قهرمانی میاندیشد، سیگنالی جدی محسوب میشود. اما مشکل اصلی صرفاً محدود به این نتایج نیست؛ باید عمق بحران را در جای دیگری جستوجو کرد: فروپاشی تدریجی ساختار خط دفاعی تیم.
در نیمفصل اول، پرسپولیس با تنها هفت گل خورده، نمایی از یک تیم مستحکم و کماشتباه به نمایش گذاشته بود. خط دفاعی این تیم بهعنوان ستون اصلی موفقیتها عمل میکرد؛ گروهی که فضای بازی را از حریف میگرفت، کنترل بازی را در دست داشت و مانع از خروج مسابقه از ریتم دلخواه خود میشد. اما حالا، تنها در فاصله پنج هفته، این تیم به اندازه تمام نیمفصل اول گل دریافت کرده است. این کاهش ناگهانی را نمیتوان به شانس یا چند اشتباه تصادفی نسبت داد.
زمانی که تیمی که قبلاً بهسختی به حریفان موقعیت میداد، حالا در هر بازی چندین بار در آستانه فروپاشی قرار میگیرد، این نشاندهندهی بهم خوردن توازن تاکتیکی است. فاصله بین خطوط بیشتر شده، هماهنگی بین مدافعان کاهش یافته و فشار مؤثر روی توپ همانند گذشته قابل مشاهده نیست. نتیجه این وضعیت روشن است: افزایش میانگین گلهای دریافتی و از بین رفتن حس امنیت در خط دفاعی.
هویت قهرمانی پرسپولیس در طول سالها بر اساس استحکام دفاعی شکل گرفته است. این تیم همواره با شعار «اول گل نخور» پیش میرفت و بر مبنای آن، پیروزیهایش را بنا نهاده بود. اما اکنون، این ستون اصلی دچار خدشه شده است. اگر کادر فنی نتواند به سرعت این شکاف را پر کند، ادامهی فصل چیزی جز مسیری پرتنش و طاقتفرسا برای پرسپولیس نخواهد بود. در دنیای فوتبال، جدول معمولاً تجسمکننده واقعیتهای میدان است؛ و واقعیت امروز پرسپولیس، تیمی است که بیش از هر زمان دیگری از هویت دفاعی خود فاصله گرفته است. اکنون پرسپولیس برای باقی ماندن در کورس قهرمانی نیاز به گل نخوردن و ثبت کلین شیت دارد؛ در غیر این صورت، اوسمار و تیمش باید آرزوی کسب جام قهرمانی را فراموش کنند و حتی ممکن است با همین روند از کسب سهمیه نیز بازمانند.
