ناپولی و زندگی تحت تاثیر روح دون دیگو
تیم فوتبال ناپولی با دستیابی به ۸۲ امتیاز موفق شد تا بر دیگر قدرتهای فوتبال ایتالیا غلبه کرده و عنوان قهرمانی لیگ را از آن خود کند. این چهره قهرمانی، چهارمین بار است که مردان ناپل به این موفقیت دست مییابند و داستان این قهرمانیها از اوایل دهه ۸۰ میلادی آغاز شده است.
اما چطور ناپولی در طول این سالها به رقیبی معتبر و قابل احترام برای غولهای فوتبال ایتالیا تبدیل شد؟
برای پاسخ به این پرسش، لازم است به ورق تاریخ نگاهی بیندازیم و به زمانی برسیم که یک آرژانتینی در روح این شهر فوتبالی دمید، و هنوز هم استادیومهای ناپل یادآور هنر و استعداد خیرهکنندهی این نابغه هستند.
هفتم ژوئیه ۱۹۸۴ (۱۶ تیر ۱۳۶۳) روزی ویژه برای دوستداران فوتبال در ناپل به شمار میآید؛ روزی که هواپیمای حامل یکی از برترینهای عرصه فوتبال به زمین این شهر نشست تا دیهگو آرماندو مارادونا برای چند سال در این عرصه هنرنمایی کند. این فرود نهتنها یک لحظه در تاریخ محسوب میشود، بلکه روح دیهگو برای همیشه در دل هواداران ناپولی جاودانه شد.
او در آن روز با خود کیف حاوی ۷ میلیون یورو داشت؛ رقمی که تا آن زمان هیچیک از همنسلان او به آن دست نیافته بود. دون دیگو وارد فرودگاه شد و ماموران مرزی با چک کردن گذرنامهاش به او گفتند که نام تو خود یک دنیا است و احتیاجی به تایید ندارد. بلافاصله به سمت ورزشگاه سن پائولو رفت، جایی که ۷۵ هزار نفر از هواداران برای استقبال از او بیصبرانه منتظر بودند. از آن روز به بعد، مردی به ناپل پا گذاشت که نه تنها فوتبال را متحول کرد بلکه نگرشها را نیز دگرگون ساخت.
در آن روزگار، ناپل شباهت زیادی به دوران کودکی مارادونا داشت، چراکه این شهر در مقایسه با سایر مناطق شمالی ایتالیا از رشد و پیشرفت کمتری برخوردار بود و با مشکلات فقر و زاغهنشینی دست و پنجه نرم میکرد. مارادونا نیز از خانوادهای پرجمعیت متولد شده بود که با فقر و دشواریهای زندگی آشنا بود.
باشگاه ناپولی به عنوان یک مفرح و امید برای کودکان این شهر فقیر به شمار میآمد. این باشگاه که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شده بود، تا آن زمان با قهرمانی در جام حذفی در سالهای ۱۹۶۲ و ۱۹۷۶، دل هوادارانش را خوش میکرد. اما مارادونا با نوشتن تاریخ جدیدی برای باشگاه، ناپولی را در فصل ۱۹۸۶-۸۷ به مقام قهرمانی رساند و بر سلطه میلان و یوونتوس پایان داد. او به راستی یک جادوگر متعهد بود.
او در ۲۵۹ بازی ۱۱۵ گل به ثبت رساند، اما اثرگذاریاش فراتر از آمار و ارقام بود. او رهبری محبوب و محبوبیتش در قلب شهر موج میزد و به زبان آن گویش میکرد و دغدغههای آن را بر دوش داشت. اما در سال ۱۹۹۱، همه چیز فرو ریخت. دیهگو به دلیل عواقب ناشی از مصرف مواد مخدر در آزمایشها مردود شد و این موضوع منجر به ۱۵ ماه محرومیت او گردید. در سال ۱۹۹۲، در شرایط بد اقتصادی و مالی، ناپولی را ترک کرد و زخمی عمیق و خلأ بزرگی در این تیم باقی گذاشت که همچنان کسی نتوانسته آن را پر کند.
پس از درگذشت مارادونا در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۰ (پنجم آذر ۱۳۹۹)، این افسانه به عنوان نبض زندگی در ناپل باقی ماند، دیوارهای آن با نقاشیهای دیواری او آراسته شدهاند، پرچمهای آن با تصاویر او به اهتزاز درآمدهاند و ورزشگاه شهر نیز به نام این اسطوره مزین گشته است.
در کوچههای باریک ناپل، جایی که عطر پیتزا در همآوایی با نواهای محبوب میپیچد، نام دیهگو همچون سرود ملی طنینانداز است. با وجود گذشت سالها از مرگ مارادونا، ناپل با میراث او همچنان زنده است و یک پیوند عاشقانه ابدی با این اسطوره دارد که هیچ پایانی ندارد.
