تحلیل تأثیر دی لورنتیس بر افتخار ناپولی؛ استقامت او نتیجه داد!
بر اساس گزارش خبرگزاری تسنیم، در قرن بیستویکم، ناپولی موفق به کسب دو قهرمانی اسکودتو شده است که یکی در سال 2023 و دیگری در 2025 دست یافته است. مقام نخستین با هدایت لوچانو اسپالتی کسب شد و دومی تحت سرپرستی آنتونیو کونته به ثبت رسید. در فصل 23-2022، ویکتور اوسیمن در خط حمله درخشیده و در فصل بعد، نوبت به روملو لوکاکو و اسکات مکتامینی رسید. خویچا کواراتسخلیا نیز در زمانی که اسپالتی تیم را به قهرمانی رساند، با درخشش خود توجهات جهانی را جلب کرد؛ هرچند که او تنها نیمی از دوران قهرمانی تحت رهبری کونته را تجربه کرد و در زمستان به پاریسنژرمن منتقل شد.
ناپولی 2023 با ناپولی 2025 به وضوح تفاوتهای زیادی دارد: مربیان متفاوت، بازیکنان مختلف و سبکهای کاملاً مشخص، اما یک نفر در هر دو دوره قهرمانی نقشی اساسی ایفا کرد؛ کسی که تیم را گرد هم آورد، مدیریت کرد و نقش او بههیچوجه کمتر از اسپالتی یا کونته نبود؛ آئورلیو دیلورنتیس.
دیلورنتیس در طول ریاست خود بر ناپولی بسیاری از توصیفات منفی را شنیده است! او به دیوانگی، لجاجت، هیستریک بودن، بیادبی، مدیریت ضعیف و ناکافی بودن در عرصه فوتبال متهم شد. بارها در مورد فعالیتهایش در صنعت سینما گفتهاند: «بگذار فیلمش را بسازد اما به فوتبال وارد نشود»؛ با این حال، در تاریخ چهار اسکودتو ناپولی، دو قهرمانی در دوران ریاست او به ثبت رسیده است.
بیایید به آخرین قهرمانی بپردازیم؛ فصل 25-2024. با اعلام انتصاب آنتونیو کونته، بسیاری شگفتزده شدند. با توجه به شخصیت و رویکردهای محکم دیلورنتیس و کونته، انتظارات به وجود آمد که این دو بهزودی رابطهای پرتلاطم خواهند داشت! هر دو دارای شخصیتهای تندخو، پرشور و صریح هستند. نگرانیها از همان ابتدا وجود داشت که این همکاری پایدار نخواهد بود و به نظر میرسید قایق ناپولی قبل از اینکه حتی به دریا ورود کند، در ساحل غرق خواهد شد.
اما در نهایت، قایق ناپولی با کونته و دیلورنتیس به دریا رفته و قهرمانی را به سواحل خود آورد. مسیر آسانی نبود؛ در هفتههای اولیه فصل، کونته نارضایتی خود را ابراز کرد و پرسید: «نقلوانتقالات کو؟» همه میدانند که آنتونیو بدون تقویت تیم کارش به سختی پیش میرود و دی لورنتیس نیز مدیری نیست که بهراحتی هزینه کند. هر یورو برای او دارای معناست و تفاوتهای اساسی از ابتدای کار آغاز شد.
با این حال؛ این دو بر سر تفاهمی رسیدند. دی لورنتیس، الساندرو بونجورنو، مدافع ملیپوش تورینو را جذب کرد؛ مدافعی با قیمت بالا که چندین باشگاه بزرگ ایتالیایی بهدنبال او بودند. رئیس همچنین بازیکن محبوب کونته یعنی روملو لوکاکو را در اختیارش قرار داد. برگ برنده تیم، اما اسکات مکتامینی اسکاتلندی بود؛ بازیکنی که از منچستریونایتد مازاد محسوب میشد و هیچکس نمیتوانست تصور کند که او در این فصل چنین درخششی خواهد داشت.
اگرچه رابطه دیلورنتیس و کونته در آغاز مشکوک بود (و همچنان هم اینطور است) اما اتحاد کونته و لوکاکو به نتیجهای مطلوب ختم شد. با پیوستن این مهاجم مورد نظر، آنتونیو به آرامش رسید و تنشهای منفی کاهش یافت. تیم راه پایداری را پیش گرفت؛ بدون مسابقات اروپایی، شرایط ایدهآلی که کونته به آن عشق میورزد.
سپس زمستان فرا رسید و کواراتسخلیا به فروش رسید. در ازای او پول خوبی دریافت شد، اما غیبت او به شدت محسوس بود. دیوید نرس بهعنوان جانشین او معرفی شد، اما مشخص گردید که عملکرد او بیشتر به عنوان بازیکن ذخیره است. ناپولی در نهایت مجبور شد نواه اوکافور را از میلان به صورت قرضی جذب کند. او که از نیمکت میلان آمده بود، عازم نیمکت ناپولی شد و در بهار فقط چهار مرتبه بهعنوان یار تعویضی به میدان رفت؛ آخرین بار در شانزدهم مارس.
کونته از فروش کوار و نبود جایگزین مناسبی به شدت ناراضی بود و بارها این موضوع را در مطبوعات عنوان کرد. دی لورنتیس احتمالاً از این اظهارات به خشم آمد اما خود را کنترل کرد. کونته ناله میکرد، اما تیم به موفقیت ادامه میداد. دیلورنتیس میدانست که باید دخالت نکند، اگرچه قطعاً وسوسه شده بود که وارد عمل شود و از دلش بگوید.
در نهایت، ناپولی با اسکات مکتامینی، بیلی گیلمور و فیلیپ بیلینگ قهرمان سری A شد. این بازیکنان با کیفیت، هرچند که پیش از این فصل، تصور وجودشان در ترکیب یک قهرمان ایتالیایی دشوار بود. بیلینگ در زمستان بهعنوان یار تعویضی اضافه شد، اما گیلمور و بهویژه مکتامینی به ارکان تیم تبدیل شدند. مکتامینی بهعنوان بهترین و باارزشترین بازیکن فصل سری A شناخته شد. کسب عنوان قهرمانی با چنین ترکیبی، آن هم بدون حضور در رقابتهای اروپایی، نمایشی بینظیر از کونته بود. او دوباره ثابت کرد که میتواند به سرعت یک تیم را به قله برساند، اما معجزه واقعی در این بود که برخلاف انتظار، هزینههای هنگفتی صرف نشده بود. سرمایهگذاریای که معمولاً تیمهای تحت هدایت کونته از آن بهرهمندند و این همان جادوی دیلورنتیس است.
ریاست ناپولی ریسکی انجام داد و کونته را جذب کرد؛ مربی که به همان اندازه موفق، سرسخت و چالشبرانگیز است. با وجود تمام تفاوتها، آنها فصل را با عنوان قهرمانی به پایان رساندند. اما آینده نامشخص است. شایعات درباره جدایی احتمالی کونته مدتهاست در حال گردش است. برخی رسانهها گزارش دادهاند که او رویای بازگشت به یوونتوس را در سر دارد. هنوز نامشخص است که در صورت جدایی او، چه کسی مسئولیت هدایت ناپولی را به عهده خواهد گرفت.
اما یک نکته واضح است؛ دیلورنتیس علیرغم تمامی نظراتی که دربارهاش وجود دارد، برای ناپولی شخصیتی کلیدی و بزرگ است. او بدون نقص نیست؛ جایگاه دهم در فصل گذشته و ناکامی تیمی که فاصله کمی با قهرمانی داشت، بخشی از آن نتیجه تصمیمات نادرست اوست. در سالهای حضورش در باشگاه، اشتباههای زیادی انجام داده است. این یک واقعیت انکارناپذیر است، اما حقیقت دیگری نیز وجود دارد؛ دی لورنتیس نیمی از اسکودتوهای ناپولی (2 از 4) را در دوران مدیریتش رقم زده است. او بهتنهایی فاتح آنها نبوده، اما او زمینهساز و خالق آنها به شمار میرود؛ بنابراین همانگونه که ژوزه مورینیو در کنفرانس مطبوعاتی مشهورش گفت؛ «احترام!»
/
