قول‌های ناگفته از آرتمیس ۲؛ روایت فضانوردان از پرتنش‌ترین تجربیات سفر به دور ماه
«به نظر می‌رسد داریم به طور مستقیم به زمین برخورد می‌کنیم؛ چون به سطح خیلی نزدیک شده بودیم.»
گلاور با اشاره به جرمی هانسن، کارشناس مأموریت آرتمیس ۲ از آژانس فضایی کانادا، بیان کرد: «جرمی به بیرون نگاه کرد و گفت: «به نظر می‌رسد داریم به طور مستقیم به زمین برخورد می‌کنیم؛ زیرا به سطح خیلی نزدیک شده بودیم.»
نزدیکی بیش از حد فضاپیما به زمین علاوه بر این خطر، مشکلات دیگری نیز به همراه داشت، زیرا اوراین در منطقه‌ای عبور کرد که مملو از زباله‌های مداری و ماهواره‌ها بود. گلاور افزود: «تراکم اجرام در ناحیه‌ای که به آن نزدیک می‌شدیم، افزایش می‌یافت و تابش‌های فضایی نیز بیشتر می‌شد.»
این دقیقا در زمانی بحرانی و حساس مأموریت بود که اوراین، حدود ۱۵ دقیقه قبل از مانور حیاتی تزریق به مدار انتقال به ماه، هشداری مبنی بر احتمال نشت در کابین صادر کرد. گلاور بیان کرد: «تشخیص اینکه آیا این هشدار واقعی است یا نه، اهمیت بسیاری داشت.»
خدمه و مرکز کنترل مأموریت با پرسشی سرنوشت‌ساز روبه‌رو شدند: آیا ادامه مسیر به سمت ماه ایمن بود یا باید مانور برنامه‌ریزی شده را لغو کرده و مأموریت را زودتر به پایان برسانند؟
گلاور با یادآوری آن لحظات حساس گفت: «ما باید مشخص کنیم آیا مانور تزریق به مدار انتقال به ماه را ادامه دهیم و به سمت ماه حرکت کنیم یا بلافاصله لباس‌های فضانوردی‌مان را بپوشیم تا برای بازگشت به زمین آماده شویم؟»
لحظه‌ی وقوع این اتفاق دارای اهمیت بالایی بود. مانور تزریق به مدار انتقال به ماه برای خارج کردن اوراین از مدار زمین و قرار دادن آن در مسیر حرکت به دور ماه طراحی شده بود. این مانور به عنوان یک نقطه عطف در مأموریت شناخته می‌شد؛ زیرا برای نخستین‌بار از زمان برنامه آپولو، انسان‌ها در مسیر سفر به ماه، نزدیک‌ترین جرم همسایه زمین قرار می‌گرفتند.
همان‌طور که جاد فریلینگ، مدیر پرواز ناسا، در نشست خبری دوم آوریل توضیح داد، خوشبختانه هشدار صادر شده کاذب بود و نشت واقعی وجود نداشت. بنابراین به مأموریت آرتمیس ۲ اجازه ادامه عملیات داده شد. موتور اصلی اوراین به مدت حدود پنج دقیقه و ۵۰ ثانیه فعالیت کرد و چهار فضانورد را به‌طور موفقیت‌آمیزی در مسیر سفر به دور ماه قرار داد.
گلاور با یادآوری آن لحظات تأکید کرد: «ما شمارش معکوس زمان را مشاهده می‌کردیم، سرعت‌ها درحال افزایش بود و اعداد صورتی و سبز به هم نزدیک می‌شدند.» او افزود: «همه چیز طبق برنامه پیش می‌رفت. اوضاع به خوبی به نظر می‌رسید.» سپس، خدمه سرانجام از چنگال گرانش زمین رها شدند و با سرعتی نزدیک به ۳۹هزار و ۴۳۰ کیلومتر بر ساعت به سمت ماه در حرکت بودند.
شاید هرگز به خانه بازنگردیم
صدور هشدار کاذب، تنها لحظه‌ی پرتنش این مأموریت نبود. رید وایزمن، فرمانده آرتمیس ۲ در مقطعی از سفر دچار ترس شد که شاید او و هم‌تیمی‌هایش پس از پرواز به دور ماه، هرگز موفق به بازگشت به خانه نشوند؛ زیرا از نقطه‌ای که قرار بود مسیر بازگشت خود را آغاز کنند، عبور کرده بودند.
براساس برنامه، رید وایزمن و سه همکارش می‌بایست در ششمین روز مأموریت ۱۰ روزه‌شان، قبل از تغییر جهت به سمت زمین، به فاصله‌ای نزدیک به ۴۰۶هزار و ۸۲۳ کیلومتری از زمین برسند؛ فاصله‌ای که بیشترین مسافت پیموده شده توسط انسان‌ها در فضا بود.
