حیات زیر آب خلیج مکزیک هنوز هم پس از انفجار سکوی نفتی در سال ۲۰۱۰ به حالت عادی بازنگشته است
بیش از ده سال از حادثه‌ی نشت نفت در خلیج مکزیک می‌گذرد و آثار ویرانگر آن هنوز در اعماق دریا مشاهده می‌شود. تحقیقات تازه نشان می‌دهد که جمعیت برخی از جانوران دریایی به دنبال انفجار سکوی نفتی دیپ‌واتر هورایزن در سال ۲۰۱۰، حدود ۶۰ درصد کاهش یافته و حتی پس از گذشت ۱۳ سال نیز به حالت اولیه خود بازنگشته است.
در سال ۲۰۱۰، انفجار سکوی نفتی تحت نظر شرکت بی‌پی (BP) منجر به جان‌باختن ۱۱ کارگر شد و نشت تقریباً پنج میلیون بشکه نفت را به دنبال داشت. تیم‌های نجات برای کنترل آلودگی با تزریق مواد شیمیایی پراکنده‌ساز در عمق ۱۵۰۰ متری آب به تجزیه نفت به قطرات کوچک اقدام کردند. این اقدام ممکن است آسیب به موجودات سطحی آب را کاهش داده باشد؛ اما به احتمال زیاد موجودات ساکن در اعماق دریا را به خطر بیشتری انداخته است.
تحقیقات به تحلیل تغییرات جمعیت جانوران در «ناحیه‌ی گرگ‌ومیش» اقیانوس پرداختند؛ جایی که انواع مختلفی از ماهی‌ها، سخت‌پوستان و دیگر موجودات دریایی زندگی می‌کنند. در این دوره، جمعیت ماهی‌ها ۶۳٫۵ درصد، سخت‌پوستان ۶۲ درصد و انواعی از جانوران نظیر ماهی‌های مرکب و اختاپوس‌ها حدود ۵۹٫۷ درصد کاهش یافته است.
پس از حادثه‌ی نشت نفت شرکت بی‌پی، شاهد کاهش ۶۳٫۵ درصدی جمعیت ماهی‌ها، ۶۲ درصدی سخت‌پوستان و افت ۵۹٫۷ درصدی در جمعیت جانورانی مانند ماهی‌های مرکب و اختاپوس‌ها بوده‌ایم.
یافته‌ها نشان می‌دهند که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵، جمعیت ماهی‌ها حدود ۶۳٫۵ درصد، سخت‌پوستان ۶۲ درصد و انواع جانوران همچون ماهی‌های مرکب و اختاپوس‌ها ۵۹٫۷ درصد کاهش یافته است. همچنین، جمعیت کریل‌ها که منبع غذایی کلیدی برای نهنگ‌ها محسوب می‌شوند نیز با کاهشی شدید به میزان ۷۲ درصد مواجه شدند.
طبق گزارش ان‌بی‌سی‌نیوز، نمونه‌برداری‌ها تا سال ۲۰۲۳ ادامه داشت؛ اما هیچ نشانه‌ای از بهبود پایدار مشاهده نشد. تریسی ساتن، نویسنده‌ی اصلی پژوهش، اظهار داشت که عواملی مانند دمای آب، سطح اکسیژن و منابع غذایی نمی‌توانند این تغییرات را توضیح دهند. به همین خاطر، نشت نفت به عنوان محتمل‌ترین عامل شناخته شده است؛ هرچند که رابطه‌ی علت و معلولی آن به‌طور قطعی اثبات نشده است.
یکی از نتایج نگران کننده این تحقیق، کاهش شدید جمعیت فانوس‌ماهیان است که در روزهای روشن در عمق آب سکونت دارند و شب‌ها برای تغذیه به سطح آب می‌آیند. این ماهی‌های کوچک منبع غذایی حیاتی برای شکارچیان بزرگتری مثل ماهی تن، اره‌ماهی و نهنگ‌ها هستند و کاهش تعدادشان می‌تواند تأثیرات عمیق و گسترده‌ای بر زنجیره غذایی داشته باشد.
تحقیقات همچنین نشانگر وجود ترکیبات سمی ناشی از نفت در تخم‌ها و بافت برخی ماهی‌ها در اعماق دریا هستند؛ این موضوع احتمال دامن زدن آلودگی به نسل‌های بعدی را مطرح می‌کند. یک مطالعه جدی در سال ۲۰۲۴ همچنین از کاهش حداکثر ۸۳ درصدی در جمعیت برخی نهنگ‌ها و دلفین‌ها در خلیج مکزیک بعد از حادثه خبر داده است.
دانشمندان نسبت به این موضوع هشدار می‌دهند که مواد پراکنده‌ساز نفت، با وجود کاهش آلودگی سطحی آب، ممکن است موجودات ساکن در اعماق را در معرض قطرات نفت بیشتری قرار دهند. البته هنوز نقش مستقیم این مواد در افت جمعیت به‌طور کامل مشخص نشده است. ساتن می‌افزاید: «اعماق دریا بسیار شکننده‌تر از آن چیزی است که ما تصور می‌کردیم.»
یافته‌های این تحقیق نیز نگرانی‌هایی درباره پیامدهای بلندمدت فعالیت‌هایی نظیر حفاری نفت و استخراج مواد معدنی از بستر اقیانوس ایجاد کرده است؛ آسیب‌هایی که ممکن است سال‌ها از دید بشر پنهان بمانند.
این مطالعه در ژورنال PNAS منتشر شده است.
