پوشیدنی‌های هوشمند؛ آینده نظارت بر وضعیت جسمانی بدون نیاز به دستبند یا دستگاه‌های اضافی

به نقل از ایتنا و گزارش HealthDay، افرادی که به حفظ سلامت خود اهمیت می‌دهند، معمولاً پیش از اینکه به پیاده‌روی یا دویدن بپردازند، گجت‌هایی مانند فیت‌بیت را به مچ دست خود می‌بندند یا شمارنده‌های گام را به کمربندشان اتصال می‌دهند. اما پژوهش جدیدی درهای «لباس‌های هوشمند» را به سمت آینده‌ای بدون نیاز به ابزارهای اضافی گشوده است. محققان متوجه شده‌اند که سنسورهای کوچک به ابعاد یک دکمه که بر روی پارچه‌های آزاد نصب شده‌اند، توانایی ثبت حرکات بدن را با دقت بیشتری دارند و امکان ردیابی فعالیت‌های بدنی را در لباس‌های روزمره فراهم می‌آورند.

این تحقیق که در فصلنامه Nature Communications منتشر گردیده، نشان می‌دهد که سنسورهای مستقر بر روی پارچه‌های گشاد، حرکات را با ۴۰ درصد دقت بیشتر و با استفاده از ۸۰ درصد داده کمتر نسبت به سنسورهای چسبان به پوست ثبت می‌کنند. متیو هاوارد، که پژوهشگر ارشد و استاد مهندسی در کالج کینگز لندن است، بیان می‌کند: «پیش‌تر اینگونه تصور می‌شد که سنسورها حتماً باید به بدن متصل باشند تا داده‌های دقیقی ارائه دهند، اما نتایج آزمایش‌های ما برعکس این را اثبات کرده است. لباس‌های راحت و آزاد به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای عملکرد ردیابی حرکات را ارتقا می‌بخشند.»

محققان این سنسورها را بر روی انواع مختلف پارچه‌ها آزمایش و از انسان‌ها و ربات‌ها برای انجام حرکات گوناگون استفاده کردند. یافته‌ها نشان داد که تجهیزات یا سنسورهای نصب شده بر پارچه‌های گشاد، حرکات را سریع‌تر و با دقت بیشتری شناسایی می‌کنند و برای پیش‌بینی به داده کمتری نیاز دارند. پارچه گشاد نقشی مشابه «تقویت‌کننده مکانیکی» ایفا می‌کند؛ به نحوی که وقتی بازو حرکت می‌کند، آستین آزاد دچار چین و چروک، موج و جابه‌جایی می‌شود و این تغییرات ریز را بهتر از سنسورهای تنگ ثبت می‌کند.

علاوه بر این، این سنسورها قادرند تفاوت‌های بسیار ظریف و تقریباً نامحسوس در حرکات را تشخیص دهند. ایرنه دی جولیو، استادیار آناتومی و بیومکانیک در کالج کینگز، توضیح می‌دهد: «گاهی اوقات حرکات بیماران مبتلا به پارکینسون آن‌قدر کوچک هستند که دستبندهای تنگ نمی‌توانند آن‌ها را ثبت کنند. این روش حرکات را ‘تقویت’ می‌کند و امکان ردیابی بیماران در منزل یا مراکز مراقبتی با لباس‌های عادی را فراهم می‌آورد.»

این فناوری می‌تواند به پزشکان در نظارت بهتر بر بیماران یاری رساند و داده‌های حیاتی را برای توسعه درمان‌های نوین جمع‌آوری کند.

هاوارد بیان می‌کند که این اقدام برای رباتیک نیز سودمند است: «جمع‌آوری داده‌های کلان از رفتارهای انسانی برای آموزش ربات‌ها، بدون نیاز به لباس‌های تنگ، ممکن خواهد بود.» در آینده، یک دکمه ساده بر روی پیراهن قادر است گام‌ها، میزان کالری سوزانده‌شده و حتی نشانه‌های بیماری را پیگیری کند، بدون آنکه حس ناراحتی ایجاد کند. لباس‌های هوشمند، مرزهای فناوری پوشیدنی را جابجا کرده و به شکل طبیعی و یکپارچه‌ای به زندگی روزمره ما راه پیدا می‌کنند.