عکس/ سلاح مخوف ژاپن؛ زیردریایی هواپیمابر

این ماشین جنگی که نیروی دریایی امپراتوری ژاپن توسعه داد چنان کشتی عجیبی شد که وقتی نیرو های ایالات متحده و متحدانش بعد از تسلیم ژاپن به یکی از آنها نگاه کردند، حتی نمی دانستند که به چه چیزی نگاه می کنند یا هدف نظامی این ماشین عجیب و غریب چیست.

ناو هواپیمابر زیرآبی I۴۰۰، زیردریایی که تا زمان ظهور زیردریایی های با قابلیت حمل موشک بالستیک که در طول جنگ سرد وارد خدمت شدند، بزرگترین زیردریایی توسعه یافته جهان بود، برای پشتیبانی از عملیات های مخفیانه، اما مرگبار طراحی شده بود.

این کشتی خود تا حدودی یک شگفتی مهندسی بود، البته با برخی ایرادات شدید که مانع از عملیاتی شدنش می شد، و توسعه آن بسیار طولانی شد، به نحوی که نمی توانست تاثیری بر نتیجه جنگ داشته باشد.

 با این حال، خود این سلاح به عنوان اولین ناو هواپیمابر در نوع خود طراحی شده بود که می توانست هواپیما های ضربتی را از روی اقیانوس به پرواز درآورده و سپس به سرعت به زیر آب برود تا از نگاه هر کشتی که قصد حمله به آن را داشت، مخفی بماند

در حالی که ایالات متحده پروژه مخفی خود را برای پایان دادن به جنگ داشت، پروژه منهتن که اولین تسلیحات هسته ای را توسعه داد، هدف از توسعه ناو هواپیمابر زیرآبی I۴۰۰ این بود که برگ برنده ژاپن در دریا باشد، اما خوشبختانه هرگز به این پتانسیل نرسیده و هرگز تأثیری بر جنگ جهانی دوم نداشت. بیایید نگاهی عمیق تر به داستان پیچیده، جذاب و عجیب برنامه توسعه ناو هواپیمابر زیرآبی I۴۰۰ ساخت ژاپن بیندازیم.

ساخت اولین زیردریایی کلاس I۴۰۰ در اسکله ای در کوره، شهری در جزیره هونشو ژاپن، جایی که بخش قابل توجهی از کشتی سازی برای نیروی دریایی امپراتوری ژاپن صورت می گرفت، انجام شد.

ساخت و ساز در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۳ با اولین I۴۰۰ آغاز شد. چهار کشتی دیگر نیز به شرح زیر در برنامه ساخت قرار گرفتند: با این حال، تنها سه فروند اول از این کشتی ها تکمیل شدند، و I۴۰۰ و I۴۰۱ در طول جنگ وارد سرویس شدند.

با وجود تکمیل شدن تقریباً یک ماه قبل از پایان جنگ، I۴۰۲ هرگز وارد خدمت نشد. تا زمانی که یاماموتو در آوریل ۱۹۴۳ درگذشت، نیروی دریایی ژاپن همچنان به تلفات سنگین خود ادامه می داد و ایده این زیردریایی ها که قرار بود به شکلی جادویی مسیر جنگ را با فناوری بی سابقه شان تغییر دهند، بسیار بعید به نظر می رسید. در نتیجه، منابع مالی و نیرویی این پروژه به پروژه های دیگر منتقل گردید.

در نتیجه چالش های فزاینده نیروی دریایی ژاپن و منابع محدودی که روز به روز محدودتر می شد، در اواخر بهار ۱۹۴۳ تصمیم به کاهش اندازه ناوگان کلاس زیردریایی I۴۰۰ گرفته شد و اندازه ناوگان از ۱۸ فروند به تنها ۹ فروند کاهش یافت.

 بعداً، این برنامه کوچک تر شده و تنها پنج فروند باقی ماند که در هنگام پایان جنگ، یا ساخته شده، در حال خدمت بوده، یا در حال ساخت بودند، و نیرو های آمریکایی توانستند این برنامه زیردریایی عظیم و غیرمعمول را افشا کنند.

مشخصات کلی زیردریایی و قابلیت های هواپیمای ضربتی
با وجود اینکه زیردریایی های I۴۰۰ هرگز در ظرفیت قابل توجهی وارد خدمت نشدند، اما همچنان کشتی هایی انقلابی بودند که محدودیت های مهندسی دوران جنگ جهانی دوم را پشت سر گذاشتند. هر یک از این زیردریایی های عظیم بیش از ۱۱۹ متر طول داشته و بیش از ۵،۹۰۰ تن آب را جابجا می کردند.

این کشتی ها از چهار موتور با قدرت ۲،۲۵۰ اسب بخاری استفاده می کردند که از قوی ترین موتور هایی بودند که تا به آن زمان وارد خدمت شده بودند. این موتور ها به اندازه کافی کارآمد بودند که به I۴۰۰ اجازه می دادند تنها با یک محموله سوخت بیش از یک باربه دور جهان بچرخند.

هواپیما ها نیز قابلیت های چشمگیری داشته و برای مطابقت با مشخصات مورد درخواست یاماموتو طراحی شده بودند. این هواپیما ها بردی در حدود ۹۹۸ کیلومتر داشته و می توانستند به سرعت تا شده تا در آشیانه هواپیمای تعبیه شده در زیردریایی I۴۰۰ قرار بگیرند.

این هواپیما ها را می شد با شناور هایی که به طور جداگانه ذخیره می شدند یا بدون شناور، در صورتی که از هواپیما ها برای عملیات کامیکازه استفاده می شد، به هوا پرتاب کرد.

در پایان، I۴۰۰ هرگز واقعاً دستاورد زیادی نداشت و مطمئناً به ابرناوی تبدیل نشد که ژاپن امیدش را داشت، اما طراحی جسورانه و ایده ای را نشان داد که ارتش های دیگر مطمئناً در سال های پس از پایان جنگ جهانی دوم به آن ها توجه کردند. با این حال، پیشرفت در برد هواپیما و ظهور موشک های کروز دوربرد اساساً ناو هواپیمابر زیر آبق را منسوخ می کرد.