هوش مصنوعی به چالش سه معمای بزرگ علمی پرداخت؛ ادعای شگفت‌انگیز اوپن‌ای‌آی
به‌تازگی و پس از گذشت کمتر از سی روز از انتشار تعدادی زیاد از دست‌نوشته‌ها در مورد موضوعات دیرپا در ریاضیات، اوپن‌ای‌آی با سه ادعای عمده دیگر بازگشته است. خروجی‌های جدید به حوزه‌های ریاضیات، علوم کامپیوتر و فیزیک تعلق دارند و در صورت صحت آن‌ها، ممکن است اصول اساسی این حوزه‌ها را دگرگون سازند.
تفاوت اصلی با مقالات پیشین تنها در اندازه ادعاها نیست. اوپن‌ای‌آی تلاش می‌کند تا گروه‌هایی از پژوهشگران مستقل را در فرآیند بررسی، توضیح و تصحیح نتایج به‌کار گیرد؛ راهکاری که نه تنها امید به تأیید بهتر را افزایش می‌دهد، بلکه سؤالات جدیدی در مورد دسترسی برابر، اعتبار علمی و تقسیم‌های پژوهشی به وجود می‌آورد.
معماهایی که سال‌ها ذهن دانشمندان را مشغول کرده‌اند
سازنده چت‌جی‌پی‌تی اعلام کرده که مدل‌های هوش مصنوعی این شرکت توانسته‌اند برای هر سه معضل، راه‌حل‌هایی ارائه دهند؛ اما باید اذعان کرد که هنوز این نتایج به‌عنوان دستاوردهای علمی معتبر شناخته نمی‌شوند.
اولین ادعا به رفتار امواج مربوط می‌شود. مسأله‌ای ریاضی که با عنوان «حدس هموارسازی موضعی» شناخته می‌شود، بررسی می‌کند که وقتی یک موج در نقطه‌ای متمرکز می‌شود، این تمرکز چه حدی می‌تواند ادامه یابد. اوپن‌ای‌آی مدعی است که مدل آن توانسته این حدس را در تمامی ابعاد فضایی از دو بُعد به بالاتر اثبات کند. اگر این استدلال درست باشد، ممکن است چندین سؤال شناخته‌شده دیگر، از جمله حدس کاکیا در مورد ساختارهای هندسی در فضا نیز به نوعی حل شوند.
دومین ادعا ممکن است پیامدهای چشمگیری برای علوم کامپیوتر داشته باشد. «فرضیه زمان نمایی» که از سال 1999 مبنای بسیاری از تحقیقات بوده، به‌زبان ساده بیان می‌کند که حل برخی مسائل منطقی با افزایش اندازه مسئله، ناگزیر به زمان بسیار بیشتری نیاز خواهد داشت.
اوپن‌ای‌آی ادعا می‌کند که مدل آن الگوریتمی را شناسایی کرده که قادر است یک نمونه کلیدی از این مسائل را سریع‌تر از آنچه انتظار می‌رفت، حل کند و بنابراین فرضیه را زیر سوال می‌برد. راسل ایمپالیااتسو، راماموهان پاتوری و رایان ویلیامز مسئولیت بررسی این ادعا را بر عهده خواهند داشت.
در حوزه فیزیک، این شرکت می‌گوید که به اثباتی دقیق در مورد وجود منطق ریاضی در برخی نظریه‌های میدان کوانتومی دست یافته است؛ از جمله نظریه‌ای که نیروی قوی و تعامل ذرات بنیادی درون پروتون و نوترون را شرح می‌دهد. گروهی به رهبری دیوید گراس، برنده نوبل فیزیک، بررسی این نتیجه را انجام خواهد داد؛ اما متن کامل آن هنوز به‌صورت عمومی منتشر نشده است.
اوپن‌ای‌آی، خروجی‌های مرتبط با ریاضیات و علوم کامپیوتر را به همراه نسخه‌های قابل بررسی در نرم‌افزار اثبات‌سنج Lean منتشر کرده است. با این حال، بررسی‌های کامپیوتری به‌تنهایی نمی‌تواند پاسخگو توضیحات شفاف و ارزیابی‌های مستقل پژوهشگران باشد.
شیوه انتشار نیز موضوعی مورد بحث است. گروهی از مشاوران مستقل در زمینه ریاضیات و هوش مصنوعی هشدار داده‌اند که انتخاب چند پژوهشگر برای دسترسی زودهنگام به نتایج، ممکن است عادلانه بودن فرصت‌ها را برای دیگران محدود کند. این گروه خواستار انتشار عمومی مستندات فیزیکی شده‌اند.
اکنون پرسش اصلی این است که آیا جامعه علمی قادر خواهد بود این دلایل پیچیده را تایید و به دانشی قابل فهم تبدیل کند یا خیر.
دیدگاه شما در مورد انتشار مستقیم دستاوردهای علمی به‌دست‌آمده توسط هوش مصنوعی چیست؟
