پیدا شدن اولین دایناسور گیاه‌خوار؛ «مرغ جهنمی» به میوه‌های گیلاس در دوران کرتاسه علاقه‌مند بود
دادجن می‌گوید: «جمجمه‌اش به راحتی در کف دست جا می‌گیرد. شما به‌وضوح می‌توانید منقار را مشاهده کنید و حتی محل چشم‌ها را نیز تشخیص دهید. واقعاً شگفت‌انگیز است.»
اما جذاب‌ترین اطلاعات در ارتباط با ساختار جمجمه نهفته بود. محققان با مقایسه این فسیل جدید با دیگر کائناگناتیدها و همچنین تعداد زیادی از جانوران امروزی متوجه شدند که عضلات قسمت بالایی جمجمه چندان قوی نبوده‌اند؛ مسئله‌ای که نشان می‌دهد این دایناسور احتمالاً توانایی گاز گرفتن چندانی نداشته است. در مقابل، عضلات زیرین فک، به‌ویژه عضلات پتریگوئید به طرز قابل توجهی توسعه یافته بودند؛ این عضلات در جانورانی که از مواد گیاهی نرم تغذیه می‌کنند، برای حرکت فک به‌صورت سایشی و له‌کردن غذایی که می‌خورند، نقش اساسی دارند.
اینفرنوگالوس ممکن است به تغذیه از معادل کرتاسه‌ای گیلاس‌ها و هلوهای امروزی پرداخته باشد
محققان همچنین موفق به شناسایی برجستگی‌ها و شیارهای خاصی در منقار این جانور شدند که در بسیاری از جانوران امروزی که از غذاهای نرم تغذیه می‌کنند، مشاهده می‌گردد. هنگامی که همه این ویژگی‌ها بررسی شدند، نتیجه‌گیری جالبی حاصل شد: در میان پرندگان امروزی تنها یک گروه تمامی این سازگاری‌ها را به‌طور همزمان داراست و آن گروه طوطی‌های میوه‌خوار تخصصی هستند.
گریگ فانستون، دیرینه‌شناس از دانشگاه استونی بروک و نویسنده اصلی مقاله، بیان می‌کند: «ما معتقدیم اینفرنوگالوس برای تغذیه از میوه‌های هسته‌داری که هسته‌ای سخت در مرکز خود دارند و توسط بافتی نرم و گوشتی احاطه شده‌اند، سازگاری یافته است.» او ادامه می‌دهد که این جانور احتمالاً به تغذیه از انواع کرتاسه‌ای گیلاس‌ها و هلوهای امروزی پرداخته است.
شواهدی از تاریخ تکامل نیز این فرضیه را تقویت می‌کند. محققان با بررسی تطور کائناگناتیدها و میوه‌های هسته‌دار دریافتند که نیاکان اینفرنوگالوس تقریباً همزمان با ظهور میوه‌ها به سمت میوه‌خواری تخصصی پیشرفت کرده‌اند. همچنین مشاهده شده است که تنوع این گروه از دایناسورها در دوره‌ای افزایش یافته است که میوه‌های هسته‌دار برای نخستین بار بزرگ‌تر و گوشتی‌تر شدند؛ الگویی که می‌تواند نشان‌دهنده‌ی تکامل همزمان میان این جانوران و گیاهان گلدار باشد.
با این حال، تمامی محققان به این نتیجه‌گیری رضایت ندارند. کیس وینسنت میلر، دیرینه‌شناس در دانشگاه روویرا ای ویرجیلی، جمجمه کشف‌شده را «زیبا» توصیف می‌کند اما تأکید دارد که تمایز میان سازگاری برای میوه‌خواری انحصاری و سازگاری برای مصرف سایر مواد گیاهی نرم، مانند جوانه‌ها و شاخه‌های تازه، چندان ساده نیست.
میلر می‌گوید: «مقاله استدلال قانع‌کننده‌ای ارایه می‌دهد که اینفرنوگالوس میوه‌خوار بوده است، اما تشخیص اینکه آیا این جانور صرفاً به میوه‌ها وابسته بوده یا از سایر مواد گیاهی نرم نیز تغذیه می‌کرده، چالشی دشوار است.»
با وجود برخی تردیدها، بروسات یافته‌های محققان را معقول می‌انگارد. او بیان می‌کند: «اکنون می‌توانیم اطمینان حاصل کنیم که دست‌کم برخی از دایناسورها از سالاد میوه‌های دوران کرتاسه لذت می‌بردند.»
اگر این یافته‌ها صحیح باشد، کشف اینفرنوگالوس تصویری نو از میلیون‌ها سال پایانی در عصر دایناسورها ارائه می‌دهد؛ دورانی که برخی از این جانوران نه به‌عنوان شکارچیان عظیم‌الجثه و نه به‌عنوان گیاه‌خواران معمولی، بلکه به‌عنوان مصرف‌کنندگان تخصصی میوه‌های باستانی شناخته می‌شدند.
یافته‌های این مطالعه در نشریه Nature Communications منتشر گردیده است.
