عباراتی دلهرهآور که تن را به لرزه درمیآورد؛ قلعهنویی: من هنوز اینجا هستم!
امیر قلعهنویی، مربی تیم ملی، با اظهار نظرهای غافلگیرکنندهاش نشان داد که در حال حاضر قصد کنارهگیری ندارد.
تیم ملی فوتبال ایران در حالی که به روزهای پرچالشی قدم گذاشته، این بار در برابر روسیه شکست دیگری را تجربه کرد و این دومین باخت متوالی آنها بود که پس از ناکامی برابر ازبکستان، تحولات زیر سؤال بردن وضعیت تیم تحت هدایت امیر قلعهنویی را تشدید کرد. خود نتیجه به تنهایی مشکل اصلی به شمار نمیرود؛ بلکه آنچه نگرانیها را دوچندان کرده، کیفیت نمایشهای تیم و همچنین اظهارات سرمربی بعد از بازی است که تصویری نگرانکننده از آینده تیم ملی ارائه میدهد.
قلعهنویی: من همچنان اینجا هستم!
با توجه به اظهارات امیر قلعهنویی بعد از شکست مقابل روسیه، شاید عجیبترین نکته نه در مورد بازیکنان، بلکه اظهاراتش درباره آینده خود به عنوان سرمربی تیم ملی باشد: خبری از خداحافظی نیست.
سرمربی تیم ملی در حالی به برخی بازیکنانی که دیگر دعوت نخواهند شد، برنامههای پس از جام ملتها و زمان اردوهای پیش از این مسابقات اشاره میکند که عملکرد تیم ملی در ماههای اخیر انتقادات جدی را برانگیخته است. شکست در برابر روسیه پس از باخت به ازبکستان، فقط تجربهای منفی به کارنامه تیم اضافه نکرده بلکه بار دیگر سؤالاتی را مطرح کرده که آیا قرار است تغییری در رأس کادر فنی به وجود بیاید یا همه چیز همانند قبل ادامه خواهد یافت.
نگرانکنندهترین جنبه ماجرا برای منتقدان قلعهنویی همین تصور است؛ به این معنا که سرمربی تیم ملی تنها نهتنها نشانهای از پایان همکاری نمیبیند، بلکه با اعتماد به نفس در مورد برنامههای آینده خود صحبت میکند؛ گویی او خواهد بود که همچنان بر آینده تیم ملی تصمیمگیری خواهد کرد.
وقتی مشکل فقط بازیکنان معرفی میشوند
قلعهنویی پس از شکست در بازی با روسیه تصریح کرد که برخی بازیکنان فرصت خود را از دست داده و دیگر به تیم ملی دعوت نخواهند شد. این اظهارات در حالی مطرح شده که تیم ملی بدنبال دو باخت متوالی، با انتقادات گستردهای از کیفیت بازی مواجه شده است.
سؤال اینجاست که آیا تمام مشکلات تیم ملی تنها به بازیکنانی مربوط میشود که اخیراً فرصت بازی یافتهاند؟ اگر وضعیت تیم ملی به اصلاح نیاز دارد، پس چرا بحث تغییر بازیکنان بیشتر از بازنگری در ساختار فنی و تصمیمات کادر مربیگری در کانون توجه قرار دارد؟
این نقطهای است که برای منتقدان قلعهنویی قابل قبول نیست؛ تیمی که به نتایج مطلوب نمیرسد، نباید تنها به دنبال مقصر در بین بازیکنان باشد.
«تغییر نسل» با رویکردی قدیمی
قلعهنویی پیش از این از تسریع تغییر نسل در تیم ملی سخن گفته بود، اما نتایج تیم ملی در این مدت نشاندهنده این است که این تغییر با شتاب مطلوب انتظارها، محقق نشده است.
اگر قرار است واقعا تیم ملی برای آیندهای روشن ساخته شود، چرا هنوز بازیکنان قدیمی و با تجربه چنین نقشی اساسی را ایفا میکنند؟ چرا سهم جوانترها به اندازهای که باید افزایش نیافته است؟
احسان حاجصفی نمونهای از این تناقض است؛ بازیکنی که همچنان در چرخه تیم ملی حضور دارد و رکورد بیشترین بازی ملی را نیز از آن خود کرده است. نمیتوان درباره تغییر نسل سخن گفت و در عین حال بخش عمدهای از تصمیمات را بر اساس نسل قدیمی پایهریزی کرد.
قلعهنویی و برنامهریزی برای آینده!
قلعهنویی همچنین بیان کرد که باید بازیکنانی دعوت شوند که بتوانند به تیم ملی بعد از جام ملتها یاری رسانند. این اظهار در شرایط عادی، بخشی از یک برنامهریزی بلندپروازانه به نظر میرسد، اما در وضعیت کنونی، سؤالی اساسی را مطرح میکند: چه چیزی ادامه حضور این کادر فنی را بعد از جام ملتها تضمین میکند؟
صحبت در مورد تیم ملی پس از جام ملتها زمانی مفهوم پیدا میکند که ابتدا وضعیت همین تیم و کادر فعلی مشخص باشد. زمانی که عملکرد تیم ملی محل بحث و بررسی است و دو باخت اخیر موج تازهای از انتقادات را به وجود آورده، طبیعی است که تداوم همکاری سرمربی نیز موضوعی جدی برای بحث خواهد بود.
خواست یک ماههای که فوتبال را به دردسر میاندازد
در بخشی دیگر از اظهاراتش، قلعهنویی خواهان دسترسی به تیم ملی حداقل یک ماه قبل از آغاز جام ملتها شده است؛ درخواستی که به واسطه تقویم مسابقات باشگاهی و محدودیتهای مربوط به حضور بازیکنان در اردوهای ملی، سؤالات فراوانی را به همراه دارد.
تیم ملی پیشتر هم اردوهای طولانیمدت را تجربه کرده است. حال، سؤال اصلی این است: خروجی آن اردوها چه بوده و چرا باید دوباره همان مسیر را دنبال کنیم؟
فوتبال ملی نمیتواند خود را از فوتبال باشگاهی جدا کند و بازیکنان را برای هفتهها از فضای رقابت واقعی دور نگه دارد، به ویژه در شرایطی که باشگاهها در حال پیگیری فصلهای خود هستند.
قبل از یک فاجعه دیگر، باید درباره مسیر تیم ملی تصمیمگیری شود
مشکل کنونی تنها به باخت مقابل روسیه محدود نمیشود. باخت برابر ازبکستان، نمایشهای نگرانکننده، تأکید بر برخی انتخابهای قدیمی، و کاهش سرعت تغییر نسل، در کنار صحبتهایی که نشاندهنده ادامه همین روند است، همگی عوامل موثر میباشند.
منتقدان قلعهنویی بر این باورند که تداوم این وضعیت میتواند تیم ملی را با نگرانی بیشتری به سمت جام ملتهای آسیا سوق دهد؛ این تورنمنت که قرار است در چند ماه آینده برگزار شود و فرصت زیادی برای آزمایش و خطا باقی نمیگذارد.
به همین دلیل، موضوع محوری دیگر این نیست که چه کسی به تیم دعوت شود یا چه کسی خط بخورد. سؤال بزرگتر این است که آیا فوتبال ایران میخواهد به همین شیوه تا جام ملتها ادامه دهد، یا قبل از رسیدن به آن مسابقات، نیاز دارد که درباره آینده سرمربی تیم ملی تصمیمی جدی بگیرد.
بدترین سناریو برای تیم ملی تنها یک شکست دیگر نیست؛ بدترین سناریو این است که با ادامه تکرار شکستها، هیچگونه تغییری در ساختار تصمیمگیری به وجود نیاید.
