راز متفورمین: تغییر سطوح فلزات خونی در بیماران مبتلا به دیابت

متفورمین، که به عنوان پرکاربردترین داروی دیابت در سطح جهانی شناخته می‌شود، طی سال‌های متمادی نه تنها برای کنترل سطح قند خون، بلکه به دلیل اثرات مثبت بسیاری که شامل محافظت در برابر التهاب، عوارض تصلب شرایین و حتی برخی از تومورها می‌باشد، به توجهات بیشتری جلب شده است. با وجود گذشت بیش از 60 سال از شروع مصرف این دارو، مکانیسم دقیق عملکرد آن هنوز به‌طور کامل شناخته نشده است.

به نقل از ایتنا و سایتک‌دیلی، پژوهشگران دانشگاه «کوبه» در ژاپن به تازگی به شواهد بالینی دست یافته‌اند که برای نخستین بار نشان می‌دهد متفورمین بر تغییر سطح فلزات موجود در خون تأثیر دارد: به‌صورت کاهش مس و آهن و افزایش روی.

دکتر «واتارو اوگاوا»، متخصص غدد درون‌ریز دانشگاه کوبه، بیان می‌دارد که بیماران دیابتی معمولاً دچار تغییراتی در سطح فلزات همچون مس، آهن و روی در خون خود می‌شوند. از سوی دیگر، تحقیقات شیمیایی پیشین حاکی از آن بوده که متفورمین می‌تواند به برخی فلزات، به ویژه مس، متصل شود و این ویژگی ممکن است مقدمه‌ای برای توضیح اثرات مثبت این دارو باشد. هدف تیم تحقیقاتی بررسی این موضوع بود که آیا این تغییرات در بیماران انسانی نیز قابل مشاهده است یا خیر.

این تحقیق در بیمارستان دانشگاه کوبه با مشارکت نزدیک به 200 بیمار دیابتی صورت گرفت که در آن نیمی از بیماران از متفورمین استفاده می‌کردند و نیمی دیگر نه. نتایج آزمایش‌های خون نشان داد که افرادی که متفورمین مصرف کرده بودند، کاهش قابل توجهی در سطح مس و آهن و افزایش میزان روی داشتند. این تغییرات بهبود تحمل گلوکز و پیشگیری از عوارض دیابت را نیز نشان دهنده است.




انتشار نتایج این پژوهش در مجله BMJ Open Diabetes Research & Care، دریچه‌ای نو در درک علمی متفورمین به شمار می‌آید. به گفته دکتر اوگاوا، «کاهش غلظت مس و آهن و افزایش سطح روی ممکن است به کاهش عوارض و بهبود عملکرد متابولیک منتج شود و این یافته می‌تواند به تبیین اثرات محافظتی متفورمین کمک کند.»

این یافته همچنین از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا ژاپن به تازگی داروی جدیدی به نام «ایمگلیمین» را تأیید کرده است که به نوعی مشتق متفورمین محسوب می‌شود، اما به دلیل ساختار متفاوت خود، توانایی اتصال به فلزات را ندارد. پژوهشگران در حال انجام مقایسه‌ای میان تأثیرات این دو دارو به‌منظور روشن‌تر شدن تفاوت‌های مکانیسم‌های عمل آن‌ها هستند.

به باور اوگاوا، مطالعات آینده باید به‌طور دقیق‌تری رابطه علّی میان تغییرات سطح فلزات و اثرات متفورمین را تعیین کنند. در صورت ادامه این روند، ممکن است به طراحی داروهای هوشمندتری برای درمان دیابت و جلوگیری از عوارض آن منجر شود؛ داروهایی که با تنظیم دقیق غلظت فلزات در بدن، سطح اثر بخشی بیشتری داشته باشند.

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا