عکس/ جنگنده چینی بهتر است یا اف ۱۶ آمریکایی؟

جنگنده توانمند J۱۰C به عنوان اولین هواپیمای چند منظوره بومی چین، حرف های زیادی در برابر رقیب اصلی خود یعنی اف ۱۶ فایتینگ فالکون دارد.

جنگنده J۱۰ (Jian۱۰ یا Fighter۱۰)، نخستین جنگنده چندمنظوره بومی چین توسط شرکت هواپیماسازی چنگدو طراحی و ساخته شده است. این جنگنده که در غرب با نام مستعار «اژد های نیرومند» و در ناتو با نام “Firebird” شناخته می شود، پروژه ای با سابقه طولانی است که ریشه های آن به اوایل دهه ۱۹۹۰ بازمی گردد.

برنامه رسمی توسعه J۱۰ در سال ۱۹۹۸ با اولین پرواز نمونه اولیه تک سرنشین آغاز شد. در سال ۲۰۰۳، نسخه دو سرنشین این جنگنده برای نخستین بار به پرواز درآمد و بنا بر گزارش ها، J۱۰ در سال ۲۰۰۵ به طور رسمی وارد خدمت نیروی هوایی چین شد. در آوریل ۲۰۱۰، نیروی هوایی چین به طور عمومی از J۱۰، به عنوان نخستین جنگنده بومی نسل چهارم خود، رونمایی کرد.

از آن زمان این جنگنده در چندین نسخه توسعه یافته است. J۱۰B که در سال ۲۰۱۶ معرفی شد، نسخه ارتقا یافته ای با رادار آرایه فازی فعال الکترونیکی (AESA)، قابلیت سوخت گیری هوایی، سیستم کنترل بردار رانش پیشرفته و آنتن پوش دماغه بلندتر است. آخرین نسخه، J۱۰C، در آوریل ۲۰۱۸ رونمایی شد و به عنوان جنگنده نسل ۴.۵ در نظر گرفته می شود که قابل مقایسه با F۱۶ ارتقا یافته ایالات متحده است.

J۱۰C دارای ویژگی های قابل توجهی است که آن را در زمره جنگنده های پیشرفته قرار می دهد. رادار AESA آن، دقت، وضوح و مقاومت در برابر پارازیت بسیار بالاتری نسبت به نسل های قدیمی تر رادار ارائه می دهد. همچنین، استفاده از مواد کامپوزیتی در ساختار هواپیما به افزایش استحکام و کاهش وزن آن کمک کرده است.

پیشرانه و تجهیزات جنگنده جی ۱۰
جنگنده J۱۰ در ابتدا با موتور های روسی Saturn AL۳۱FN توسعه داده شد، اما پس از مدتی چین موتور بومی خود با نام WS۱۰ را توسعه داد و در این جنگنده به کار برد. موتور WS۱۰ از نظر قدرت، عملکرد بهتری نسبت به AL۳۱FN دارد و این امر به افزایش توانایی های رزمی J۱۰ کمک کرده است.

همچنین، J۱۰ به رادار های پیشرفته و چندمنظوره مجهز شده است که قابلیت کشف و رهگیری اهداف زمینی و هوایی را به طور همزمان دارد. این رادار ها در کنار سیستم های اویونیک پیشرفته مانند نمایشگر های دیجیتال، سیستم های هشدار راداری و سامانه جنگ الکترونیک، قابلیت های رزمی این جنگنده را به طور قابل توجهی افزایش داده اند.

از نظر تسلیحاتی، J۱۰ قادر به حمل طیف گسترده ای از مهمات از جمله موشک های هوا به هوای هدایت شونده PL۸ و PL۱۲، موشک های هوا به زمین و ضد کشتی و بمب های هدایت شونده لیزری و ماهواره ای است.

این جنگنده از یک توپ دولول GryazevShipunov GSh۲۳ در زیر ورودی هوا برخوردار است و به یازده نقطه اتصال خارجی برای حمل تسلیحات و تجهیزات مختلف تا وزن شش هزار کیلوگرم مجهز است.

این نقاط می توانند برای حمل موشک ها، بمب ها، مخازن سوخت و غلاف های اویونیک مورد استفاده قرار گیرند. از لحاظ قابلیت های پروازی، J۱۰ مانند F۱۶ دارای بدنه ای چابک و از نظر آیرودینامیکی ناپایدار است که با استفاده از یک سیستم کنترل پرواز با سیم پیشرفته تثبیت می شود. اعتقاد بر این است که J۱۰C قابلیت های رزمی مشابه یک جنگنده نسل ۴.۵، مانند رافال، دارد و می تواند به عنوان یک چالش جدی برای نیروی هوایی هند و دیگر رقبای منطقه ای تلقی شود.